एका गोष्टीची गोष्ट...( नाट्यलेखनतंत्राबद्दल थोडंसं) ... भाग पहिला. प्रिमाईस एका गोष्टीची गोष्ट...( नाट्यलेखनतंत्राबद्दल थोडंसं) ...

‘पाब्लो नेरूदा’ हे नोबेल पारीतोषक विजेते कवी. विसाव्या शतकातील (१९०४ - १९७३) एक अतिशय प्रभावशाली आणि श्रेष्ठ कवी. त्यांच्या कविता बर्‍याचदा अतिशय गुढ (surrealist?), इंटेन्स अशा आहेत. त्या मुळ स्पॅनिश भाषेत लिहिल्या असून त्यांचे इंग्लिश अनुवाद सहजपणे उपलब्ध आहेत. माझा हा मराठी अनुवादही अशाच एका इंग्लिश अनुवादावरुन घेतला आहे, त्या अर्थाने तो double-indirection असा आहे; तो कितपत जमला आहे, ते अवश्य सांगा...मला त्यातली वाक्यरचना फार गुंतागुंतीची झाली आहे असे वाटते, पण ती सहज, सोपी अशी नाही रुपांतरीत करता येत आहे!

"मौम, मैं जरा फटाकसे जाके ये डॉक्युमेंटसकी फोटोकॉपी करके आती हूं। मिनव्हाईल अगर प्रसाद मुझे ढुंढता है तो उसे बोल देना की ऑफिसका झेरॉक्समशीन ठीक करवाए। इंकमटॅक्स सबमिशनके लिये वो फायनान्सवाले सिरपे बैठे है और ये नामाकुल मशीनभी अभी बंद पडना था। उसे बोल देना.. ठीक है? " मौमिता माझी प्रोजेक्टमधली खासंखास दोस्त. दोघी एकमेकींना विश्वासात घेऊन मदत करत पुढे जाणाऱ्या. प्रसाद माझा पीएल ! "ठीक है। लेकीन तू जल्दी आ। हमेशा देर होती है खाना खानेको तेरीवजहसे.. " "हां हां..

मी माझ्या अनंत पसार्‍यात मी एकटाच बसलोय! नेहमीप्रमांणे कृतकॄत्य न वाटता आज मन अगदी क्षुब्ध झालंय!! राहून राहून माझी नजर त्या गोलकावर जात्येय...... तसं मी हे सर्वच विश्व जन्माला घातलं..... पण मी अतिशय हौसेनं ज्ञन्माला घातलेला तो गोलक........ पाण्याच्या प्रभावाने टचटचीत फुगलेला तो गोलक.... त्याची किती निगराणी केली होती मी..... किती जोपासना केली....... वेळोवेळी काळजी घेतली घेतली, आवश्यक ती उपाययोजना केली........ अनेक आजारांतून त्याला वाचवला........ आणि अखेरीस तो अगदी परिपक्व केला.... मलाच केव्हढा अभिमान वाटला होता स्वतःचा त्यावे़ळेस........ रसरशीत आणि टचटचीत....... सर्व योग्य परिस्थिती मी निर्माण