विडंबन

राजाच्याजवळी अधिकार कसले आहे चमत्कारिक देई ठेऊन ते कुठे अजून हे नाही कुणा ठाऊक त्याचा बडगा चालतो न कधीही आहे मुका वाटते शक्ती येई न त्यास हो कधि तरी राष्ट्र कसे चालते? देशातून कल्लोळ आज उठला राजा पाहतो जरी मंत्र्यावर राज्य टाकून निजतसे रात्री बिछान्यावरी बारा भानगडी अश्या सतत हो तो हाक ये नेमकी राजा गोंधळ माजला चहूकडे आता तरी उठ कि 'अम्मा'ची करण्यात जम्मत तसे शिबूसवे भांडता जाई संपुनिया टर्महि मुळी पत्ता कधि लागता राजाने परतून राज्य बघुनी मांडे मनी भाजले डाव्यांवीण असले तरीही फसले चोहीकडे आदळे चर्चेच्या अगदी भरात गढूनी शत्रू घुसे अंगणी दे केव्हा हुलकावणी न समजे राजा परी आतुनी सां

आमची प्रेरणा चित्तरंजन यांची अप्रतिम गझल तसा प्रत्येक वर्षी जून येतो तसा प्रत्येक दिवशी मून येतो तझ्या वाचूनही हनिमून येतो फिकटसे चेहरे स्मरतात काही पुन्हा नोस्ताल्जिया गडदून येतो कुणी नाही, कुणी चिटपाखरूही अशा वाटाच मी पाहून येतो कुणी आहे तिथे, बेचैन आहे किती आवाज हा आतून येतो तिच्या मौनातली उद्गारचिन्हे असा का हा बरे थांबून येतो? कसे सांगू तिला मी काय होते इथे कोणी कधी सांगून येतो? हवेला हुंगतो मी आणि म्हणतो अरे हा वास गुत्यातून येतो मला ढोसायचे नसते तरी पण तिथे, जातो पुन्हा ढोसून येतो!! स्वतःचा भार सोसेना स्वतःला किती हा देह ओथंबून येतो अ

सध्या कंपनीत सगळीकडे अपरेझलच्या चर्चा आणि काथ्याकुट चालू आहे, त्यातच काल कविवर्य सुरेश भटांची अप्रतिम गझल आकाश उजळले होते वाचनात आली आणि आमच्या लेखणीला बर्‍याच दिवसांनी प्रेरणा मिळाली.. इतकेच मला भरताना अपरेझल कळले होते सगळ्यांचे रेटिंग 'त्यांनी' आधीच ठरवले होते ही सिस्टिम अपरेझलची बोलून बदलली नाही मी ऍप्रिशिएशन लेटर नुसतेच जमवले होते मी ऐकवली साहेबाला माझी 'कर्म' कहाणी 'यादी'तून त्यांने माझे पण नाव वगळले होते झालेल्या अपरेझलचा उपहास चला विसरू या (रेटिंग कधी दिधलेले माघारी वळले होते?

या विडंबनाची स्फूर्ती आहे अरूण मनोहरांची ही सुंदर गझल, त्या चांगल्या शब्दांचा 'कच्चा माल' म्हणून वापर केल्याबद्दल क्षमस्व! अताशा असे हे मला काय होते जराशा श्रीखंडाने पँट तंग होते रिचवित आलो सागर आमरसाचे आता पाहून थेंबही मन हे दुभंग होते खूर्चीस पाठी लोटू, चक्क टेबल की हलावे भलतेच जडभारी झाले ते माझेच अंग होते टेकून पाठ थोडी पंखा वरी फिरावा निद्रेत माझिया झणी नुसते तरंग होते स्वप्नात पाहिले, कळले माझे मला की संपत्या सुटीचे ते पूर्वरंग होते

( चाल : असावा सुंदर चॉकलेटचा बंगला -) "आदर्श " सुंदर हाच आमचा बंगला सरकारी दरबारी 'कुणकुण 'ता चांगला ! ह्या आमच्या बंगल्याला संधीचं दार - भेसळींच्या पोत्यातनं तिथून वसूल फार ! रोज रोज नोटांच्या ' पेटया ' दोन - ' आल्या आल्या ! '- म्हणायला, छोटासा फोन ! ' बिस्किटां'च्या प्राप्तीवर जोर छानदार - ' परमिटां'च्या भांडणात फुल्ल हाल हाल !

( चाल: नसतेस घरी तू जेव्हां -) गातेस घरी तू जेव्हां जीव सुटका-सुटका म्हणतो शांतीचे विणता धागे संसार नेटका होतो ! छत भंगुन वीट पडावी हल्लाच तसा ओढवतो ही पाठ कणाहिन होते अन् चेहरा बारका होतो ! ये घरमालक दाराशी हळु गाण्या , तो खडसावे खिडकीच्या उघडुन दारा तो बोंबा मारून जातो !

विडंबन काव्य मायमाऊली मराठीच्या अतीस्वाभिमानी किंवा अंधाभिमानी अपत्यास हे काव्य अर्पण करताना मनाला "दिव्य आनंद" होत आहे.हे सांगणे अगत्याचे वाटते.आयुष्यभर केळ्यांचा आस्वाद न घेता,व्याकरणाचे 'शिक्रण' करुन खाण्यातच यांचा जन्म जायचा...आणी तिथेही 'यांचा' पंक्तीप्रपंच मधे मधे आड यायचा.तेंव्हा या माहाभागांच्यामधुन आपण बाहेर पडावे,आणि जाता जाता एक आहेर,बाहेर पडण्यापुर्वी यांना करावा हे उचित नाही काय? असो...विडंबनाला जुळी भावंडे म्हणता म्हणता,मुळ काव्य-जग हे बंन्दी शाळा-प्रथम अपत्य,बघ हा रंगित चाळा-द्वितीय(किंवा एकमेवाद्वितीय)