प्रकटन

कळतील कुणा यातना होतात आमच्या मना मुक्त स्वांतत्र्याचा बहाणा का तर मिळावा रोज घालाया धिंगाणा साहीत्य निर्मीतीस कोण पुसेना पण नवसदस्य नावाच्या हुशार कल्पना पंचायत-मालक कोण कूठे समजेना कोणाच्या खांद्यावरून कोण साधे निशाणा शत्रुस अनासाये मिळे कराया ठणाणा लेखन-वाचनाचा आनंद मिळेना साहित्यप्रेमाच्या मोठ्या वल्गना माय मराठी काय म्हणेल कोणास नाही याची तमा

घर ते माझे बालपणीचे रंगबिरंगी आठवणीचे.. आईबाबांच्या पंखाखाली मांडलेल्या भातुकलीचे.. प्राजक्त, तुळस, कदंब अंगणी वेल जुईची बहरली होती.. सैरवैर त्या अंगणी माझी इवली पाऊले नाचली होती.. झोपाळ्याची जुनीच करकर सवे चिऊकाऊच्या गोष्टी.. त्यामागूनी सूरांत होतसे तिन्हीसांजेची शुभंकरोती.. एकेक पायरी यशाची ती चढले ज्याच्या बळावरी.. घर ते माझे उभे पाठीशी उनपाऊस घेत शिरी.. कधी न वाटे मला एकटे घर ते माझे सखा सोबती.. कितिक गुपिते दोघांमधली जपून त्याने ठेवली होती... जग ते होते छोटेसे पण आनंदाचे जीणे होते.. प्रत्येकाचा सूर वेगळा पण घर ते आमचे गाणे होते.. त्या मायेच्या आठवणीने उर दाटून येई कोण.. घरट्यावरूनी

काही सुचत नाही काही टोचत नाही रस्त्यावरच्या छोट्या मुलीने विकलेली फुलं बोचायची मनाला सवय तरी होती दुसर्‍याचा विचार करायची पण हल्ली मी असले विचारही वेचत नाही हल्ली मनाला फार काही टोचतही नाही जरडच झालोय मी, तुटल्यासारखा, जख्ख म्हातार्‍या वाळल्या खोडासारखा तरी आशा आहेच, कधी तरी खोडाला पान येईल जरड झालेल्या मला, एक विचार करणारं मन येईल. मग मलाही कणव येईल त्या रस्त्यावरच्या छोट्या मुलीची मी ही काही तरी करणे लागतो रे, ही उभारी येईल मनाची. मला काही टोचत नाही, ही निर्लज्ज भावनाही संपुन जाईल एक दिवस कुणासाठी काही करण्याचे सुख घेवून येईल पण तोवर सत्य हेच... मी एक जरड जख्ख...