विडंबन

महिना अखेरी, कैसा थाटमाट
लागताच वाट, पगाराची

सोशिक बायको, खिसे ती तपासे
टाकोनी उसासे, दर्दभरे

उधारी करोन, आणते किराणा
शोधते बहाणा, सयुक्तिक

सार्याच वस्तूंचे, वाढले हो भाव
मनी काही हाव, धरवेना

मूक वाचकाचे, सणके मस्तक
काव्य हेच एक, प्रकटन

पुढार्यांचे बूड, घट्ट खुर्चीवरी,
फुकाचीच सारी, बोंबा बोंब

थोडी पार्श्वभूमी-इथे एका कालीज(कॉलेज) कन्यकेने एका रोड-रोमिओमुळे त्रस्त होऊन काही मैतरणींना हाताशी घेऊन,त्याला धडा शिकवला आहे...(खरं म्हणजे प्रस्तुत प्र-संग आमच्या शालीन वयात ;-) ,आमच्या पल्याडच्या कालीजात आखो-देखे घडलेला होता, तो आज त्या कॉलेजला काही कामानिमित्त भेट दिल्यामुळे स्मृतिपटलावर आला...म्हणुन म्हटलं आलाय बाहेर..तर त्याला जमेल तसा मांडावा)

तो एक लाज-पुत्र,मी ही-रान्टी फूलं।
चारिन मी ,मी त्याला ग्राउंडची माती/धूळ॥धृ॥

कंठात बगळ्याचे हाड,केसात उवांची जाळी
अंगाला सार्‍या बरबटुन शाई,घालीन चपलांची माळ।१।

विडंबन हा प्रकार तसा मला जास्त आवडत नाहि .. एक चुकुन विडंबन केले होते 'खेळ मांडला' याचे.. पण करुन विडंबन नसतेच असे ऐकुन घेवुन विडंबनातील काही कळत नाही म्हनुन गप्प होतो.. आज काल श्री वल्ली महाराज चिंचवडकर यांच्या प्रेरणेने आम्हास मनाच्या विरुद्ध जावुन विडंबन करायचे सुचले आहे, त्यात सकाळीच स्पा ने एक मोरपिस फिरवल्याने लिहायला घेतले ..
आता दारु न पाजता विडंबन कसे करायचे हे मात्र वल्ली महाराजांकडुन शिकले नसल्याने आम्ही भातच खायला घातला आहे.. गोड माणुन घ्या ...
-------------------------------

एकदा आमचे युवराज वदून गेलेत
.......त्याला कोणीही रोखू शकणार नाही
तेव्हा आम्हा झाला साक्षात्कार
खरेच.....
चोऱ्या, दरोडे, खून, बलत्कार, जुगार
या गोष्टी चालूच राहणार
त्याला कोणीही रोखू शकणार नाही.
भेसळ, साठेबाजी, नफेखोरी, कर बुडविणे
या गोष्टी चालूच राहणार
त्याला कोणीही रोखू शकणार नाही.
भ्रष्टाचार, स्वीस बँकेतील काळा पैसा,
पैसे, दारू वाटून निवडून येणे
या गोष्टी चालूच राहणार
त्याला कोणीही रोखू शकणार नाही
गावात अमंळ लोड शेडींग
कचरा, घाण,रस्त्याचे कडे वरील ....विधी
या गोष्टी चालूच राहणार
त्याला कोणीही रोखू शकणार नाही

(चाल: बाई माझी, करंगळी मोडली)

ऐन दुपारी, नमुना फेरी,
गाडी नवी काढली - काढली
बाई माझी, ही तंगडी मोडली || धृ ||

झणी मारून मी कट वळताना
कुठून अचानक आला श्वान हा
गुपचुप येऊन, पाठीमागून
माझी साडी ओढली || बाई माझी ...

समोर भुंके कसा आडवा
पायच धरला, (-अंगाला घाम फुटायचं ते कारण होतं का?) माझा उजवा
मी ओरडले, तिथेच पडले,
उठताना मोडली || बाई माझी ...

(चालः स्वर आले दुरुनी )

सर आले दुरुनी
गेल्या सगळ्या त्या मैतरणी ||

खुर्चीत उसासे साऱ्यांचे
होस्टेलमधील त्या पोरांचे
कुजबुजही नव्हती पोरींची
धुसफुसही नव्हती कोणाची
ऐशा रमलेल्या त्या स्थानी ||

वर्गात मनोरथ किति रचले
गालावर हासू पाघळले
काही हृदयातचि ते घुसले
बाणांतुनी स्पंदन जाणवले
झेली सुंदर मैत्रीण कुणी ||

प्रतिसाद सरांचा तो न कळे
अवसान परी का पूर्ण गळे
संधीच न मिळता पोरांचे
घबराट पुन्हा सर ते दिसले
चहाडी चुगली का केली कुणी ||

(चाल : तोच चन्द्रमा नभात )

तोच थंडगार भात तीच प्लेट पाहुनी
एकांती मजसमीप तीच भीति का मनीं !

खारट चटणी तशीच रोज तेच भांडणे
पोळ्यांनी सोडियले नीट येथ भाजणे
भाजीचा गंध तोच तीच कुबट फोडणी !

सारे जरि ते तसेच संधि आज ती कुठे ?
मीहि तोच, तीच तीहि, दुसरी मेस ती कुठे ?
ती कपात ना दरात अश्रु दोन लोचनी !

त्या पहिल्या आम्टीच्या आज लोपल्या खुणा
डाळ ह्या जलात व्यर्थ मूढ शोधतो पुन्हा
नीट ये न ते कळून भंगल्या भुकेतुनी !

( पूर्व प्रसिद्धी- शब्दगाssरवा २०११)

मी ओडार,
नाही हो नागरिक या देसाचा
जागा दिसली खुली का ताण डेरा न..
मंग सकाळ पासून दे दनादन घाल घाव
काळ्या ठीक्कार दगडावर...
घामाच्या धारा,छेनि, हातोडी टक.. टक.. टाक
न मंग साकारते मूर्ती देवाची लय भारी ....
झाली संध्याकाळ, चुली पेटल्या,
डेर्यामंदी शेंबड्या, नगडया पोराय्चा किलबिलाट
बयकाय्चि काव काव..
थकलो दमलो कि रीचवतो मंग या देसाची देसी
तरी लेकाचा नाय हो नागरिक या देसाचा
लयी ताप ,,
या देसाची देसी लयी चढते भारी
न मंग लागतो परत कामाले,
रात भर घुसळतो बायकोले....
चेनी हातोडी परीस मोठा ले घाव ...दनादन दनादन

आमची प्रेरणा: सावली

आता ठरवलय
की कवी व्हायचं नाही,
पण तरीही येतो एक झटका
जस जशा इतरांचा कविता दिसत जातात,
कागदांच्या ढिगार्‍यात बसलेला
वेचत असतो उमटलेले
शब्द अन् शब्द,
सोबतीला असतात ताव,कलमे,
करत असतात सोबत
जुळवणार्‍या यमकांशी,
'ट' ला 'ट' जोडून
मुक्तछंदाच्या साक्षीने,
आणि लिहीत असतो
त्या कागदाच्या तुकड्यांवर
उगाच काहिही,
सोबतीला असते माझी आकांक्षा
मी प्रसिद्ध कवी होण्याची वाट पाहात.....

---
न्याहाळे कविछंद