विडंबन

प्राजु यांची क्षमा मागुन ,
मूळ कविता
https://www.misalpav.com/node/2111

गादीखाली ढेकुणान्ची , तुरूतुरू हालचाल ,
कानी कपाळी ढेकूण , झोप पळाली समूळ |

चिरडता ढेकूणाला , जळे नाकातील केस,
खाज जरा मन्दावते , तोच डसला खवीस|

अश्या चपळ ढेकुणा , शोधण्याची धडपड ,
दडे फटीत जाऊन , झाला नजरेच्या आड|

निथळली रांग सारी , शहारला देह सारा ,
जरा उचलता गादी , कृष्णविश्वाचा पसारा |

ओघळले पटापटा , जणु मसुराची डाळ,
हलाहलाचे हे थेंब , काळ्या ठिणग्यांचा जाळ |

माझी प्रेरणा - पण एक सांगा, सतत दुसर्‍या कुणाच्या तरी प्रकाशात राहाण्याचा आरोप मी सहन का करावा? (अशा वेळी साधारणतः 'आम्ही' हे सर्वनाम वापरण्याची प्रथा आहे. परंपरेला तिरकस छेद देऊन एक मूठभर क्रांती घडवण्याचा हा 'माझा' प्रयत्न वाचकांच्या दृष्टीतून सुटू नये.) 'हा चंद्र ना स्वयंभू, रवितेज वाहतो हा, ग्रहणात तारकांचा अभिशाप भोगतो हा' हे अगदी त्या 'चंद्रा' पासून प्रत्येकाला लागू असले तरी असल्या कोणत्याही कुबड्यांचा मी अव्हेर करत आहे त्यामुळे प्रेरणाबिरणा कुछ नही.ही कविता तर नाहीच नाही!

हे रोज कविता करणारे (प्रेरणा: हे गंधित वारे फिरणारे )

मिपाकरहो, सादर आहे नवे विडंबन "हे रोज कविता करणारे" ! गाणं संदीप खरे सलील कुलकर्णी यांचं असलं तरी विडंबनाचा रोख त्यांच्यावर नसून मराठी ब्लॉगविश्व मिम, मिपा सारख्या उपक्रमांवर घडणा-या घटनांवर आहे !

सदर विडंबन कोणासही उद्देशून नसून करमणूक म्हणून बनवले आहे.

आता विडंबनाचा आस्वाद कसा लुटावा? मागच्या वेळी प्रमाणे व्हिडो बनवला आहे. बघाच एकदा.

हे गाणं फारसं परिचित नाही त्यामुळे आधी मूळ गाणे ऐका

प्राजूची स्पर्शून तारकांना.. वाचली आणि आता कवितासंग्रह वगैरे प्रसिद्ध होणार्‍या कवयित्रीला फक्त 'छान आहे', 'आवडली' एवढाच प्रतिसाद कसा द्यायचा बुवा, अशा भिडेखातर मग आमच्या नेहेमीच्या श्टाईलमधे हा प्रतिसाद ;)

निजवून बारक्यांना आवरु जरा पसारा
कंपीत जांभया अन जळ्ळा तुझा इशारा!!!

घामात नाहलेली, चिकटून जात बंडी
घेतो पुन्हा पुसूनी, हा गोलसा नगारा

उंडारलो असा की, काया विशाल झाली
व्यायाम सोडला अन, देहावरी फुलोरा

सॅलडमधून आली, भलतीच खाद्य वेला
अवरुद्ध श्वास माझे आणि तुझा गुबारा..

तात्विक युद्धांचा इतिहास कितीही रंजक असला तरी शेवटी शरीरधर्म कुणाला चुकला आहे? पायाचा तिढा करुन केविलवाण्या चेहर्‍याने बंद दाराकडे बघणारे चाळकरी आणि फ्लोरा फाउंटनच्या चौकात टायची गाठ सैल करताकरता विषण्ण मुद्रेने इकडेतिकडे बघत 'ते शहाळे तेवढे प्यायला नको होते..' असा विचार करणारे अधिकारी - शेवटी या सगळ्यांची व्यथा एकच, सगळ्यांचे रिंगटोन सारखेच, सगळ्यांचे पासवर्ड सेम...
त्यामुळे राजेश घासकडवींना वंदन करुन

xxवी झाली तेंव्हा

ती झाली तेंव्हा घळघळ, निश्वास निनादत होता
अवघडल्या ओटीपोटी , उद्गार सैलावत होता

मनुष्याचा इतिहास यादवी-युद्धांनी भरलेला आहे. जे मुद्दे तडजोडीने, सहमतीने, गुण्यागोविंदाने सुटू शकतात अशाविषयी हट्टाग्रही भूमिका घेऊन शस्त्रं उपसायची परंपरा आहे. यात भावाविरुद्ध भाऊ उभा राहातो, मित्राविरुद्ध मित्र पवित्रा घेतो आणि प्रेम विसरून एकमेकांचा गळा घोटायला ते तयार होतात. कित्येक राज्यं, देश अशा आंतर्गत बंडाळ्यांमुळे कमकुवत होऊन परकीय आक्रमणांना बळी पडलेली आहेत.

फ्रॅक्चर बंड्याची सुंदर कविता दमलेले ढग वाचली आणि मिपावर चाललेल्या मनोरंजक चर्चा वाचल्या अन असच सुचलं
हं. घ्या ;)

परवा अंतरजालावर आला एक तहानलेला लेख
मसाला भरलेला
खट्याळपणा केलेला
वाचनिय म्हणावे असे तर त्यामध्ये फार काही नाही
अन फार डो़क चालवायला लागाव असे तर मुळीच नाही

काहींनी तिरकस प्रतिसाद दिले तर काहिंनी विचारले
इतका का लढतो आहेस ?
असे काय दाखवतो आहेस ?

तो बोलला कंपु मागे लागला आहे ..
उणिवा शोधणारे...
बदल मागणारे...

प्रेरणा : !!चारोळ्या!!

तुझी आठवण येते तेव्हा
तु पाठवलेल्या खरडी वाचत बसतो
तु येणार नाहीस माहित असतं
मिरे खिश्यात टाकून मग स्वतःवरच हसतो..

*******************

मागणार्‍याची चंची कुठेतरी हरविली
मागणारा व्याकुळतेने तडफड्ला
चंची मागूनही नाही मिळाली
मग मागणार्‍याने तंबाखू सोडली..

आपला आंबोळी

प्रेरणा ही कविता. खाली दिलेल्यांसारख्या घटना प्रत्यक्षात घडलेल्या असतानाही आपण असे लोक मुळात स्वामी कसे झाले याचा विचार करत नाही, व नंतर आपणच पुजलेले त्यांचे पाय शेणाचे आहेत हे कळलं की आश्चर्याने चकचकीत होतो. माणसाला देवत्व द्यायचं आणि त्याने माणसासारखं वागलं की अचंबा व्यक्त करायचा... हे नाटक का खेळलं जातं, हे मला नेहेमी पडलेलं कोडं आहे.

टी व्ही वर ब्रेकिंग न्यूज, खबर नाही आली,
भक्ताला बिलकुल अटक नाही झाली.
मूर्खपणा म्हणजे काही, गुन्हा नाही केला.
पोलिसांनी गजाआड त्याला नाही केला!