विडंबन

आमची प्रेरणा : ही भयभीषण कविता कुंथताति अक्षरे गे आदिती तू बास कर विसर षंढ-गंध आता , जाळुनीया राख कर वेड होते त्या मिपाला, मांडिशी तू भोंडला वेड 'तात्या'ला तुझे जो, कायमीचा झोपला यायचे ते ना पुन्हा, तू वाट बघणे बास कर.. कुंथताति अक्षरे गे आदिती तू बास कर टांगण्या वेशीवरी तव लक्तरे सारे पुढे चिंधड्या तव "कव्वितेच्या" फ़ाडती शेंबडी मुले ना कुणी तुज तारीफेला , तू अपेक्षा लाख कर!! कुंथताति अक्षरे गे आदिती तू बास कर कोण झोपे, काय झाले, ना इथे पडले कुणा "भीक नाही , काव्य आवर" बाकी कुणी काही म्हणा "जळ्ळीं मेली लक्षणे ती, हे रसीका तूच मर!"

बरेच दिवस खुणावणारी वाचनखूण आज काढता येईल. हुश्श.

(चाल: नसतेस घरी तू जेव्हां -) तळतेस भजी तू जेव्हां - जीव 'सुटका सुटका' म्हणतो.. मिरच्यांचे वरती तुकडे तोंडात घास का फिरतो ? बघ फेटून पीठ- कसाही का गोळा कच्चा जळतो ! ही जिव्हा रुचीहीन होते - अन्

प्रेरणा पोथी न पंचांग हाती मिरवत पांडू फिरतो डोलत डोलत दे आव्हाने येता-जाता - "काय कुणाची आहे हिंमत?" शुक्रावरुनी चंद्रावरती चंद्रावरुनी राहूवरती कधी कधी पण पुरता फसतो पराक्रमी तो पांडू असतो! प्रति-आव्हाने जर का येती पांडोबाचे पद लटपटती होराशास्त्री पांडू अमुचे रिंगण सोडून पळून जाती!!