प्रकटन

https://rajeev-upadhye.blogspot.com/

एक प्रीतीची मौज राजसा
फेसाळते किनाऱ्यावर..
हात घेऊनी माझा हाती
सजणा, तू असता तर......!

सोनेरी रुपेरी रंगांची ही
नक्षी उमटे रेतीवर
त्या नक्षीमध्ये रंग भरण्या
सजणा, तू असता तर......!

बघ क्षितिजाला भेटे नभ हे
चढली लाली पटलावर
लाली ती मम भाळी भरण्या
सजणा, तू असता तर......!

फिदा लहरी रूपावरी त्या
चंद्रमा झळके अवनीवर
चांद तो मम मुखी पाहण्या
सजणा, तू असता तर......!

खर्जातली ऐक गाज त्याची
खारा वारा अंगावर
कुंतल माझे मुक्त करण्या
सजणा, तू असता तर......!

- प्राजु.

संधिकालचे गीत ओठी घेऊन सांज आली
अंबराला नवी किनार देऊन सांज आली

घरांघरांतून पेटली ती चूल लिंपलेली
निरांजनाची ज्योत इवली लाऊन सांज आली

गुरे वासरे आणि पाखरे घरी परतलेली
अस्ताचलाच्या झळाळीला बिलगून सांज आली

संपला कोलाहल अन् चाहूल लोपलेली
उदास नूर त्या बाजाराला देऊन सांज आली

पाऊलाला घरट्याची त्या ओढ लागलेली
वाटेवरती नजर कोणती लावून सांज आली

तप्त चेतना, शुष्क ओठ अन् गात्रे थरारली
गूज रात्रीचे सांगत वेडी लाजून सांज आली..

- प्राजु

भातुकलीच्या खेळामधली... या कवितेचे विडंबन

(प्रा. विसुभाऊ बापट यांच्या "कुटुंब रंगलंय काव्यात" या कार्यक्रमाच्या १००१व्या प्रयोगानिमित्त आयोजित विडंबन स्पर्धेत प्रथम पुरस्कार प्राप्त विडंबन... परीक्षक- यशवंत देव आणि शिरीष पै)

चाळीमधल्या खोलीमधली राजा आणिक राणी
त्यांच्या तिथल्या संसाराची ऐका एक कहाणी

त्या राजाची खोली होती तिसर्‍या मजल्यावरती
जिने मोडके अंधारातून उंदीर झुरळे फिरती
लवकर उठती, आणिक भरती खालून वरती पाणी

त्या खोलीला एकच खिडकी आणि एकच दार
शेजार्‍यांना उत्सुकता या संसाराची फार
जाता येता हळू पाहतो डोकावूनही कोणी

संथ चालते मालिका ही...

'पात्रे' बदलून का होईना पण बारमाही वाहणा-या सर्व मराठी मालिकांना अर्पण..

(संथ वाहणा-या कृष्णामाईची क्षमा मागून..)

संथ चालते मालिका ही...
दर्शक देती दीर्घ जांभया, जाणीव तिजला नाही!

कथानकाचा थांग न लागे
पुढे तीळभर, गहूभर मागे
'मार्गी' झाली म्हणता म्हणता क्षणात 'वक्री' होई..
संथ चालते मालिका ही...

नसे कुणी का तिला नियंता
कंटाळून करी प्रश्न ही जनता
नदीस फुटावे नाले, ओहळ, तशी 'वाहवत' जाई..
संथ चालते मालिका ही...

आज श्वासालाही उघाणं आलं तिला मिटीत घेताना
चुकत होते ठोके काळ्जाचे तिला मिठीत घेताना
तिचा श्वासही थाबंला आज त्या भेटीच्या वाद्ळांत
जराही नाही लवल्या पापण्या तिला डोळ्यात भरताना.

आज मनालाही उधाणं आलं तिचा हात मुठीत धरताना
थरथरत होते काळीज तिचे कुशीत माझ्या शिरताना
हलकी लहर जरी आली तरी तो वादळांचा भास होता
आज काळजातही चमक्ल्या विजा तिला जवळ घेताना.

मग डोळ्यांनाही उधाण आलं ओठ तिचे पाहताना
मग मान वळवली तिने एका श्वासाचं अतंर असताना
कापत होते ओठ तिचे पून्हां मागे वळून पाहताना
मग ओठांनीच ओठांना शातं केल डोळे बंद असताना.

उघडली गवाक्षे फिरू लागली धरा
तुज पत्र लिहाया झाले मी आधिरा
टिचकीने एका ताव मिळे लिहाया
@च्या गोलात पत्ताही दडे नेमका
टपटपली अक्षरे उलगडती भाव मनीचे
अक्षरेही घेती आकार रंग निराळे
मज भासे ते ते लिहिले विद्युत डाकी
टिचकीने एका क्षणात तुजला धाडी
पावली लगोलग मज रे पोच पावती
भासली जणू रे तुझीच ही सावली
या कृती जरी असती यांत्रिक
तावातिल शब्द सुवासिक मंत्रित
मी मंत्रमुग्ध अन धुंद भान गंधित
तुज होईल का रे आशीच ही लागण
उघडली गवाक्षे फिरू लागली धरा
तव पत्र पहाया झाले मी अधिरा

हे स्वप्ना तु स्वप्नात माझ्या येऊ नको.........
मनाच्या विवंचनाना आज तु
विचारांचा हळवा स्पर्श केलास.
स्तब्ध झालेल्या सागरामध्ये क्षणात
लाटांचा तांडव निर्माण केलास.

मन माझ् आधिर झालं..
तुझ्या आठवणींनी बेजार झाल.
परत परत त्याच वळणावर्
कस काय् चालायला तयार झाल?

पण नाही.......
तरीही आजुन मी मला सावरलं आहे.
परिस्थीतिला उराशी बाळगलेलं आहे..
पार् करेन न करेन् त्या बाधांला
पण.
कुपंनातच मी जग बनवलं आहे..

म्हनुणच..