विचाराच्या पलिकडले.

प्राजुजी, मी पण तुमच्या सारखांच त्यांच भाषण ऐकता ऐकता गोंधळलो होतो. फिलॉसॉफिकल विषय घेऊन मुळात चिंतन करण्याच्या वृत्तीचे हे प्रो.देसायांचे भाऊ फक्त त्यांच्या सारखे प्रोफेसर झाले नाहीत एव्हडंच.पण एखादा विषय घेऊन प्रो. जसे चर्वीचरण करतात तेच गुण ह्यांच्या अंगी आलेले मला दिसले. एव्हडी प्रस्तावना ह्या गृहस्थांची करून झाल्यावर आपल्या प्रश्नाचं उत्तर देण्याचा प्रयत्न करतो. जीवंत असताना माणसाचं शरिर चैतन्यमय असतं.हे चैतन्य निर्माण व्हायला त्या शरिरात काही तरी अजब गोष्टी पहायला मिळतील की ज्यामुळे जरी शरिर मृत झालं तरी त्यातला आत्मा निघून गेल्यावर ते इतकं तेव्हड्यापुरतं आणि क्षणभंगूर असावं की त्या मृत शरिरात आणि एखाद्दा लाकडाच्या ओंडक्यात जितकं साम्य असावं तेव्हडं दिसावं.जीवंत असताना तेच शरिर शास्त्रीय नियमानुसार हवे ते पडताळे देऊ शकतं मग असं काय होतं की मृतझाल्यावर त्यातला कसलाच मागमूस त्यात पाहायला मिळू नये. तेव्हा जास्त खोलात न जाता एखादी अद्भुत शक्ति ह्यावर काम करीत असावी असा विचार करून ते समाधान मानत होते.आत्मा हा त्यांच्या दृष्टीने ही शक्ति असावी ही त्यांची श्रद्धा द्विगुणीत होत होती आणि म्हणूनच ते पुढे म्हणतात, "अखेर एक अदृश्य पण पवित्र मुलभूत शक्ति माझ्या कानात माझ्या देव जाणण्याच्या आणि त्या बद्दल आनंद मानण्याच्या क्षमतेची आठवण देऊन कुजबुज करीत होती असा मला त्यावेळी भास झाला." मला ते काय सांगतात ते अर्थात ऐकून घ्यायचं होतं.त्यांच्याशी वाद न घालता मी म्हणूनच मनात म्हणालो, "हे सगळं त्यांच संभाषण ऐकून मी क्षणभर अचंबीत़च झालो.मनूष्य आपल्या विचारशक्तिच्या जोरावर काय काय मनात आणू शकतो,आणि कुठल्या कुठल्या कनक्लुजनला येवू शकतो हे सुद्धा विचाराच्या पलिकडचंच आहे असं वाटलं." www.shrikrishnasamant.wordpress.com श्रीकृष्ण सामंत "कृष्ण उवाच" shrikrishnas@gmail.com

आपण जे लिहिता ती आपल्याला पचले आहे हे या उत्तरातुन पटले. लेखनास शुभेच्छा ! --लिखाळ.