काय माझ्या रेखिले आहे कपाळी व्हायचे वटवृक्ष की साधी लव्हाळी मागते आहेस का आषाढ श्रावण वाट चुकला मेघ आहे मी उन्हाळी स्पर्श,स्वप्ने,पाकळ्या,गझला नि माझ्या काळजामध्ये किती जपशील जाळी लागतो द्यावा सुखाला रोज पत्ता दुःख येते प्रत्यही शोधीत आळी आसवांवर तेवते आयुष्य माझे वेदनांची साजरी करतो दिवाळी फुंकरी घालू नका जखमांवरी या मी विदूषक द्या मला निर्व्याज टाळी -- उपटसुंभ

जीवना, भेट केव्हातरी अंतरीच्या उमाळ्यापरी आसवांच्या उधाणातही पापण्यांच्या रित्या घागरी भांडणावाचुनी व्हायची भेट माझी-तुझी का खरी? नाव मी भोवर्‍याला दिली, साद देती किनारे जरी जीवघेणा कडाका इथे, सांत्वनाच्या तिथे चादरी ! पाचवीलाच मी पूजिली शब्द झेलायची चाकरी अंत पाहू नको रे सुखा, साथ दे, अन्यथा जा तरी!

घायाळ पापण्यांनी मैफ़ील सोडताना नाही जमेस काही आयुष्य मोजताना भाळून चालते का लाटेवरी कुणाच्या काळीज सागराचे घेऊन हिंडताना ना घातली हवा तू राखेस एकदाही सारी हयात गेली अंगार शोधताना आहेत कान त्यांच्या भिंतीस जाणतो मी आवाज होत नाही स्वप्नात बोलताना होतो बर्‍याचदा मी माझाच हाडवैरी बेभान अक्षरांचे आसूड ओढताना - उपटसुंभ

******************************************************* धनाजीरावांनी कुठूनतरी "धनाजीराव आणि पार्टी" चा उल्लेख करून सखूची आठवण काढली. सखूचा धागा वर आला नाही पण त्या गीताच्या (?) तालावर आम्हाला बरेच काही सुचत गेले..

चड्डी खाली खेचल्या शिवाय मोकळे होता येत नाही पण कधी कधी चड्डी खाली खेचायलाही वेळ मिळत नाही...... निवडुंग ती गेली तरी तीने मागे सोडलेला गंध काही गेला नाही नाकावर दाबुन धरलेल्या रुमालालाही त्याला रोखणे जमले नाही...... निवडुंग तो म्हणाला प्रिये मला डोळ्यात साठवुदे तुझे हे सुंदर रुपडे ती म्हणाली त्या साठी आधि साफ कर तु़झ्या डोळ्यातली चिपडे.......निवडुंग पळायची करु नको घाई, पळायची करु नको घाई, चप्पल हातात घेतली म्हणजे प्रत्येक वेळेला ती मारेलच असे नाही कधी कधी तिची चप्पलही तुटलेली असु शकते....... निवडुंग पैजारबुवा,

आधार टाळण्याचे, शोधू किती बहाणे एकांत पाळण्याचे, शोधू किती बहाणे शिशिरात मोग-याचा, फुलला इथे फुलोरा गजरा न माळण्याचे, शोधू किती बहाणे ती भेट त्या दिसांची, रात्रीस ओढ देते विरहास भाळण्याचे, शोधू किती बहाणे देहात जागणा-या, वणव्यात आग आहे इच्छांस जाळण्याचे, शोधू किती बहाणे ही ओल पावसाची, स्वप्नास स्पर्शणारी नक्षत्र गाळण्याचे, शोधू किती बहाणे आशा जरी न होती, ना नांदते निराशा आनंद चाळण्याचे, शोधू किती बहाणे संध्या २९.१२.२०१२

जागर लोकांस आता जागवा पुन्हा विझल्या मशाली पेटवा पुन्हा डोक्यास टाळे लावती सदा सुस्तांस साऱ्या चेतवा पुन्हा आजन्म सोसे बापुडा इथे सोशीक लोकां जागवा पुन्हा झोपून कैसे चालणार हो ? बळ आपलेही दाखवा पुन्हा संधी न येणे विश्वजित अशी संदेश माझा पोचवा पुन्हा • विश्वजीत दीपक गुडधे, अमरावती. ==================================

युवराज पाटिलांचा संवेदना http://www.misalpav.com/node/22875 हा लेख वाचला . आणि फाळनिच्या दुखद आठवनीं वर आधारीत मुनव्वर राणा यांची मुहाजिर नामा ही गझल आठवली. मी मागे स्वतच्या धाग्यात टाकली होती http://www.misalpav.com/node/11661 . तेव्हा मला या गझल चे फारच थोडे शेर माहीत होते नंतर कळलं की ही दिर्घ गझल ८०० शेर मिळुन बनली आहे . तर यातीलच काही नविन शेर इथे शेअर करत आहे सोबतच नविन सभासदां साठी जुने शेर जोडुन देत आहे . मुहाजिर हैं मगर हम एक दुनिया छोड़ आए हैं !