मी!

खूपच सुंदर रचना! आयाळ पिंजणारा झोंबे पिसाट वारा दुर्दम्य निश्चयाचे मी शीड रोवणारा ह्या ओळी विशेष आवडल्या.

अशोकराव, कविता मस्त आहे, लिहीत राहा.

चुंबावया नभाला झेपावतात लाटा उद्दाम कालियाचे शिर मीच ठेचणारा दर्या अथांग माझी टाकी गिळून नाव तेजाळ रत्नगुंफा तिमिरात शोधणारा तशी संपूर्ण कविताच लय भारी आहे परंतु वरील दोन कडवी विशेष आवडली! तात्या.