विडंबन

सुंदर 'खयाली पुलाव' पकवणार्‍या संजोपरावांचा हा असा 'आसपास' वावर बघून आम्हाला काही कळेनासे झाले की हे असे अचानक का व्हावे? आणि त्या स्तंभितावस्थेतच विडंबन आमच्या 'आसपास' भटकून गेले!

जयन्ता५२ ह्यांचे 'नको' वाचून आमच्या मनात नकोनकोते विचार तरळून गेले! ;) निरख मला, गिळू नको सोडा ओत! पाणी नको गात्रात शिरशिरी येता चषक असा टाळू नको घेतोस का शपथा अशा? टाळून मला पळू नको! अशक्य नाहीच, पण 'ऑन द रॉक्स' घेऊ नको चेतविले आहेस मला जिवा त्या का जाळू नको? -------------------------------- चतुरंग

(........आकाशाशी जडले नाते !!) प्रभुश्रीराम, गदिमा, सुधीर फडके यांची माफी मागुन हे विडंबन-- ----------------------------------------------------------------------------- आकाशाशी जडले नाते, जेट एअरवेजचे ! टेकओव्हर झाले डेक्कनचे टेकओव्हर झाले डेक्कनचे !! गोयंकाने सहज उचलिले वीर इंडियन्सचे ! पुर्ण जाहले मॅनेजमेंटच्या हेतु अंतरीचे ! कमी जाहले प्रवास भाडे, जो तो झेपावे !!टेकओव्हर झाले डेक्कनचे टेकओव्हर झाले डेक्कनचे !! मुग्ध प्रवासी सहज न्याहळी जेट पंखधारी ! नयनांमाजी एकवटुनिया धावपट्टी सारी ! उडू लागले विमान हळू हळू,

नीलहंस यांची 'उभी भिंत डागाळलेली छताशी' ही भेदक कविता वाचून आमच्या डोळ्यांसमोर वेगळेच रंगीत चित्र उभे राहिले! ;) किती रंगल्या पानपिंका मुखाशी, खुजे देव भिंतीवरी मांडलेले उभी भिंत डागाळलेली मुळाशी, वळे ना कधी पोळ निर्ढावलेले कुठे कनवटीचीच काढून चंची लावीत तांबूल होते सुखाने कुठे चार लुंग्या वरी-सावरुनी जणू रंगवीती सडका रसाने कळकून गेली दशा फत्तराची वहाती पुटे सोबतीला रसीली दिशा कोंदल्या, सूचना फाटलेल्या आणि एक गोळी जिभेखालि गेली मुखी राहतो ओरडा फक्त आता, कधी हासती हे मलाही नव्याने तरी शोधतो, मोजतो मी तरीही - पुरावे किती ठेवले कोडग्याने चतुरंग

प्रदीप कुलकर्णींच्या प्राणाची तुळस बहरलेली पाहून आम्हांला मात्र धडकी भरली :) भरदार तुझ्या दिसण्याने नेहमीच धडकी भरते... ! झाडु घेउनी उभा ज़री बिन् दिक्कत ही अवतरते... ! तो तुझाच - खोलीमधला कुरतडला गाउन, सदरा... ! अन् तुझ्याच हाय कृपेने भार्येचा चढतो पारा... ! या मंत्रभारल्या वेळी मी इथे एकटा नाही... ! ते तुझेच - उंदिर,झुरळे मावश्या नि बोके काही... ! ही शांत, सुभगशी संध्या पण किंचित उदासवाणी... ! ओट्यावर, ज़मिनीवर ना सांडले दूध वा पाणी... ? झटक्यात उगवशी केव्हा मी वडे,भजी तळताना... ! मोरीत उगवशी माझ्या कांतीला उजळवताना...

मिल्या चे 'जीवघेणे' बोल वाचून आमच्या काही दुखर्‍या आठवणी जाग्या झाल्या. ;) चालणे की ते मटकणे! जीवघेणे वेधती का नेत्र, सजणे!

एक दूधवाला भय्या दही घेउन बेस्ट बस मधे चढ्तो (त्याच्या साइकली ची कुणितरी अगदी 'मनसे' लावलेली असते) बस मधे खुप गर्दी असते पण पुढे एक जागा रिकामी दिसते , तर तो तिथे जाउन बसतो , त्याला माहीत नसते कि ती ज़ागा महिलांसाठी राखीव आहे . पुढ्च्या स्टाप ला काही बायका बस पकडतात , पुढे येतात अन त्याला म्ह्ण्तात - बाई : " ओ भय्या उठो , ये ज़ागा हमारी है , हम महिलाए हैं " भय्या : " अरे बेहेनजी , ठीक है आप महिलाए हैं लेकिन हम भी तो दही लाये हैं " ~X(