हलकेच शिरशिरी मग .. प्रत्येक वाट येथे काट्यावरुन जाते प्रत्येक फूल येथे प्रेतावरुन जाते ! प्रेमात नेहमी या तू जिँकतोस मृत्यू माणूस जात साली जातीवरुन जाते सांभाळ या सुखांना तू जोजवीत गीते माझेच दुःख माझ्या कंठावरुन जाते ! येशील का कधी तू, ते सांग आज राणी सारी तुझी प्रतीक्षा जन्मावरुन जाते जुल्फे तुझी मुलायम करतात गूज गाली हलकेच शिरशिरी मग ओठावरुन जाते संधी अशीच येथे घाईत फार येते घोड्यावरुन येते, थोड्यावरुन जाते आताच त्या सुखाने माझा लिलाव केला सलगी अशी सुखाची अंगावरुन जाते मी कामगार आहे, मजला सुटी कशाला माझी सुटी तशीही घामावरुन जाते भलती मुजोर आहे म्हणतात लोकशाही खुर्चीवरुन येते

तुझ्या न्यायालयी आता पुन्हा मी हारलो दावा पुरेसा धूर्त मी नाही, कुठे जमला मला कावा राज्ये ,तुझी सत्ता, तुझे हे कायदे सारे अता माझ्याविरोधी तू हवा तो फैसला द्यावा तुझ्या नावात रे दडला किती संहार हा देवा अता सारे मवाली हे तुझा बघ बोलती धावा ! जणू की उंट हे सगळे पटावर खेळती युद्धे कुणी येथे सरळ नाही, कुणी उजवा कुणी डावा ! विखुरल्या वेदना येथे सुगंधासारख्या राणी.. फुलांचा जन्म हा अवघा अता तू वेचुनी न्यावा प्रतीक्षेतुन या सार्या युगे आली युगे गेली तुझी वचने, तुझ्या शपथा : भरवसा काय सांगावा डॉ.सुनील अहिरराव

प्रा.माधव त्रिंबक पटवर्धन (माधव जूलियन) ह्यांचा छन्दोरचना हा ग्रंथ प्रथम १९२७ साली प्रसिद्ध झाला. त्यात आणखी भर घालून हाच ग्रंथ १९३७ मध्ये छापून प्रसिद्ध झाला.

स्पर्श जितका बोलका हृदयांस होतो पानगळ असली तरी मधुमास होतो तू निघुन जातेस याची खंत नाही वळुन जे बघतेस त्याचा त्रास होतो मित्र म्हणणे जवळचा हे खास नाही ते तसे होईल तेंव्हा खास होतो तेज देण्या केवढा बघ सूर्य जळतो फायदा नात्यातला चंद्रास होतो केवढी माया तुझी आहे प्रसिद्धी स्पर्शतो क्षणभर तुला, तो दास होतो बंधने तुडवीत जातो सहज सारी हा तुझ्याइतका मलाही भास होतो प्रेम इतके काय कामाचे जिथे की, आपला वापर 'अजय' सर्रास होतो