पाकृ वाचवत नाहिये.
फोटू नसल्याचा आनंद पहिल्यांदाच झाला.
दणक्यात निषेध!
अतिअवांतर: आपण नोकरी/व्यवसायानिमित्त घर सोडून दुसरीकडे राहता असा अंदाज करायला वाव आहे.
कृपया सुट्टीत घरी गेल्यावर चार सोप्या भाज्या/भाताचे प्रकार शिकलात तर तुमचीच सोय होइल.

पाहुण्याना हमखास पळवून लावायचे आहे?
मॅगी नूडल्स नुसत्याच वाफवून घ्या. श्रीखंड देताना वाफवलेल्या नूडल्स श्रीखंडावर घालून द्याव्या,
धोक्याची सूचना: यावर वेलदोड्याची / जायफळाची पूड अजिबात घालू नये. पदार्थ आवडण्याची शक्यता असते

ही रे'शी'पी वाचुन डोळ्यात अलगद पाणी तरारलं...

- वा रे पी 'शी'

इथे दोन प्रवृत्तींचं द्वंद्व दिसतं. एका बाजूला आहेत प्यूरिस्ट्स - खायचा पदार्थ करायचा तर तो चवीला छान झालाच पाहिजे. दुसऱ्या बाजूला आहेत सामान्य माणसं - जे हाती आहे ते वापरून पोट भरण्यासाठी साधारण चवदार पण पटकन काहीतरी तयार करण्याचा प्रयत्न करणारे.

प्युरिस्ट्स सर्वसाधारणपणे बूर्ज्वा, कर्मठ व परंपरावादी असतात. याउलट सामान्य लोक प्रोलिटरेट, प्रयोगशील, नवीन काहीतरी शोधणारे असतात. प्युरिस्टांना त्यांच्या एकाच तत्वाचा आग्रह असतो - चव चांगली झाली पाहिजे. पण ते हे विसरतात की प्रोलिटरेटांकडे एका पदार्थाची सामग्री आणणं, तयारी करणं, तो बनवणं आणि मिटक्या मारत खाणं यासाठी लागणारी संसाधनं (मुख्यत: वेळ आणि काही प्रमाणात बिनआळशीपणा) नसतात.

शेवटी पाककृती म्हणजे भूक भागवण्याचे मार्ग. मग त्यांत नेहेमीच चवीला का प्राधान्य द्यावं? आठ मिनिटांत बरा पदार्थ आणि दीड तास खर्चून उत्तम पदार्थ यात दुसराच नेहेमी उजवा का ठरावा? ही प्रोलिटरेटांची कळकळ आहे.

दुसरी एक गोष्ट ध्यानात आली ती म्हणजे प्युरिस्ट गटांत स्त्रिया व प्रोलिटरेटांत पुरुष अशी विभागणी झालेली आहे. हा निव्वळ योगायोग असेल कदाचित, किंवा ती लिंगभेदाविषयी टिप्पणी असू शकेल.

असो. द्वंद्व काय दिसतंय हे आम्ही मांडलं. आता ते पुढे चालू राहिलं तर त्यातून अभ्यासपूर्ण निष्कर्ष काढता येतील. तेव्हा चालूद्यात.

(फ्रिजमध्ये सापडतील त्या पदार्थांपासून जेवण तयार करणारा) राजेश