विडंबन

आमची प्रेरणा पुलस्ति यांची अप्रतिम गझल शरपंजर

ग्लासातील संपलेली भर
उजाडले बघ, पुरे अता कर

कुठे जायचे विचारले मी
करून आपली करंगळीवर

'नीळकंठ', 'शंकर्‍या' उचला
मेल्याला, टाका रस्त्यावर 

ह्या प्रश्नाला नाही उत्तर!
कशास प्या झेपत नाही तर

हे "केश्या"चे अस्थीपंजर
भार किती हा या  धरणीवर...

अभ्यंकरशेठना शेवटी कुठला रस्ता मिळाला हे बघायला गेलो आणि आम्ही भलत्याच रस्त्याला लागलो..

आज तुम्ही तोंड का हे झाकले?
काय म्हणता शेण आहे फासले!

ती कधी आली न येथे एकटी
सोबतीला तात, बंधू आणले 

मी कशाला सांग बोंबलतो असा?
या बघाया मज कशाने तिंबले

लग्न कर वेळी अवेळी सांगते
(काय मजला वेड आहे लागले?)

बर्‍याच प्रतीक्षेनंतर अनिरुद्ध अभ्यंकर यांचा सुंदर 'रस्ता' सापडला आणि मला हायसे वाटले!;)

चावल्यावर जे मुखी मी घोळले
तेच फिरता पाठ मागे थुंकले

पिंकलो न येथे एकटा मी कधी
सोबतीला हे जथे पण पिंकले

तू कशाला चुना निघताना दिला
तोंड रे माझे अशाने पोळले

मुखरसां, मी काय रे आता करू?
कोपरे सगळे जिन्याचे रंगले

यार माझे वेळी अवेळी भेटती
लोक म्हणती थुंकण्या हे चालले

हाय हा तांबूल मजला भावतो,
त्या तमाकूविण कुणाचे भागले?

आमची प्रेरणा चैत्रेचैत यांचे जैव वैविध्य

(जैव वैविध्य)

थांब्याच्या बाकावर बसल्या 'दोन' बायका
काव काव काव काव काव काव काव

काळ्याशार गटारात डुक्कर आणि डुकरीण
त्यांची सदतीस पिल्ले खेळती धूळवडधूळवड

एकदा सर्व अरब फक्त उंटीण^१ घेऊन पळाले
तेव्हा मध्यपूर्वेच्या वाळवंटात मोठे वादळ झाले

डबल बॅरल बिरुटे सायबांची सुरेख 'गजल' मि.पा.वर आली आणि आमच्या ओठांना पुन्हा स्फुरण चढले!

तेव्हा मुकेच होतो अजुनी मुकेच आहे
हल्लीच चुंबनांचा झाला सराव आहे

प्रेमात चुंबनांच्या तव चिंब चिंब झालो
त्यांच्या धगीत अमुचे उद्ध्वस्त नाव आहे

बोलणेच नसते अमुच्या व्यथा कुणाला
जिंकून सर्व देणे अमुचा स्वभाव आहे

आम्ही इथे विकलही तेही तिथे उदास
प्रत्येक प्रेमिकाला आमुचाच ठाव आहे

हरलोच बाजि आम्ही प्रेमातली पुन्हाही
दुसरेच नाव घेणे ऐसा ठराव आहे

आमची प्रेरणा मिलिंद फणसे यांची कुजबुज

खोलीतल्या दिव्याची का मंद वात झाली ?
दोघांतल्या गुजाची जाहीर बात झाली

मी डाव टाकला वा तू फेकलेस जाळे
खेळात नेहमी या अमुचीच मात झाली

पोटातगडबडाटा उच्छाद मांडलेला
परसी^१ सकाळ गेली, परसात रात झाली

फसलो सुवर्णकांती वरुनी मदालसेला
रामा गडी म्हणोनी ओळख घरात झाली

जाता जवळ जरासा, केकाटली नवोढा
कानी बधीरता, अन एका 'करा'त झाली

केसुंनी त्यांचे विडंबन टाकताच आमच्याच्याने राहवलेच नाही! त्यांचे (वाटले बरे किती) आणि चित्तची मूळ गजल दोन्हीही आमचे प्रेरणास्थान.
(गजलेत अत्यंत योग्य दुरुस्त्या सुचविल्याबद्दल केसुंचे आभार. संपादित आवृत्ती.)

भेटती अजून गरगरीत भोवरे किती!
सोबतीस आणतात श्वान चावरे किती!

मी तरी वळूवळून ह्याच नेत्रि पाहतो
त्या तशा तनूतही मेद आत रे किती?

प्रश्न हा विचारतात 'ढीग' ते 'ढिगास'ही-
पुढचेच 'मॅक' ते असे दूर रे किती?

 आमची प्रेरणा चित्त यांची अप्रतिम गझल वाटले बरे किती

भेटतात रोज बटबटीत चेहरे किती!
आणतात आव पण उगाच लाजरे किती!

मी अजून चाचपून चेहर्‍यास पाहतो
ओरबाडलेस काल पाडले चरे किती?

प्रश्न हा विचारतात माकडास माकडे-
बांधतात माणसे उगाच ही घरे किती?

टंच पोर राहते घरी म्हणे समोरच्या
आणि सदनिके पुढे श्वान चावरे किती!

ज्या क्षणास आपले ऋणानुबंध संपले
वाटले मला झकास! वाटले बरे किती!!

सांगतेस आजकाल चालले बरे तुझे!
भरभरून बोललीस, यातले खरे किती?