विडंबन — मराठी विडंबन काव्य व लेखनाचा संग्रह. प्रसिद्ध कविता व गीतांवरील खुमासदार विडंबने येथे वाचा व हसा.
प्रतिथयश कवयित्री क्रांतीतैंचं अप्रतिम काव्य 'ऐल-पैल' वाचलं आणि मी सैरभैर झालो! मग काय आपोआप दाद निघालीच मनातून! ईर्शाद!!
ऐल मळे पैल खळे
भेटू मी कुठे, ना कळे
टाकता पाऊल वळे
बापूस माघारी!
ऐल दिवा पैल वात
भेट नाही पंध्रवड्यात
आहे काळोख घरात
खवीस दारी!
ऐल साद पैल जाई
चिंच फोक चोप देई
ओरडा घुमत जाई
भर बाजारी!
ऐल 'चंद्रा' पैल 'निशा'
अभिलाषा दशदिशा
धुमसतात वेड्यापिशा
पेटल्या सिगारी!
ऐल जान पैल सखी
बाप 'गाजरपारखी'
दमदाटी हो सारखी
'वळ' 'माघारी'!
प्रेरणा : - अर्थात हीच! मिसळलेला काव्यप्रेमी यांनी ह. घ्यावं. मूळ कविता फारच सुंदर आहे. तिला मी दिलेली दाद समजावी. :)
भर दुपारी चाललेला गायनाचा तास आहे
सांग कैसी काढु डुलकी, ताप हा डोक्यास आहे
झोप येता धावली ती बावळी कार्टीं तुझी गं
सोड तू छंदास या, हा मद्गळ्यासी फास आहे
तान लावोनि भसाडी, रेडक्याला साजिरीशी
गंध नाही त्या सुरांचा.. च्यायला! वनवास आहे
'सा' मधूनी 'रे' निघाला, बांधली पेटी कुणी गं?
सूरसूर्या लागलेले त्वदग्रहण खग्रास आहे!
आमची प्रेरणा: मीही कवि होणार.
अलिकडे 'आव आव, झटपट जिलब्या पाडके हलवाई बन जाव' असली काही मोहीम चालू असलेली दिसते. इथं असं नव्हे एकूणच सगळीकडे. तेंव्हा म्हटलं त्याच भूमिकेत शिरून त्याच भूमिकेचा जरा समाचार घ्यावा!
हे अतिटुकार विडंबन करताना स्पा यांची खूपच मदत झाली त्यांचे आभार.
एकदा वाटलं कविता करावी...
सोप्पं तर असतं..
'र' ला 'र' आणी 'ट' ला 'ट',
त्यात काय एवढं...
जमेल की आपल्यालाही
एवढे काय आपण 'हे' आहोत...
थोडे छान, थोडे दुर्बोध,
थोड रुपकात्मक,थोडे तरल,
काही मात्र अगदीच वास्तव
लिहू आपण चार शब्द...
मात्रा देखील जमतीलच की,
वृत्त थोडी अडखळ्तील ही,
कवयत्रिचे देउन नाव,
निभावून ही जाईलच की...
मग वाटले नको असे,
मग वाटले नकोच ते,
मिळेल फटका, होईलही कौतुक,
पण कशाला हवे जोडायला
आपलं पोतेरं कवितांच्या मलमली गालिच्यांना.....
( इतरत्र पूर्वप्रकाशित)
बरेच दिवसांनी प्रेरणा : काही गरज नाही ब्वा !
किती जिलब्या ती तळते
का हा कंड बघ की ते
तुझ्या लिहीण्याने निल-ज्ञान वाढते
मचाकीय लेखकांस शांतता मिळते
संस्थळी आयुष्य आता बदलले
प्रगल्भ चावट-गुणी जाहले
किती तु अति बोर मारणार
किती ह्या शब्दांस जाळणार
बास कराकी आता सहन होत नाही
धाग्यांची दैनंदिनी आता बघवत नाही
पुर्व-प्रकाशित
वपुंच एक वाक्य आहे, की माणूस प्रेमात पडला रे पडला की सर्वात प्रथम काय करतो ते म्हणजे कविता आणी त्यांनी अशीच एका नवकवीची (आनंद बक्षी ..आपल हे..नक्षी...आपल हे..पक्षी : नव प्रेमीची ) कविता ऐकविली.
अंगणात ही स्कुटी अशीच राहु दे
पेट्रोलच्या टाकीवरी गंज वाढु दे ||धृ||
रंगविले गॅरेजात कितिक देखणे
आवडले गाडीला खूप खर्चणे
स्वप्नातही बंद ना कधीच वाटु दे |१|
हळुच तिला पुसण्याचा छंद आगळा
गाडीचा त्याविण का व्यर्थ हा लळा
वर्षातुन छंद बंद कधि न होऊ दे |२|
...पाहु दे असेच तिला आता गंजता
राहु दे पेट्रोल भाव नित्य वाढता
महागाईत पायपीट सार्थ होऊ दे |३|
सध्या विडंबनाचे पेव फुटले आहे ते बघून मला एक अत्यंत जूने विडंबन आठवले. १९३२ सालचे एक भजन पूरणभगत नावाच्या सिनेमातले... गायक अत्यंत तोलामोलाचा....के सी डे... आपल्या मन्ना डेचे बहुतेक ते काका होते आणि एस डी बर्मन यांचे गुरू.
त्यांचे हे गाणे ऐका...
हे गाणे त्या काळात खूप म्हणजे खूपच गाजले होते.
तिचा कुत्रा - १
एक प्रयत्न.
(विवेकरावांची क्षमा मागून)
मिसळपाव