गझल

ती स्वप्नसुंदरी सात खिडक्या पुरेशा मी झाकतो तरी शिरते कशी कळेना ती स्वप्नसुंदरी जोपासतो अशी ही आम्ही समानता राधा,टिना,करीना बाजूस श्रीहरी जोडे सजावटीला एसी-कपाट ते भाजी-फ़ळास जागा, मात्र उघड्यावरी मंगळ कह्यात आला, कक्षेत तारका भैरू अजून खातो कांदा नि भाकरी जिंकून मीच हरतो, ना जिंकतो कधी तुमचा लवाद आहे, पंच तुमचे घरी खेड्याकडून जावे शहराकडे जसे आकार घटत चोळी, जाते सरासरी शेती करून मालक होणेच मुर्खता सन्मान मोल आहे कर अभय चाकरी गंगाधर मुटे ………………………………….……

ओठातील छळी मला, अधूरी कहाणी जुनी गालातील खळी काढी, खोडी दिवाणी जुनी नीरव डोही काळाच्या, शब्द कुठूनी आले? आठवांच्या लाटा म्हणती मुकी गाणी जुनी सर्वस्व देऊनीही, ऋणमुक्त ना जाहलो विकूनीयाही आत्म्याला, उरली नाणी जुनी बेगड्या दुनियेमध्ये बेगडी किमयाच दिसे शहनाई भासे जरी, आहे पिंगाणी जुनी भग्न वा्स्तूखंडरात धुंडाळशी काय आज? भरभरुनी लुटल्यावरी, उरली विराणी जुनी मनोहर शेर लिखीत, रातराणी गायी गझल का टोचूनी पुन्हा देशी, जखम ही राणी जुनी

आज अचानक तुझी आठवण का यावी आज पापणी ओली माझी का व्हावी फार काळ या गोष्टीला झाला नाही युगे लोटली असतील पण का वाटावी जुन्या वहीची तीच दुमडलेली पाने अकस्मात वार्‍याने येउन उघडावी बरेच काही घडले ह्या मधल्या काळी तुला कहाणी कुठून आता सांगावी शब्द उतरण्या पानावरती घाबरले भीती इतकी अर्थांची का वाटावी? तुझ्याच साठी शिकलो मौनाची भाषा फक्त तुला ही धडपड माझी समजावी हिशोब केला तुला दिलेल्या ताऱ्यांचा समजत नाही कुठे पौर्णिमा मांडावी पुन्हा तोच पाऊस पडावा पूर्वीचा पुन्हा तीच मी नाव कागदी सोडावी पहाट होणे अशक्य आहे थांबवणे तरी वाटते रात्र जरा ही लांबावी मनात आहे काय काय दडले माझ्या आज उडी डोहात मनाच

मी जी दुनिया पाहिली, ज्या दुनियेत राहिलो त्या 'वस्ती'त मला रौशनी नावाची एक घरवाली मावशी भेटली.. त्या वस्तीला, त्या रौशनीला या काही ओळी समर्पित.. वस्ती पाखरांची झळाललेली होती मस्ती कामांधांची उफाळलेली होती! मद्याचे प्याले नाचत होते भूक विश्वामित्राची चाळवलेली होती! गेलो कराया सांत्वन पाखरांचे गात्रे तयांची जळालेली होती! दिले धडे मी शुचिर्भूततेचे यौवंने पाखरांची पोळलेली होती! आला थवा हा नवा पाखरांचा सात्त्विकता तेथे हारलेली होती! --तात्या अभ्यंकर.

ओळखीचे होते सारे तिथे देखावेच होते न्यारे तिथे! गाईन गीत आता खुशीने वाहतील मोकळे वारे तिथे! लाभेल शांती तिच्या जिवाला आनंदे वाहीन भारे तिथे! फेसाळेल मद्य प्याल्यात आता कोंडाळतील हावरे सारे तिथे! मी आस्तिक, मी नास्तिक उघडीन सारी दारे तिथे! -- तात्या अभ्यंकर.

रंग होते राग होते गंध होते सोबती या जीवणिचे हास्य तरीही स्पंदने माझे मागती चन्द्र होता, होत्या तारका माझ्या संगती हस्ताचे नक्षत्र तरीही तृषार्त ओठ माझे मागती एकाचवेळी प्राजक्त आणि रातऱाणी माझ्या सभोवती या मिठीचा एक क्षण हीच मात्र माझी संजीवनी कोवळेसे उन होते आज माझ्या अंगणी मागतो मी मात्र त्या निष्पर्ण तरुची सावली वाहून गेली कित्येक युगे डोळ्यासमोरूनि उरल्या मागे केवळ काही क्षणांच्या आठवणी

पुन्हा पेच झाले; असेही, तसेही नको तेच झाले; असेही, तसेही जरा बोलले मी; रुढीहून काही निराळेच झाले; असेही, तसेही किती सोडवावे? पुन्हा उत्तरांचे उखाणेच झाले; असेही, तसेही मुके राहणेही विरोधात माझ्या, पुरावेच झाले; असेही, तसेही फुका बोलबाला ऋतूपालटाचा, उन्हाळेच झाले; असेही, तसेही कशाला निमित्ते हवी भेटण्याची? दुरावेच झाले; असेही, तसेही मला हासताना हसे शेवटी या जगाचेच झाले; असेही, तसेही