विडंबन

थकलेल्या जीवावर ओझ्यांची लादणी
विसाव्यासाठी आतुरलेले सारे शरीर अन् कांती
आयुष्यभर बहिणींच्या उचलुनी पिशव्या खांदे दुखले...||१||

आठवड्यांच्या बाजारातून विक्रेत्यांची दाटी
आणि म्हणुनी "हे घ्या ताई" लागतात ते पाठी
आता संपेल, झाला शेवट, वेडी आशा खोटी
तोवर पाह्ती आणखी दुकाने, या पुन्हा उचकण्यासाठी
आयुष्यभर बहिणींच्या उचलुनी पिशव्या खांदे दुखले...||२||

अध्याऋत डांबरट दंगल खाज
गढूळगावचा तिरंदाज
-----
पोरासोरा पिसाट दंगा
शर दिनी-दिनी आभास गंगा
-----
घासावारी मिपात्र अंकन
संबंधाला बादरायण
चर्वण निर्वेसण रसाळ खादन
चौदश छेदरी कडकड टाळीधून
-----
अक्षयबाला जपीजे माळा
ऋषीजटा आणि बिरुदाला
वामन उत्तुंग पूज्य चौघडा
गढूळगावी शून्य बावडा

विडंबनाचे विडंबन हा नवा खाक्या स्वीकारुन किंवा जुन्या बाटलीत भरलेली नवी दारु म्हणून

काही बोल बोलले , अन मौन काही अंतरी
(सोलवटली ढोपरे, अन शेकल्या नडग्या तरी)
काही लाह्या तडकल्या, अन मूग गिळले भर्भरी

बंडझेंडे फडकले अन उग्र वळलेल्या मुठी
काही म्हणती लाजुनि 'शोभा झाकलेली बरी'

पाठमोर्‍या आकृतीला पाहुनि उद्गारले
'माणूस हा होता बरा' गोष्ट असतसे हीही खरी

काय चमचे, किति पळ्या अन डाव कित्येकी येथे
मेल्या म्हैशीला पिळुनि दावू दूध मणभरी

ती चिडली तेव्हा भीषण, भांड्यांचा निनाद होता
वेगात फ़िरवले लाटणे, तो नवरा चुकवित होता

तरी घावही त्याच्या भाळी, येऊन थबकले होते
टरटरून जणु फुगलेला, फ़ुग्गा मग दिसला होता

ती बाई होती म्हणुनी, घळघळुनी उलटी रडली
त्या वेळी गप्प बसोनी, तो टेंगुळ दाबित होता

अन क्षणात गमले त्याला, संपली जेवणे त्याची
पोळीवर धुरकट जेव्हा, आंबील घास तो घेता

हे अन्न असे चिवडुनी , तो मुळी बिथरला नाही
खपलीत टेंगुळाच्याही, स्वातंत्र्य चौघडा होता

आमची प्रेरणा : मिपावरची अनेक बुडीत खाती , त्यांना मिळालेले उदंड प्रतिसाद आणि प्रदीप कुलकर्णींची अप्रतिम गझल "फांदी".

........................................
कटोरी
........................................

ही जरा घटना तशी आहे अघोरी!
मालकाने आपली भरली तिजोरी!

नाव खादाडी असे हे ठेवलेले...
सोबतीला टंच अन आहेत पोरी!

लोक सामोरे कसे एकेक आले...
समजता हाती अता उरली कटोरी!

आमची प्रेरणा : प्रदीप कुलकर्णींची अप्रतिम गझल "फांदी".

........................................
(फांदी)
........................................

अर्थ शब्दांचा जरा आहे अघोरी!
काव्य आहे आमचे थोडे मुजोरी!

खाद्यप्रेरणा

केळीची मांडलेली पाने.
अन पानापानावर सांडलेले जिन्नस..
कुठेतरी मधुनच डोकावणारा..
शुध्द तुपातला बेसनलाडु..
द्रोणांचे खोल डोह..
सांबारावर तरंगणारी दगडफुले..
पुन्हा पुन्हा मागणारे..
लग्नावळीतील बेलाज हावरे..
दूर दूर जाणारे वाढपी..
अन त्यांना पुन्हा पुन्हा बोलावणारा मी..

- खुशाल.