विडंबन

प्रेरणा: मित्रवर्य अन्या दातार यांची हीनि कविता नि दुसरी अतृप्त आत्मा यांचेहे विडंबन आणि अर्थातच महिला मंडळाकडून मार खाण्याचे आमचे आजचे भविष्य. मंद बायका त्या कडाडती घरी पती गर्भगळित सदोदित । जसा वनवास करे हतोत्साही तसा सहवास जीवघेणा । दुर्लंघ्य सागर जैसे तुझे मन भलतेच पैलू दावितसे । तुझी-माझी गाठ डोक्याला शॉट निघायची वेळ आता वेणीफणी? टीपः वास्तववादी कविता लिहिण्याचा पहिलाच प्रयत्न आहे, जमली नसल्यास आधुनिकोत्तर आहे असे समजावे.

आमची प्रेरणा:- http://www.misalpav.com/node/21151 बंद बनियन आटलेला भायेर येती बेंबी चुन्याची निवळी जणू पिचपिचीत घामाचा हा वास कोंडे आत श्वास फाडावा तो बनियन जीवं-घेणा ढेरं जणू सागर बेंबी उपडी घागर प्यांटही सैलू घालीतसे तिची माझी साथ बनियन मधे प्यांट भायेर येई खास डोकाऊनी (न घातलेली)-टिपः-घट्ट बनियन घालायचा पहिलाच प्रयत्न आहे... उसवले तर शिऊन घ्यावे

आमची प्रेरणा- शीर्षकगीत काही न चाहूल होती..माझिया पावली मी जरा गुरगुरले अन दूर गेली छोटुकली चुलीवरी होते पय..त्यास दाट होती साय हावर्‍या मनात माझ्या..भरे तयाचा विषय थबकले उंबर्‍यात मी..येई मालकीण आत जरा धावले कडेने..फेकिले तो फळकूट मार वाचवू मी कसा, साथ देईना हा सखा उभा समोर बोळीत..बघा हुच्च माझा बोका

हाणा रे हाणा , या विडंबकांना.. हे चावताती, हळव्या कवींना.. टांगून उलटे, माळावरी अन.. नवकवितांची धुरी द्या हो त्यांना.. जशी कोवळ्या कवितांची, पिसे हे उपटती.. यांच्या बोडक्याचे, केस केस उपटा.. तरीही जर उरले, अतृप्त अस्वस्थ आत्मे, हृद्य गद्य ललितात यांना बुडवून टाका.. (अपूर्ण आणि विस्तारासाठी सर्वाना खुले आवाहन... आणि ह. घ्या. हे सांगणे न लगे.. )

आता मगजात, मध्‍ये यावे - कोणे परि नी किती ओकावे चिडौनी सर्वांसी घालावे, मेंटलात हे ||१|| . हे बाळांची सुरसुरी नासो, तया सुन्नमनस्कता वाढो, जालात परस्परे घडो, मैत्र मुला-मुलींचे ||२|| . बुद्धीकुंभ साठले, आओ, जग वाचते लिहा हो, जो जे कुंथील ते भरभरुन येवो, धागियांत ||३|| . अरे हे तर सकळ चांडाळी, इगोनिष्‍ठांची वळवळे अळी, ‍अनिवार ओरडे पांगळी, खेटरें खाता ||४|| . केले मसंस्थलाचे बारव, घेऊनी मराठीचे नाव, ओकीती जे बडबड केवळ, आयुष्‍यांची ||५|| . मेंढरे जी गर्दन घालून, एडके जे शिंगहीन, हे बारमाही सदा धरोन, स्व-चर्चा हेतू ||६|| . स्‍त्रीमुक्ती विदुषी येवो, वाट्टेल तैसे नाचो नवर्‍यांचे पार्श्

सूचना: हे गाणे घ्या तुम्ही गमतीवरी गमतीवरी जी !! ----- का अशी रागावली रागावली रागावली ती ? दूर वर बसला चंद्र चंद्र.. चंद्राचा रंग पंधरा फट्ट ! शुभ्र शुभ्र प्रकाशात .. रात्र मात्र काळीकुट्ट ! का अशी रागावली रागावली रागावली ती ? मुलगी मुलगी गोरी गोरी.. माझे हृदय केले तीने चोरी ! डोळे डोळे भिडले भिडले .. माझे भविष्य अंधारले ! का अशी रागावली रागावली रागावली ती ? हातात पेला, दारूने भरला.. डोळे रडून रडुन ओले ! जीवन एक्काकी , पोरगी आल्ली .. जीवनात मज्जा आली ! प्रेम प्रेम, तुझे-माझे प्रेम.. ओल्या पावसात आपण न्हाऊअ ! जाऊअ जाऊअ आपण जाऊअ .. खंडाळ्याला फिरून येऊअ अ अ ....!! क

मला सुद्धा एकदा विडंबक व्हायचे आहे अन एकदा तरी त्या 'जिलब्यांच'फडक फाडायच आहे.. कधीही न घाबरता ट ला ट अन म ला म प्रवृत्तीना हलकेच घेत विडंबन पाडायच आहे.. विडंबकाचा खेळ तो खेळून पाहायचा आहे खरच एकदा विडंबक होऊन, सतत जिलब्या टाकणार्‍या हलवायांचा पसारा आवरायचा आहे... परीपक्वता विचारांत नसतेच बिलकुल बालीशपणा मात्र वाढ्तच आहे खरच एकदा विडंबक होउन त्यांना अभ्यास वाढ्वायला लावायच आहे कसलेसे उमासे अन कोणते ते उसासे कचकचीत विड्म्बन टाकुन दाबायचे आहेत अन पिंपळावरच्या भुतांना गाण्गापुरी धाडायचे आहे खरच मलापण विडंबक व्हायच आहे...