विडंबन

मुख मूका घ्यायला सरसावते आणि त्याच वेळी लपवायचे असतात मला पाठीवरचे व्रण चणे खाऊन, देशी ढोसुन, हवेत विहार करत माझे मन आणि शरीर तयार असते, परत एकदा गटारात लोळण्याकरता.... आणि काही केल्या , चावणे बंद करत नाहीत हे डास, हे ढेकूण ,गटारातील किडे आणि उकीरड्यातुन माझ्या अंगावर येत रहातात ही पिसवे... खातच रहातो मी गटारातील घाण थोडे पोट भरण्यासाठी मेकूड शोधत राहतात माझे हात गाढवाच्या नाकामध्ये एक कच्चा बेडूक सरकवतो घशात, घास म्हणुन, किंवा चकणा म्हणुन देखील पण मेलेल्या कावळ्याला पिसां सकट गिळायला लाळ गाळत असते तोंड बिना दाताचे.. गटारात टाकलेली पाने चावत आणि गिळत. घाणीचे लेप चढतात काखेत

आमचे प्रेरणास्थळ ...... गालावरच्या पिंपल्सचे जुनेच डाग अजून मिटत नाहीत,विटत नाहीत ,विरत नाहीत डाळी एवढ्या आलेल्या पुळिची विल्हेवाट कशी लावतात ? ' पू 'वाने गच्चून भरलेल्या पुळिकडे बघताना थोडी आंबे हळद ,आणि चंदन उगाळून लावावसं वाटत आहे ताजी म्हणावी अशी पुळि आता उरली नाही तुकतुकित म्हणावे असे तर आता ' गाल ' पण उरले नाहीत फेस पॅक ,विको टर्मरिक ,बोरोलिन ह्यांचा वर खर्च पिकत चाललेल्या पुळिला आज लेप लावणार कि नाही? रात्र उलटताना पुन्हा त्याच पुळी कडे लक्ष जाते आराश्यातनं तीच बघण ,अन जीवाच्या आकांताने फुगण कधीही फुटेल अश्या अव