विडंबन

एप्रिल फुले(स्वरचित विडंबन गीत गायन) सादरकर्ते:प्रा.सुरेश खेडकर व सौ.आरती खेडकर निवेदन: किशोर गलांडे आयोजक:सकाळ, मधुरांगण(नागपूर) बुधवार,२ एप्रिल,सायंकाळी ६:३० वाजता मंगलदीप हॉल,छत्रपति चौक,वर्धारोड, नागपूर.

१ एप्रिल जसा जवळ येऊ लागला तसे मिपाकरांना कसे फुल करवे ह्या विचारत होतोच, तेव्हड्यात चतुरंगशेठचे निवेदन वाचले... आणि डोक्यात किडा आला...१ एप्रिलला अजून ४-५ दिवस बाकी होते.. पण डोक्यात आलेला किडा गप्प कसा बसून देईल.. म्हणलं सगळे जण १ एप्रिलला एप्रिल फुल करतील आपण जरा आधीच करावे..आणि मग आमचा निर्णय प्रकाशित केले.. पण धडाधड आलेल्या प्रतिसादामुळे घाबरलो..म्हणलं जस्त नको ताणायला..फुकटचा मार बसयचा तात्याचा..काय भरोसा नाही हो ह्या माणसाचा.. विडंबन लिहिणे बंद करणे म्हणजे..तात्याने शिव्या बंद करतो..

मिसळपावच्या कट्ट्यावरती विडंबन दिले तू मला टोपणनावे `तूटून' पडलो ओळखले का मला चतुरंग मी, मी प्राजू ती सुशील, लाडू, खेचर येती नाव भिन्न परी एकच यु(क्)ती मतामतांचा पूर तेधवा कट्ट्यावर पातला घाला बंदी ! नको विडंबन मद्याचे तर नकोच चिंतन मिसळ खाऊ या कांद्यावाचून सुमारकेशव पाठ फिरवता, झोप उडे आजला

मोबाइल उचलला, कानी लावियला संत ज्ञानेश्वरांची क्षमा मागून , वेगळ्या विषयावरचे ( म्हणजे लठ्ठ बाई व दारू या व्यतिरिक्त)स्वरचित विडंबन गीत. मोबाइल उचलला, कानी लावियला पैसे वेचिता बहुल, सर्वा हाती आला. इवलेसे पोर,मिरविते भारी. तयाचा बिलू,गेला गगनावरी. शेजारचा बंटी, असाच वाया गेला, बाप त्याचा आईवरी,उगाचाच डाफरला. मोबाइल उचलला, कानी लावियला पैसे वेचिता बहुल, सर्वा हाती आला. प्रा.सुरेश खेडकर ,नागपूर. पाईक, "झेंडूची फुले परंपरा"

केशवसुमरांपासुन प्रेरणा घेवुन माझा हा एक विडंबनचा प्रयत्न मूळ लेखन : "पाउस पडुन गेल्यावर" (गारवा) पाउस ही संकल्पना बदलुन धुन्दि (अर्थात दारुची) ही संकल्पना धरुन हा विडंबनचा प्रयत्न धुन्दी डोक्यात गेल्यावर, तन हलके हलके झाले स्वर्गाच्या वाटेवरती, नभात तरंगत गेले बाटलिला कवटाळलेल्या, त्या अत्रुप्त घोलक्याचा धुन्दी डोक्यात गेल्यावर, मी या त्रुप्त बेवड्यांचा धुन्दी डोक्यात गेल्यावर, हे विचार मस्त मोहाचे मेंदुला डावलून आल्या, त्या सुप्त अंनंत इच्छांचे सोडुन लाज सारी, पाउले ही लडखडति धुन्दी डोक्यात गेल्यावर, त्या ओजाड रस्त्यांवरती धुन्दी डोक्यात गेल्यावर, मी भ्रांत चित्त हरपले

देहाची तिजोरी.....मूळ गीताचे विडंबन्.....उदय सप्रे-ठाणे दे हाती तू थोडी शक्ती नाही देवां उघड "बार" देवा आता उघड "बार" देवा पिते रोज डोळे मिटुनी जात बेवड्यांची तनी थरथराटापायी भिती सांडण्याची "सरावल्या" हातांनाही कंप का सुटांवा? उघड "बार" देवा आता उघड "बार" देवा आर्त जणू गुत्त्यांवरची बोंब ही "टपोरी" "आपुलीच" प्रत्येक वाटे पाजणारी पोरी "सुष्ट" सज्जनांच्या ओठी का पडे हा मेवां? उघड "बार" देवा आता उघड "बार" देवा उजेडात बायको बघते अंधारात बाप कसे जावे यांच्या पोटी एका पेग चे माप? अश्या "डोलकर्‍यांचा" कोणी तोल सावरावा? उघड "बार" देवा आता उघड "बार" देवा

वेलणकरशेठनी केलेले सुंदर विडंबन झोप आल्यावाचून लोळायचे वाचून आमची झोप उडाली (वेलणकरशेठ, तुम्ही सुद्धा !!) मग जालावरून मंगेश पाडगावकर यांची अप्रतिम रचना दिवस तुझे हे फुलायचे शोधणे आले आणि मग पुढचं सगळे नेहमीचेच..गाढवापुढे वाचली गीता आणि कालचा गोंधळ बरा होता..
दिवस जुने ते स्मरायचे
आठवणी काढून हसायचे

रस्त्यात हिंडत जाणे
वाटेत शोध बे दाणे
चकण्यास दाणे ते असायचे

गाठावी मित्राची खोली
जमावी पारटी ओली

इथे वरचेवर लिहिणारे, वावरणारे सभासद, लेखक यांच्यासाठी ही कविता. कोणतेही कवितेचे बंधन न पाळता लिहिलेली. जितकी नावे आठवली इथे सापडली आणि कवितेत गुंफण्यास सोपी वाटली त्या सभासदांचि नावे घेतली आहेत.. कोणाच्याही भावना दुखावण्याचा माझा हेतू नाही. ही निव्वळ कविता आहे.. आणि सगळ्यांनी हलकी घ्यावी हि विनंती..

मिसळपाव नावाच्या कुरणामध्ये लहानमोठी मेंढरं जमवतो,
तात्या मेंढपाळ स्वतःला मात्र विसोबा खेचर म्हणवतो..

ओंकार,निलकांत असती या कुरणाचे राखणकर्ता,
दाढा कोरत बसतो प्रसाद, बिपिन म्हणे मी कार्यकर्ता..

आमची प्रेरणा मिलिंद फणसेंची सुरेख कविता नेपथ्य का शेवटी माकड पिणार्‍याचे होते ? माझेच नव्हे, हे ज्याचे त्याचे होते ! चालता लुडकतो इकडे तिकडे पडतो हे असेच नेहमी बेवड्यांचे होते लागली वळाया नजर सारखी माझी हे लक्षण रे थोडी चढल्याचे होते तू चषक कशाला दिलास हातामध्ये ? मज दिसू लागले चित्र उद्याचे होते सोडता सुटेना मदिरा माझ्याच्याने मज खरे प्रलोभन मदिराक्ष्यांचे होते जर ताड, माड अन् मोह असे देशीही मग कशास अवडंबर द्राक्ष्यांचे होते ? वेगळी न "केश्या" दारू आणि दवाई जे काय फरक ते त्या पथ्याचे होते