विडंबन

प्रेरणा - शुचि यांची अप्रतिम चांदणशब्द वंगणबद्ध ही सकाळ इसबगोल थॅन्क्स हिरव्या मिरच्या गरम मसाला दीर्घपार्ट्या अ‍ॅसिडीटी गरम घशाशी गुरगुर जरा तरी बाटली बूचबंद किंचित कळ बंद दार सुलभ सुलभ अतिआनंद

नुकतंच अन्य स्थळावर एका धाग्यात मी काही प्रतिसाद लिहिलेला असताना अचानक 'कंपू तुमचा पाठलाग न करो ही प्रार्थना' अशी धमकीवजा सूचना आली. मी भांबावलो. त्याच धाग्यात आधी मी औद्धत्य करून कंपूबाजीला आव्हान देतोय असं प्रश्नवजा विधान आलं होतं तेही दिसलं. तेव्हापासून ही भाई लोकं नक्की काय म्हणत असावेत याविषयी मनात विचार सुरू झाले. (त्यातूनच मूळच्या उत्कृष्ट काव्याचं विडंबन, केवळ भीतीपोटी झालं म्हणून कवीची क्षमा मागतो.) पुन्हा, अन्य स्थळावर हे मी अधोरेखित करतोय. मिपावर कंपूबाजी वगैरे काही नाही.

हल्ली जालावर वावरताना असं लक्षात येतं की गजलांचा आणि शायरांचा सुकाळ झालाय! अरे काय असतात एकेक गजला! आजच एक 'गजल' मला चावली आणि मग कळवळलोच.... केवढे चावणे हे गजल दरगजल... काय जाणे कुणी मारली ही मजल! मी कितीदातरी नाडि ओढायचो अन तुमानीमधे व्हायचे मग बदल काय दुर्भिक्ष हे कल्पना आटल्या... का अशी देत आहेस घंटी डबल? जाम हैराण मी जाहलो याइथे जो उठे तो म्हणे मी नवाबे गझल फासतो आज कोणी ... उद्या वेगळा का 'मनोगत' विकल 'मायबोली' विकल? आज सैलावल्यासारखे वाटते पापडांच्यामधे एक चपटी तरल मेंढरासारखी मेंबरे कावली हाण तू, हाण तू, हाण 'रंगा' बुकल चतुरंग

स्ट्राँग स्ट्राँगर स्ट्राँगेस्ट डिस्क्लेमर: हे लेखन केवळ मौजमजेसाठी आहे. कोणाचाही वैयक्तीक नावे घेण्याचा उद्देश नाही. मिपा अन इतरत्र असलेली नावे अन या लेखात असलेली नावे, त्यांच्या स्वभावांचा, वैशिष्ठ्यांचा गुणधर्मासहीत कोणास समान वाटत असतील तर तो योगायोग समजावा. कोणाचीही मानहानी करण्याचा आमचा हेतू नाही. तरीही काही हेवेदावे, तक्रार अर्ज असतीलच तर ते नाडी (आमचीच) पाहूनच सोडवीले जातील.

आमचं पण रनिंग बिटवीन द विकेट..... ;-) अर्थात आमची प्रेरणा : इथे आणि इथे आणि इथेही कवितेमागे धावणं थांबवलं आजपासुन.. कारण ती सुचतच नाही मूळी आणि ट ला ट संयोगाने आलीच.. तरी व्याकरणाचा गंध नाही मला मग एवढी खर्डेघाशी कशाला? मला इतकं चिडवून, रडवून (डोक्यावरले केस) उपटून उपटून जमलीस तर काय जमलीस? किती आणि कसं सांगू? कालपर्यंत होती तितकी, आज नाहीये आता खाज? विडंबनांमागे धावणं... सुरू आजपासून ! 'नवइडंबनकार इरसाल खोटे'

आमची प्रेरणा मिल्याची सुंदर गझल पंढरी वदंता वाटते आता.. कहाणी जी खरी होती त्वचा ही आमची काळी कधी ती पांढरी होती तिच्या बद्दल मते माझी जराशी वेगळी होती जवळ जाता मला कळले..दरी होती बरी होती तशी नव्हती भिती मजला जरा ही सासर्‍याची पण घरामधली तिच्या कुत्री.. जराशी चावरी होती तिला भेटायला जाईन का मी रिक्त हातांनी? चिलखताच्या बरोबर ढाल ही माझ्या करी होती तिच्या हातातले डाव्या लाटणे वाटले साधे बुडावर अदळता कळले अरे ती डावरी होती घरी यावे नि समजावे, कुणी मुक्काम ठोकावा शयनकक्षी निजे सासू..

( "एका माणसाची दाढी केवढी लांब सांगू काय ...." या एका बालगीताच्या चालीवर खालील विडंबनात्मक कवीता वाचावी. वरील बालगीत फाउंटेन कंपनीच्या च्या एका बालगीतांच्या व्हि‌. सी. डी. मध्ये आहे. ते 'यु ट्युब' वर शोधले तरी मिळू शकेल. दैनंदिन जीवनातील, राजकारणातील विविध ठिकाणी विरोधाभास दिसतो, त्यावर उपहासात्मक कविता मी लिहीली आहे.) एका मॉडेलची वस्त्रे केवढी छोटी, सांगू काय ? सांगू काय, सांगू काय, सांगू काय ? एवढी छोटी, एवढी छोटी की, रॅंपवर चालतांना गळून जाय.... सांगू काय, सांगू काय, सांगू काय ?