विडंबन

आज बरेच वेळाने मिपावर आलो आणि बघतो तर काय विडंबनाचा पाऊस... सगळी विडंबने वाचता वाचता एका स्थळावर आमचा मूळापासून केलेला बंदोबस्त आठवला

प्रतिसादाला प्रतिसाद
देत आम्ही खेचायचो
तो एका मुद्यावर पाय ठेवायचा अन्
मी दुस-या मुद्यावर पाय ठेवायचो

काड्या करत
खरडत असतांना 'जीबोल'त असतांना
सहज जालावरचा टिआरपी ही संभाळायचो
एकमेकांना हलकेच व्यनितुन सांगायचो

संपादकांनी कंटाळून
कधीतरी त्याचा आयडि बंद केला
मी मात्र अजून आहे त्याच स्थळावर
नसबंदी केल्यासारखा वाचनमात्र... धागा टु धागा.

पायात पाय घालून
आम्ही पाडायचो.
कधी एकेरी पट काढायचो ,
कधी लांगेत बोटे घालायचो.

लंगोट घालताना,
माती मळताना, थंडाई गिळताना
असंच आयुष्यभर लोळायचं ,
एकमेकांना हलकेच बजावून सांगायचो.

गादी वरच्या नुरा खेळून कधी
त्याच्या दारात बी गाडी आली,
मी मात्र मारत आहे त्याच पेठांत
चकरा , ही तालीम ते ती तालीम

नाव खरं तर तितकंसं योग्य नाही कारण खालच्या रचनेत रूळ कुठेच येत नाहीत. पण प्रेरणा रूळ या कवितेवरून घेतली आहे ना (इतर वीसेक लोकांप्रमाणे!), म्हणून कंसात त्याच कवितेचं नाव दिलंय. काय म्हणता, मूळ रचनेचा दुवा कुठे आहे? बस्स काय, इतक्या विडंबनांत तुम्हाला सापडत नाही का? सालं सगळंच आयतं हवं आजकाल...

डोक्याला डोकं
लावून आम्ही बसायचो
ती माझ्या उवा घ्यायची
मी तिच्या उवांनी केस भरायचो

डोकं खाजवत
गप्पा मारत असताना
कधी विचारही करायचो
एकमेकांचं डोकं खाजवून द्यायचो

अवलियांचे रूळ आणि गुरू चतुरंग यांचा गूळ पाहून मलाही अंमळ लहानपणची खूळं आठवली.

पायात पाय
घालून आम्ही पाडायचो
तो एका सायकलीवर असायचा अन
मी दुसरीवर टांग मारायचे

तोल सांभाळत
पाडत असताना खोड्या काढताना
असंच तासभर खेळायचे
सगळेजण मिळून मिसळून पाडायचो

आयटीच्या रूळावरून
कधीतरी तो मोटर-मन झाला
मी मात्र आहे त्याच सायकलीवर
पाय मारत... तास न तास

लई दिसांनी दिसले 'रुळ' मग काय आमची गाडी सुटलीच! ;) धन्यवाद नानासाहेब!!

हातात कालथा
घेवुन आम्ही ढवळायचो
ती एका काहिलीवर लक्ष ठेवायची अन्
मी दुस-या चुलाणावर नजर ठेवायचो

घाम गाळत
ढवळत असतांना बोलत असतांना
असंच गुर्‍हाळ आपणही काढायचे
एकमेकांना हलकेच बजावुन सांगायचो

मालकाच्या पोराबरोबर रुळावरुन
कधीतरी तिची गाडी निघुन गेली
मी मात्र काढत आहे त्याच काहिलीतून
गूळ पिवळाधम्मक, आरवाळ... सीझन टु सीझन.

आमची प्रेरणा प्रदिप कुलकर्णी यांची अप्रतिम गझल किमया

एक पेग आता भर माझा  उदकाने!
मजा न आली  पिल्यावरती"खडका़"ने!

आज पहाटे स्वप्न तरी काय पडावे...
चिकन सूप मागावे एका बदकाने!

लगेच "केश्या"लाग बघू  विडंबनाला...
बदल जरा वेलांट्या, मात्रा अन काने!!

लयीत एका शांतपणे घोरत असता...
का उठवले, फेकून मज तू तबकाने?

बघा कशी ही येते चव विडंबनाला...
बाप, बाटली अन बाई या  घटकाने!

दोघींमधला फरक मला तर कळला ना...
फरक मला ना पडतो पण त्या  फरकाने!

माफी असावी https://www.misalpav.com/node/12795

पहिला पाऊस
आमची पहिली भेट

ती रांगेत बसलेली
मी तिच्या तीन डबे मागं

तिचा तो क्लासिक डबा
आणि माझा फुटका कॅन

अचानक ओळख निघणं
रांगेत दोन डबे पुढं जाणं

तिचं ते प्लॅस्टिक पिशवी फड्फडणं
अन् माझं त्या आवाजानं तडफडणं

माझ्याबी कार्डावरचं राकेल घेवुन,
मलाच निरोप देणं

यावेळी, तिचा तो ज्वलनशील चेहरा
आणि माझं विझलेलं हास्य

खुलासा, डिस्क्लेमर, आवाहन, माफी - संपादकांना वाटल्यास धागा उडवू शकतात, मी उडाल्याची तक्रार अथवा निषेध करणार नाही. धागा निखळ करमणुकीसाठी आहे कृपया हलके घ्या. प्रतिसादातुन कवितेत बिन्धास्त भर घाला ही मिपाकरांची कविता आहे. आणि हो, दोघा मित्रांची आगाउ माफी मागतो. ;-)

म्यानेजर ब्रेक घेणार | आम्ही मिपामिपा खेळणार||
कोरम फुल्ल जमणार| मज्जा येणार निश्चित||

गल्लीत आमचा नार्‍या जाणार | मोशणी त्याला हात करणार||
सिद्धहस्त लेखक बनणार | अर्धा साबण संपणार निश्चीत||

'पिकल्या पानाचा...' आणि 'मूल्य विरुद्ध किंमत' हे धागे वाचून आमच्या मनात भलताच प्रश्न निर्माण झाला.. पिवळ्या पानाचे मूल्य जास्त का/की हिरव्या देठाची किंमत?
शेवटी 'का हो' कि 'की हो' करत वर्जिनल गाणं जालावर शोधले तर काय सापडलं बघा....

सरदार जुना हो आयडी मातुर नवं
मध्यान्ह रातीला लावी अक्कल दिवं
जिथेतिथे ह्यो रंग उधळतो, जालामधी *डवा
असल्या प्राण्याला खेटरानी बडवा !