ये साजणी आंबराईतल्या आडापाशी आतुरल्या भेटाया दोन जीवांच्या वेशी सांगू नकोस सखीला आपुलं गुपित होईल गावभर बोभाटा विसरून रीत किती दिस झालं होईना नजरेच्या गाठीभेटी बघाया तुला केली झाडांवर राघू मैनांनी दाटी बगळ्यांनी बांधल्या नभात शुभ्र कमानी वाहणाऱ्या ओढ्यतले जरासे थबकले पाणी ये चुकवून आडवाटेचे खट्याळ डोळे घुमू लागली काळजात एकांताची मुकी वादळे

सावळ्या रानाच्या कुशीतून शिवार मोहरले उभ्या शेतात निळे आभाळपक्षी उतरले राईराईत सूर्यदूतांचा पदर उलगडला झाडाझाडातून कोवळा गंध ठिबकला भिरभिरणाऱ्या ऊन्हाची झुळूक भवताली नाचली बहरलेल्या फांदीवरील पालवी हळूच कुजबुजली तांबड्या पायवाटेने दूर गवतात पाय पसरले वाऱ्याचे रुपेरी सूर पानात रुमझुमले बाभळीच्या हिरवट सावल्या पिकात सांडल्या दाण्यादाण्यात रानपाखरांच्या चोची बुडाल्या रंग पिकल्या झुडुपाचा बांधावरती देह झुकला चहुकडे हिरव्या नक्षत्रांचा मळा फुलला

नवी मैत्री

नवी मैत्री आहे पण आहे खूप सुंदर कुठे ही असलो तरी कुणीच कोणाला देऊ नका अंतर.... आपलं ते गोड़ गुपित एकमेकींना सहज पणे बोलून गेलो तुझे तेच माझे म्हणत एकमेकींमध्ये रमत गेलो... नवीन आहे आपली मैत्री तरी जपतोय आपण फुलासारखी कायमच एकमेकींना साथ देऊ एकमेकींच्या आनंदासाठी. तृप्ती समीर टिल्लू http://www.truptiskavita.com

मधुघट कुणा मिळे भरलेला शोधते जळकुंभ कुणी ।।धृ ।। बळ कैसे येईल अंगा जळही दुर्मिळ भासतसे अमृताची जरी हाव नसे ऐकेना व्याकूळ आर्जवाला ।।१।। लोळे कुणी मखमालीवरी वणवण, हाय! कुणा ललाटी भलीबुरी, ही जगरहाटी! कमवेना कुणी त्या गोडीला? ।।२।। भला जाणता दीन नेणता कष्ट करी अमाप जरी जैसे तैसे रहावे धरी साखरपाणी तो प्यालेला ।।३।। - संदीप चांदणे

वासफुलं काळोख्या अंधारांत अचंबनेच्या वळणात, वेदनांच्या आवाजांत जळणाऱ्या दिव्यांत, कळ्यांच्या बाजारांत पैश्यांच्या व्यापारांत, शृंगाराच्या पसाऱ्यात वासनेंच्या डोळ्यांत, विकृतीच्या प्रहारांत अश्रुंच्या पुर्णविरामात...... कवी - स्वप्ना

मृत्यूचे दूत आले कुठून हे प्रत्यक्ष मृत्यूलाही सांगता नाही आलं . . अशी कुठली घाई होती मुंबईकरा जे तुला पाच मिनिटं थांबता नाही आलं ? रोजची सकाळ तुझ्यासाठी एक नवीन युध्द . . . काल तुला चिलखतही घालता नाही आलं . . . अशी कुठली घाई होती मुंबईकरा जे तुला पाच मिनिटं थांबता नाही आलं ? घड्याळाचे काटे तसे रोजच बोचतात नजरेत . . . अजून एक दिवस त्यांना नजरेआड का नाही करता आलं ? अशी कुठली घाई होती मुंबईकरा जे तुला पाच मिनिटं थांबता नाही आलं ? भिजला असतास पावसात तर सुकवता आलं असतं स्वतःला . .

गहन हे मर्म दु:खाचे उमजणे कठिण किती असते साचले युगांचे अवघे निमिषात अश्रुरूप घेते उफराटे गणित विषाचे समजणे कठिण किती असते मरण्यास पुरे इवलेसे जगण्यास कितीही कमी पडते शब्दांच्या निबिड अरण्यी बहरणे कठिण किती असते अमरत्व उमलण्या आधी का मरण विकटसे हसते

धावत्या पायास माझ्या लाभु दे आता विसावा भाबड्या माझ्या मनाला श्रावणाचा साज यावा अंतरी आहेत ज्याही वेदना जाव्या विरुनी लाभुनी हळुवार माया घावही यावे भरुनी शोधतो आहे निवारा त्या रुपेरी काळजाचा वाटते यावा जरासा गारवा आता सुखाचा अंतरी वाहे झरा जो माझिया ह्रदयामधुनी अमृताचा गंध त्याला ओंजळीने घे भरुनी उगवु दे सूर्यास पुन्हा जाळुनी अंधार सारा संपण्या आता उन्हाळा बरसु दे श्रावणधारा सोसुनी चटके हजारो वाट मी चाले कधीचा शमविण्या ये तू खरोखर दाह माझ्या अंतरीचा - शार्दुल हातोळकर

कपडे कितीही मळले, जुने झाले, रंग उडून गेला वीण उसवून गेली घड्या विस्कटून गेल्या तरी कधीतरी लावलेले मायेचे भरजरी अत्तर मंदपणे दरवळत राहते! . . . माणसं अशी अत्तर असती तर..! शिवकन्या

दुःख दर्शविण्या मझला दुजा मार्ग नाही रंग हजारो माझे पाहण्या नेत्र न कोई शोभून दिसते सुंदरी अन् सुगंध देते मोगरी फरक इतकाच सखे भार तुच्छ हा उरावरी टकटक आवाज करती चाले गुलाबी परी मधुर सुगंध तिचा वाटे नभाची सरी हे दृश्य पाहण्या मझला दुजा मार्ग नाही रंग हजारो माझे पाहण्या नेत्र न कोई