न काट्‌यास कळले सलावे कुठे रुतावे कुठे अन्‌ दुखावे कुठे विषाला अता या उतारा नको कळे पूर्ण त्याला भिनावे कुठे बरसता जमावे तळे लोचनी असे पापण्यांनी झरावे कुठे उरी वेदना, हास्य गालावरी अशा सोसण्याचे पुरावे कुठे तिरस्कार झेलून थकलो अता अशा गुंतण्याचे निभावे कुठे तुझे चांदणे गोंदले या नभी निशेच्या नशेने वहावे कुठे सुरांनी तुझ्या कोसळावे पुन्हा असे श्वास द्यावे नि घ्यावे कुठे अवेळी कसा लोपला सूर्य हा रित्या अंबराने लपावे कुठे जयश्री अंबासकर

कोडगं सूख..... अंदाज पावलांचा माझ्या मला न आला हातात हात माझा ,घेता तुला न आला ! सर्वस्व उधळले अन् मी जाळले स्वतःला तो प्रेम'चांदवा' पण , बघता तुला न आला ! केसांत मोकळ्या मी हरवून स्वतःला गेलो चेहेरा कधीच माझा , धरता तुला न आला! तू चुंबतेस आता निष्प्राण हात माझे सत्कार असा ओठांचा , करता तुला न आला! मी कोडगा किती पण , तरिही सुखावलो बघ ! हुंदका दाटुनी येता , आवरता तुला न आला !

ज्ञानेश यांची अप्रतीम गजल 'कुठे भास होतो तुझ्या कंकणांचा' वाचली आणि सगळे भास खरे वाटायला लागले! ;) कुठे भास होतो मला 'कोंकणा'चा, 'रिया' रोज स्वप्नी बुलावे कुठे... हजारो दिशांनी मला हाक येते, कलत्रास सोडून जावे कुठे? 'पमी'ची, 'निशे'ची, 'नितू'ची, कधीची जरी लाख आलीत आमंत्रणे.. रमेनेच ज्याला असे वात अणला, अशा दादल्याने पहावे कुठे? तसे झाकले खूप काही परंतु, तरी राहिले खूप झाकायचे मिळाले तिला फोन माझे अरेरे, कळेना अता मी लपावे कुठे? लपावे जरासे अशी रूम नाही.. करी तात वेडा पहारा खडा असे बंधुही ज्या मुलीचा घिसाडी..

पूर्वीगत पण आता काही लिहिवत नाही पूर्वीगत पण त्याचे काही वाटत नाही खरेच का पण आपण इतके बोथट झालो खरेच का आवाज आतवर पोचत नाही बंद घेतली करून माझी सगळी दारे मलासुद्धा मी हल्ली येथे भेटत नाही भेटलोच तर हल्ली आता वरवर हसतो नजरेमध्ये नजर घालुनी बोलत नाही काय मिळाले इतक्या ह्या तडजोडीनंतर हिशोब याचा अजून काही लागत नाही पुढे जायचे आहे येथे प्रत्येकाला कुणाचसाठी कोणी आता थांबत नाही असल्या जरि ह्या जखमा तरि ह्या तुझ्याच साऱ्या उगाच मी त्या अभिमानाने मिरवत नाही खूप शोधतो रोज तुला उघड्या डोळ्यांनी मिटून डोळे आत स्वतःच्या शोधत नाही

रिती पोकळी तशी दशा या आयुष्याची उद्या वेगळी पुन्हा दिशा या आयुष्याची इथे संपली पहाट, तेथे दुपार झाली कुठे सांज अन कुठे निशा या आयुष्याची? जरा लाभले म्हणे म्हणेतो दुरावलेही, हमी द्यायची कुणी अशा या आयुष्याची? प्रवाहातल्या दिव्यासारखे वहात जाते, हवा नेतसे तशी दिशा या आयुष्याची कुठे कालच्या उन्मादाचा कैफ उडाला? कशी आज ना चढे नशा या आयुष्याची?

प्रेरणा?... घरातूनच मिळाली हे सांगायलाच हवे का? म्हणतात ना ढवळ्याशेजारी बांधला पवळ्या.....जाऊदे तुम्ही आपलं विडंबनच वाचा! ;) (सूचना - वृत्त, मात्रा वगैरे कोल्हापुरी चपला घालून फिरायला गेल्या असण्याची शक्यता नाकारता येत नाही!... :D ) हे रोजचेच दुखणे, सहण्यात वेळ गेला दाढेस भर पहाटे मळण्यात वेळ गेला घासू किती किती मी, चोळू किती किती मी ढवळ्या न दंतपंक्ती जपण्यात वेळ गेला चोळून जाड ब्रश हा तोंडात कोंबताना गळत्या चुकार फेसा धरण्यात वेळ गेला अजमावुनी बदामा जोरात चावताना तुटला असा कसा हा? कळण्यात वेळ गेला वार्षीक दंतदिवशी क्राऊन बसवताना दिसते खरी कशी मी बघण्यात वेळ गेला!! रेवती

हा वाढदिवस वाचून आम्हाला आमचा प्रत्येक 'वाढदिवस' आठवला! :D हे रोजचेच फुगणे, बघण्यात वेळ गेला गजरास भर पहाटे कळण्यात वेळ गेला पळलो किती किती मी, वळलो किती किती मी ढळल्या न वळकट्या ह्या जपण्यात वेळ गेला अवळून जाड पट्टा प्यांटीस बांधताना सुटत्या मुजोर दोंदा धरण्यात वेळ गेला अजमावुनी बळाला वजनास उचलताना घटलो असा किती मी? कळण्यात वेळ गेला "रंग्यास" वाढदिवशी ये भान वाढल्याचे पोटामुळेच काटा दिसण्यात वेळ गेला!! चतुरंग

ते जीवच वेडे होते, झुंजून रणी मरणारे झोतात पुढे आले ते, मागे झेंडे धरणारे त्यांच्या न्यायाचा डंका, उंदरास मांजर साक्षी! कैदेतुन निसटुन जाती, अक्षम्य गुन्हे करणारे आपलेच आपण गाती पोवाडे मर्दुमकीचे, म्हणती गजराज स्वतःला, मुंगीला घाबरणारे वादंग जरी वरवरचे, आतून सारख्या खोडी, ते देखावे बघणारे, हे देखावे करणारे! त्यांनीच विषारी जाती पैदा केल्या सापांच्या, अन् पाठ थोपटुन घेती, "आम्हीच साप धरणारे!" कित्येक पिढ्यांच्या नावे जमवून ठेवली माया, निश्चिंत, सुखी झाले ते; मरतील, मरो मरणारे!

हात मी तुझा हाती घ्यावा..जाता जाता जन्म नवा तेव्हाच मिळावा..जाता जाता सोबत घेतो तुझी नि माझी पत्रे काही जरा तुझा सहवास घडावा..जाता जाता एकवारही मागे तुज बघता ना यावे? इतका का दुस्वास करावा..जाता जाता? चुकून होते स्वप्नांमध्ये भेट आपली मागमूस याचा न उरावा..जाता जाता दु:ख वाढले नशिबाने, भरपेट जेवलो मुखशुद्धीला हर्ष मिळावा..जाता जाता मूक जीवनाशी ना माझे पटले क्षणभर बोलघेवडा शेवट व्हावा..जाता जाता