कविता माझी

शून्याची महती भारी या भूवरी शून्यावरी शून्य बैसे शून्यापरी शून्यात असे दुनिया सारी शून्यात देखता शून्य भासे शून्य शून्यात हासे शून्यात अनन्य अर्थ असे शून्यासम दुजा कुणी नसे शून्यात बेरीज शून्य शून्यात वजा शून्य शून्य गुणिले शून्य शून्य भागिले शून्य धन्य धन्य तो शून्य ज्याने शोधिला ते त्याचे पुण्य शून्यात सुरु सारे शून्यात मिळे सारे का वाढावी उगा रे ? दुःखाचे हे पसारे उगा धावीशी तू अनन्य जाण कर्म मर्म शून्य सुरुवात तुझी शून्य अंतही तो शून्य तिमिरतेज जो खाई परमात्मा तोही शून्य धन्य धन्य केवळ शून्य दुजा नसे कुणी अन्य सिद्धेश्वर विलास पाटणकर

कशी वाटली आमची दहा बाय दहा आनंद ओसंडून चाललाय पहा शेजारी शेजारी मांडलीय चूल छोटी सासू लाटतेय चपाती भाजतेय सून मोठी धाकटीने घातलाय कपड्याना पीळ मधली करतेय पोरांचा सांभाळ छोटंसं घर त्याचं इनमीन चार वासं इवल्याश्या घरात राहतात बाराजण कसं ? महालाला लाजवेल अशी घराची शोभा महादेव प्रसन्न हस्ते जागोजागी उभा घराला घरपण माणसांनीच येते भुई चालेल कमी पण लागते घट्ट नाते सिद्धेश्वर विलास पाटणकर

प्रेम रंग ही कविता  प्रेमाच्या विविध रंगांवर केली आहे . तुम्हाला ही कविता कशी वाटली हे तुम्ही कंमेंट ने कळवू  शकता.

पाऊल टाकता घरात , उघडावे ते कपाट , बदलावे सारे कपडे , राहुनी गप मुकाट चहा झाला तरीही , प्यावासा वाटला तरीही कप गुमान धुवून घ्यावा , देईल तेव्हढाच प्यावा इथे तिथे बघावे नंतर , ठेवुनी एक माफक अंतर हळूच जेवणाबद्दल पुसावे येता आवाज तो करडा , होईल तेव्हाच खावे चालेल थोडे कमी असले मीठ , चालेल थोडा असला कमी मसाला आवाज ना करता गप्प उठावे , हलकेच टाकावे बेसिनला काडीची चव नसली , तरीही गोडवे खुशाल गावे हलकेच आठवूनी जेवण ऑफिसातले , दात कोरत बसावे येता भांड्याचा आवाज फार , हळूच बंद करावे दार , बेडरूमचे मुलांना जवळ घ्यावे , आणि त्यांच्या अभ्यासात रममाण व्हावे थोडे दटावावे अभ्यासावरूनी

अगं असशील गं तू लोकांसाठी नावारूपाला आलेली बाई पण माझी तू फक्त आई आहेस मी लहान असताना तू किती प्रेम करायचीस हवं नको ते सारं बघायचीस मी कर्तासवरता झालो नि तू दूर दूर गेलीस इतकी कि आज तुला माझी हाकही ऐकू येत नाही मी ओरडतो, घशाला कोरड पडते बेचैन होतो , आतून बाहेरून फक्त एकच आवाज असतो " आई, आई नि फक्त आई " तू प्रगतीची शिखरे पादाक्रांत करत गेलीस एकावर एक पुरस्कार मिळवत गेलीस प्रत्येक पुरस्कारासाठी वेळ देत गेलीस पण मी तुला मनापासून दिलेले पुरस्कार विसरलीस देवाची बरोबरी फक्त तूच करू शकतेस तो आहे कि नाही?

एकदा वाघ शिकारीस निघाला शोधत शोधत शिकार तो कुराणाशी गेला डौलदार अजस्त्र तो, डोळे शिकारीकडे गाढवांचा कळप तेथे चरण्यासी आला हेरली एक बाकदार, सुंदर, नाजूक गाढवीण त्याने असेल फर्लागभर अंतरावर घेऊन पावित्रा मारणार उडी इतक्यात नजरभेट झाली त्या सुंदर गाढविणीच्या नजरेने केली, शिकाऱ्यावरच कडी अन शिकारी खुद्द शिकार झाला तारीख ठरवली गेली लग्नसोहळ्याची घेतल्या आणाभाका शिकार न करण्याच्या यथेच्छ जोड्याने चरण्याच्या मंगला समयी लग्न लागले सोहळ्यास सारे जंगल लोटले सर्व सुखांत ते तृणभक्षक आता भय नसे कुणाचे वाघच आपला रक्षक मंगलाष्टक म्हंटली गेली कालांतराने गाढवीण व्यायली द

त्यांचं प्रेम दुधासारखे सफेद होते मस्त पैकी उतू जात होते आनंदाची साय जाऊन जाऊन भांडण एवढे वाढते कि त्याचे घट्ट दही होते विचारांची पकड सैल होतं जाते रंगवलेलं काय वेगळंच पण घडत मात्र दुसरंच असते आता प्रेम, प्रेम नसते , तर त्याच ताक झालेलं असते हेवेदावे मांडले जातात , वादावर वाद घातले जातात भावना घुसळून घुसळून वर येतात " शिल्लक राहिलेल्या आठवणी " प्रेम आता प्रेम नसतं, तर बनतं त्याचं लोणी असंच काही काळ साठवलं जातं "मी कशाला जाऊ ?

माझ्यासारखं प्रेम कुणी केलंच नाही मस्त आलिशान घर होतं दिमतीला गाडी न नोकर होते अन मी सारखी तुझ्यामागं पळत होते ॥ लग्नही असंच पळून केलं पण तुझं घर बघताच, मन पार गळून गेलं जणू सुरु झालं नाही तोवरच संपलं एवढयाश्या घरातच सारं सुरु झालं जिथे चूल होती तिथेच मोरी होती आपल्याच घरात मुतायची चोरी होती चहा झाला कि हात लांब करून दिला जमीन जशी पावला पावलांसाठी भिकारी होती ॥ जोरात बोललं तर शेजारून यायचं उत्तर भांडं पडलं तरी शेजारी जमायचे सत्तर घर पार भरून जायचं प्रश्न सदैव पडला , आता पुढचं आयुष्य कसं उडायचं ?

मुक्या पाखरा नको जाऊ तिच्या गावी ओघळणाऱ्या आसवांना प्रीत ना ठावी स्वप्नातले चांदणे विखुरले सभोवती जखमांवरची मेहंदी पुन्हा रंगून जाती कंठात माझ्या फुटती ओळखीचे हुंदके उमलत्या स्पर्शांचे रंग झाले फिके गंध तुझे गेले वेचून वारे जळत्या वेदनांचे उठले काळजात शहारे

तू काना, मात्रा, विलांटी, शिरोरेखा घेऊन माझ्या वहीत हळूहळू लिहित जातोस, तेव्हा मी तुझे राजस हात लोभस डोळे पहात राहते. तुझ्यात इतका जीव का गुंतावा? तू माझ्या हातांचे देवनागरी चुंबन घेऊन म्हणावे, मातृभाषा कि काय तिच्यातच जीव अडकतो बघ, आई गंssss म्हटल्याशिवाय प्राणसुद्धा जात नाही.... शाईचे बोट धरुन तू परत रात्रीच्या शांतप्रहरी काना, मात्रा, विलांटी, शिरोरेखा घेऊन माझ्या वहीत तुझेमाझे हितगुज हळूहळू लिहित राहतोस... शिवकन्या