विडंबन

प्रेरणा क्रांतीताईंची सुंदर गझल नको तेच झाले

असो...

विरझण घाली; असेही, तसेही
जरी फोल दावे; असेही, तसेही

जरा बोलता तो; विरोधात काही
युसलेस बोले; असेही, तसेही

किती बरळावे? मुल्य लेखनाचे
माकडे टंकती; असेही, तसेही

उडे लेखनही, न लावता काड्या
पुरावेच देई; असेही, तसेही

फुका बोलबाला स्थळपालटाचा,
इनो फार झाले; असेही, तसेही

कशाला निमित्ते हवी भांडण्याची?
कंपुबाज सारे; असेही, तसेही

काव्य कर्तनाने पडे फरक का?
विडंबन पाडे; असेही, कसेही

क्रान्ति यांची ही कविता आकारबंधासाठी प्रेरणा ठरली. पण खरा दोष आहे इतर अनेक कवितांचा ज्यांनी व्यसनमुक्तीच्या मार्गावरून पदच्युत केलं...

पुन्हा काव्य आले; असेही, तसेही
नको तेच झाले; असेही, तसेही

जरा सोडतो मी; विडंबन नशेला
पुन्हा ग्लास आले; असेही, तसेही

किती जाऊ द्यावे? हे फुल्टॉस सारे
अन् हाफ व्हॉली; असेही, तसेही

मुके राहणे हे प्रलोभामध्येही
अशक्यच ठरावे; असेही, तसेही

फुका बोलबाला कवीतक धड्यांचा
कुणी नाही शिकले; असेही, तसेही

आमची प्रेरणा चित्त यांची नित्तांत सुंदर गझल दिसू लागले स्पष्ट जेवढे आणि मिपावरच्या गेल्या काही दिवसातील घटना

दिसू लागले स्पष्ट जसे हे पैसे सगळे धूसर झाले
सर्व निवासी परदेशी मग एक एक दृग्गोचर झाले

चुकली त्याची वाट म्हणूनच कमावलेले नाव गमवले
तोवर होता उशीर झाला आणिक मग हस्तांतर झाले

संपादक झाल्यावर शिकला विनायास प्रतिसाद खरडणे
अधी बरा तो लेखक होता, त्याचे माकड नंतर झाले

वाचन करता-करता इतका लख्ख देखणा प्रकाश फुटला
शरदिनितैंची पाटी फुटली अन् त्यांचे भडकमकर झाले

(संत ज्ञानेश्वरांची क्षमा मागून, मागितलेले दान)

आता खाद्यात्मके देवे, येणे खाद-यज्ञे तोषावे
तोषोनि मज द्यावे, कषाय-दान हे|

जें पळीभर शर्करा सांडो, तया इंसुलीनची गती वाढो
पात्रात परस्परे पडो, दूध म्हशीचे|

मधुमेह्यांचा मेद जावो, विश्व सदुग्ध-कषाये पिवो
जो जें वांछील तो ते लाहो, मानव-जात|

वर्षत सकळ मंगळी, चहाबाजांची मांदियाळी
भरभरून पात्रान्तरी, देत तू चहा|

चला चहापत्तींचे आरव, आसामातले जणू ते गाव
बोलते जें अर्णव, कषायांचे|

वेलची आल्याचे चूरण, मिसळून करी जें प्राशन
ते सर्वाही सदा सज्जन, सोयरे होतु|

गझल सम्राट सुरेश भट ह्यांची एक अतिसुंदर गझल. ''हे तुझे अशावेळी लाजणे बरे नाही"
https://sureshbhat.blogspot.com/2007/04/blog-post_6552.html
त्यांच्या स्मृतीस स्मरून व क्षमा मागून थोडा हास्य रस निर्माण करण्याचे ढाडस करतो.

हे तुझे अशावेळी चरणे रे बरे नाही
तोबरा कबाबाने मारणे बरे नाही

जी तुला दिली होती तीच प्लेट रे तुझी
मागून पुन्हा घेणे अन टाकणे बरे नाही

केक तू पुरा सोड, मोह नको चॉक्लेटचा
अशा वयी चॉक्लेटचे चापणे बरे नाही

क्रांती यांची क्षमा मागुन...

काही दारात बारात, थोडे वेळात चुकले,
माझ्या मनात होते, का तु झोपुन घेतले?..

रात्री जागवल्या साधु, राज-हरणाला पीत
आर्त विनवण्या केल्या जोगियाच्या प्रहरात
भल्या पहाटेला मस्तक तुझ्या चरणी झुकले

काळजात कोमेजले मुक्या मागण्यांचे नि:श्वास
तरि नकाराचा तुझ्या नाही केला ग दुस्वास
घोरण्याच्या सुरांत तुझ्या, माझ्या मागणीला जपले

महावस्त्राला आम्ही पण एक चिंधी जोडावी म्हणतो.

मॅकमामा मॅकमामा गेलास का ?
"म्हातारा साधु" इतका प्यालास का ?
गावाला मामी बघ काय सांगी ,
मामाचा भाचा आत्रंगी
मामाच्या वाड्यात येऊन जा
उरलेली चपटी घेऊन जा
चपटीत पडली माशी ,
अडगळ घाली काशी

प्रेरणा (जरा सुधरा)

प्रसवलेले काव्य
विरलेली शब्द्झोळी
अगम्य कल्पना
आणि काहीशा फिरवलेल्या ओळी

शब्दांचा खेळ
यमकासाठी रुची ला गच्ची
मुक्तछंदातला कवी
कल्पनांचा थर लावी

शब्दांच्या पुड्या
सोडा- कुठेही कशाही जोडा
अर्थ लावुन फिरवुन डोकं
आक्रंदतोय वाचक बिचारा ..