विडंबन

आमची प्रेरणा अनिरुद्ध अभ्यंकर यांचा इतिहास शोधून काढल्या मी गझला जुन्या टनाने पाडू विडंबने ही आता नव्या दमाने चुकलेच आज माझे प्रतिसाद टाकला मी होईल वाद चालू तिरपा नव्या दमाने उकरून काढला मी इतिहास हा तिचा अन आली अनेक लफडी माझ्या पुढे नव्याने ठाऊक सर्व होते घडणार काय आहे ! गेलो तरी तिच्या मी होतो घरी धिटाने खिडकीतुनी तिच्या मी वाकून पाहिले की थोबाड सजवते ती नक्की किती थराने हा ही प्रकार केला बदलून रूप गेलो गेलोच पण पकडला मग तिंबले बुटाने टाळायचे कुणाला, मज हेच आठवेना? चाळून पाहिल्या मी पोरी क्रमाक्रमाने ओढून बांधले मी नाडीस या त

दोन्ही विडंबने मूळ कवितेला उत्तर म्हणून केलेली आहेत.

आमची प्रेरणा अनिरुद्ध अभ्यंकर यांची कविता मोजणी हल्ली घरात कोणा वस्तीस नेत नाही मी ही चुकून सुद्धा जोखीम घेत नाही आश्वासने जरी ती देऊन काल गेली मी खातरी तिची पण कोणास देत नाही सारे तिचे पुरावे जाळून काल आलो फसलो तरी कसा मी लक्षात येत नाही 'सत्कार' 'खास' अमुचा झाला कशा कशाने मज मोजदाद त्याची अजिबात येत नाही देहास पार अमुच्या सुजवून ठेवले की ऐन्या पुढे स्वतःला इतक्यात नेत नाही मी श्वास घेतला की मज वास येत नाही माझा सुगंध आता इथल्या हवेत नाही सांगून "केशवा"ला काहीच फायदा ना शाबूत हाड कुठले ह्याच्या जिभेत नाही

थोर कृषिवल 'अमित'जी हेच आमचे खरे स्फूर्तिस्थान. बाकी दादांच्या मूळ काव्याबद्दल सांगणे न लगे! आज मावळात दंग 'अमित' हा तरी जपून जा जरा कशी 'जयू' तुझ्या घरी! तो लबाड वित्तचोर वाट लावतो दाम देउनी खुशाल टोपी घालतो गुंगवूनि संगती दलाल 'फासतो' 'चारतो' अजूनही तिथे खरोखरी! त्याच 'अमर'सुंदरास हात जोडले शेती लाटल्याविना कुणा न सोडले कोणि राव कोणि रंक करुन टाकले! एकटीच 'बाराबंकी' नाही ती तरी ! भू तिथे करुन दान वाद संपला; थोर 'अमित' तो बनून काळ लोटला; कृषक बनुनि आज फिरुनि तोच पातला हाय! वाजली फिरून गाडी ती खरी! चतुरंग

माझ्या एका मैत्रिणीला हिवाळ्यात खूप सर्दी होते. सोबतीला ताप ,खोकला ही असतो कधी कधी. तिच्या त्या त्रासाचे वर्णन ऐकून मला चेष्टा कराविशी वाटली . ती देते आहे ह्या विडंबनात. मूळ गाण्याबद्दल लिहायची जरूरी वाटत नाही. नाकावर झाली ही सर्दी बहाल नाकावर झाली ही सर्दी बहाल , जरा सोडून जा हो ,मोठा रूमाल ॥ धॄ॥ औषधाची गोळी ठेऊन जिव्हेवरती , ती कडू रिचविते, पाकिटातली पुरती, डोक दुखाव, नाक गळाव ,पुशित रहाव खुशाल ॥१॥ फुरफुर अशी की ओढ म्हणे अन सोड, भरे इंच इंच की आत येतसे फोड, घसा जाळिता कसा ताप ही पसरी काया हाल ॥२॥ जाडे जाडे पांघरूण घेता गरम ते बाई, सरदीचा ओसरला रोग तो सर्वा ठायी ,

आमची प्रेरणा कवी अनिल यांची अप्रतिम रचना आज अचानक गाठ पडे... आज अचानक लाथ पडे नयन वळविता सहज कुठेतरि दिसले अंतरपट उघडे असता मनिमानसी 'तसे' मम अवचित दृष्टिस दृष्ट भिडे 'गूढ खूण' मम कळुन लाजुनी बघते ती इकडे तिकडे निसटुनि जाई संधीचा क्षण सदा तिचा संकोच नडे अयत्या वेळी अयत्या मेळी घडले हे भलतेच गडे दचकुनि जागा मी नीजेतून भार्येने धरले नरडे

एप्रिल फुले(स्वरचित विडंबन गीत गायन) सादरकर्ते:प्रा.सुरेश खेडकर व सौ.आरती खेडकर निवेदन: किशोर गलांडे आयोजक:सकाळ, मधुरांगण(नागपूर) बुधवार,२ एप्रिल,सायंकाळी ६:३० वाजता मंगलदीप हॉल,छत्रपति चौक,वर्धारोड, नागपूर.

१ एप्रिल जसा जवळ येऊ लागला तसे मिपाकरांना कसे फुल करवे ह्या विचारत होतोच, तेव्हड्यात चतुरंगशेठचे निवेदन वाचले... आणि डोक्यात किडा आला...१ एप्रिलला अजून ४-५ दिवस बाकी होते.. पण डोक्यात आलेला किडा गप्प कसा बसून देईल.. म्हणलं सगळे जण १ एप्रिलला एप्रिल फुल करतील आपण जरा आधीच करावे..आणि मग आमचा निर्णय प्रकाशित केले.. पण धडाधड आलेल्या प्रतिसादामुळे घाबरलो..म्हणलं जस्त नको ताणायला..फुकटचा मार बसयचा तात्याचा..काय भरोसा नाही हो ह्या माणसाचा.. विडंबन लिहिणे बंद करणे म्हणजे..तात्याने शिव्या बंद करतो..

मिसळपावच्या कट्ट्यावरती विडंबन दिले तू मला टोपणनावे `तूटून' पडलो ओळखले का मला चतुरंग मी, मी प्राजू ती सुशील, लाडू, खेचर येती नाव भिन्न परी एकच यु(क्)ती मतामतांचा पूर तेधवा कट्ट्यावर पातला घाला बंदी ! नको विडंबन मद्याचे तर नकोच चिंतन मिसळ खाऊ या कांद्यावाचून सुमारकेशव पाठ फिरवता, झोप उडे आजला