विडंबन

आमचे लाडके कवि 'सुहास..' यांच्या चरणी हे विडंबनपुष्प अर्पण! आमच्या आजवरच्या टुकारपणाच्या सर्व मर्यादा भेदुन आम्ही पुढे गेलो आहोत, हे तुम्हाला दिसेलच, तेव्हा काही सुचना, सल्ले वगैरे असल्यास ते थेट 'रिसायल बीन' मध्ये पाठवावेत. - महाकवि इंट्या प्यासाबारच्या रस्त्यावर असलेले अनेक वेडे काही ड्रायडेजपणी तर्र नजरेने पाहिलेले बीअरचे ग्लास लावतांना काही तर काही असेच खिशाला भोक पाडुन घेण्यासाठी तयार झालेले. टुकार वेटर मधुनच समोर येत मनाला टोचत आणि फाट्यावरती अम्हास्नि उडवत तरार्ट होताना लज्जा-भावनांचेही भान नसे. घरपणात नंतर आल्यावर रस्त्यावर गपबसुन भरलेल्या त्या, उधारीच्या जिवावर मिळवलेल्या बाटल्या अन तनात फटक्यांनी भिनवलेला आयोडेक्स अंगभर पसरत असे. आता आर-आर करण झाल्यावर अल्प-स्वातंत्र्याच्या खुलेपणात चालतांना उगाचच डोकं कुठेतरी ठेचकाळते काहीतरी टोचतं आणि बेसिन समोर बसुनही ओकारीच्या सुगंधाचा भास जाता जात नाही. संर्दभ: http://www.misalpav.com/node/16794

लहानपणी ज्या ज्या लोकांनी आम्हाला मारहाण केली त्या सार्‍यांना सप्रेम सादर : प्रेरणा अर्थात ही पाठीखालच्या भागावर बसलेले अनेक रट्टे दात लहानपणी गोट्या खेळतांना पाडलेले, क्रिकेटच्या स्टंपने फोडताना कधी, तर कधी उगाचच. बापाचे बाहु बुकलण्यासाठी आतुर झालेले. चुकार आयशी मधूनंच , मार देत फुकणी परजत, आणि झाडणीने अंगभर सडकत मारताना वेळेचे भान नसे. अकलेचा कांदा असल्याच्या सबबीवर मुस्काट फोडताना पोटात मारलेल्या बुक्क्या अन हाताला लागलेला खडू अंगभर पसरत असे. आता स्वतः बाप झाल्यावर पोरासोरांना बुकलतान

ही प्रेरणा. पारावरचं आत्मचरित्र वाचताना टोचलेले खडे काही उगाच गमजा मारताना टाकलेले तर काही असेच निष्कारण अजाणतेपणी सुटलेले चुकार फ्रेंड्स मधूनच लाईक करत हवेत चढवत आणि चेहेर्‍याची पुस्तकं टाकताना, लिहीताना वेळेचे भान नसे चुचकारताना डबके झालेल्या, जाहीर लिहीताना हवेत मारलेल्या उड्या अन् अंगावर उडवलेला चिखल भिंतभर पसरवत बसे. आता काम साधल्यावर दारं बंद करून घेताना उगाचच जीव कसानुसा होतो काहीतरी टोचतं आणि अडगळीत पडल्याचा भास जाता जात नाही. माझ्यासकट सर्व attention hogs ना समर्पित.

आमची प्रेरणा. माझा हा मिपा वरील नेहमीचा प्रयत्न ...सर्वांची मते,सूचना ऐकवण्याची आवश्यकता नाही.. तुम्हा टूकार लोकांकडून मार्गदर्शन मिळावे अशी तर अज्जीबात ईच्छा नाही.

[चाल: राधा ही बावरी -] गर्दीत वाहने-लांब रांग पाहता , नजर भिरभिरते ऐकून हॉर्न,विसरून भान,ही वाट काढण्या बघते त्या अतिक्रमणांच्या विळख्यामधुनी- हाक ईश्वरा देई माता ही घाबरी पोरीची माता ही घाबरी ! इवल्या इवल्या पायांची त्रेधातिरपिट उडताना थेंब थेंब वाहनातुनी पिचकारीचे पडताना तो गणवेषाचा रंग पाहता पोर घाबरुन जाई तो उशीर होता गेट शाळेचे बंद ! मारतील बाई ? आज इथे तर उद्या तिथे - दूर निधन ते अपघाती पोरीसोबत जाताना उगा पावले अडखळती ते ऊन म्हणा पाऊस म्हणा , पालिकेस जाग न येई ते खड्डा खणणे रस्त्यामधुनी , बंद कधी ना होई !

(मा.सलिलदांच्या कवितेतील काही ओळी त्यांची क्षमा मागुन) भ्रष्ट्राचाराचे कितीही पेव फुटूदे माफीयांना येथे राज्य करु दे घोटाळ्यांची मोठी रास पडुदे काळ्या धंद्यांचे रान माजुदे पण मी मोर्चाही नेणार नाही अन संपही करणार नाही नेत्यांना माझा देश लुटू दे काळ्या पैशांनी बॅंक भरु दे महागाई गगनाला भिडु दे लोकशाहीचा खुनही होवुदे पण मी मनातल्या मनात कधी दंगाही करणार नाही अन याचा निषेध सुध्दा साधा कधी नोंदवणारही नाही मी मनातल्या मनात कुढत माझे आयुष्य जगेन आता भ्रष्टाचार हाच धर्म भ्रष्टाचारी नेते आमचे धर्मगुरु आणि आम्ही त्यांचे अंध अनुयायी..................... खरच सामान्य जनता किती हतबल आहे, सारं काही सहन क

वास्तव बदललं तरी आठवणी पुसल्या जात नाहीत. कांदा उतरला म्हणतात.