विडंबन

आमची प्रेरणा प्रदिप कुलकर्णींची सुरेख कविता माझ्याभोवतीचे जग बदलत आहे !

.......................................

चेहर्‍याभोवती दाढी उमलत आहे !

.......................................

आत आत खोल काही बदलत आहे !
चेहऱ्याभोवती दाढी उमलत आहे !

नवे नवे होते तेव्हा कडू लागलेले...
भरदिवसा नंतर मग घडू लागलेले...
थोडे उभे दिसू, थोडे पडू लागलेले...
हळू हळू पिणे मजला उकलत आहे....!

आमची प्रेरणा इलाही जमादार ह्यांची नितांतसुंदर गज़ल

अंदाज तारखांचा, चुकला जरा असावा
बहुतेक बायकोचा, होरा खरा असावा

येतोय वास मजला अजुनी कसा सुगंधी
हातात बांधलेला, तो मोगरा असावा

लपवून तोंड अपुले का घेतले तुम्ही हो?
की वाटले तुम्हाला, तो सासरा असावा!

नाही अखेर कळले, आलो कसा घरी मी
गुत्यात भेटलेला, तो सोयरा असावा

दारात ती उभी अन्‌, हाती तयार झाडू
रणचंडिके प्रमाणे का चेहरा असावा ?

अंदाज आरशाचा वाटे खरा असावा... या गज़लेचे विडंबन.
सिच्युएशन अशी..
जिचे माझ्यावर नितांत प्रेम आहे, अशा त्या माझ्या भार्येची रीतसर परवानगी घेऊन,
`...पण नऊच्या आत परत या' ही अशक्यप्राय अट मान्य करुन अस्मादिक मित्रांच्या बरोबर
मद्यमैफलीला गेले. मित्रांनी आग्रहाने खूप पाजली. `काही काळजी करु नकोस. आम्ही आहोत.
वहिनीनी तुला दार उघडून आत घेतल्यावरच आम्ही जाऊ...' अशी आश्वासने दिली. मैफल रात्री
बारा वाजता संपन्न झाली. मित्रांनी दगा दिला. कडाक्याच्या थंडीत, निर्मनुष्य रस्त्यावर...

मित्रहो, कोल्हापूरी मिसळ हा आमचा फार `जिव्हा'ळ्याचा विषय.
म्हणूनच आमचे परममित्र मा. धोंडोपंत यानी
मिसळपाव या स्थळाची वाट दाखवताच आम्हाला विलक्षण आनंद
झाला. कोल्हापूरातील विविध मिसळस्थळे आमच्या उत्तम परिचयाची.
`येथे उत्तम मिसळ मिळेल' असा फलक असलेल्या हाटेलात मिसळ कधीच
चांगली नसते... पण ज्या हाटेलावर नावाचा फलकसुद्धा नसतो, अशी उत्तम
मिसळस्थळे केवळ वासावरून आम्ही हुडकत असतो..
परवा कधीतरी `राधा ही बावरी हरीची' हे गाणे मनात घोळत असताना आम्ही
मिसळ चापत होतो... या दोन्हीची कधीतरी सरमिसळ झाली... आणि हे
विडंबन जन्माला आले... तिखट मानून घ्या...

आमची प्रेरणा पुलस्ति यांची सुरेख गझल झुलवा

रात्रीला पोरांना निजवा
बेत जरा मग जंगी घडवा

तुमची गोची, त्यांची वळवळ
काय करावे लवकर ठरवा

कुणीच येईनासे झाले!
अहो जरा जोराने हलवा

नसे पाहण्या कोणी आता
जरा दमाने खिंडी लढवा

बाई, बाटली आणिक आम्ही
युगायुगाचा चालू झुलवा...

"केश्या" मेला, आहे टपलेला
(कुणीतरी साल्याला बडवा!)"

पुलस्तिशेठनी मुळ गझलेत प्रकाशना नंतर बदल केले आहेत.. त्यामुळे आम्हाला अजून दोन शेर वाढवावे लागत आहेत

चाल : नाम॑जूर
अर्थातच स॑दीप खरे या॑ची माफी मागून....

जपत जना॑ना कार हाकणे - नाम॑जूर
लाल दिव्याला उगा था॑बणे - नाम॑जूर
मी ठरवावी दिशा वाहत्या ट्रॅफिकची,
वन-वे म्हणून दुरुन जाणे - नाम॑जूर ||

मला फालतू ह्या फलका॑चा जाच नको
कुठे कसेही वळण्यावरती टाच नको
था॑बवितो मी गाडी जिथे मज ईच्छा
जागा बघुनी पार्किग करणे - नाम॑जूर ||

रस्त्या॑वरच्या अपघाता॑ना कारण मी
वेगासाठी देह ठेवतो तारण मी
भले हाडा॑चा होवो सा-या चक्काचूर
मज शिस्तीचे थिटे बहाणे - नाम॑जूर ||

आमची प्रेरणा मृण्मयीताईंची सुरेख कविता कातरवेळी

येती स्वप्नी तव बाबा कधीतरी कातरवेळी
जुन्या आठवांनी उठती कळा उरी कातरवेळी

नकोस रे कालिंदीच्या तटी करू छेडाछेडी
घरीच जाऊ नसे माझा पतीघरी कातरवेळी

नकोस तू पव्वा काढू माझ्यापुढे सायंकाळी
थरारते देहामधली नशाचरी कातरवेळी

कधी कटीशी लोंबे ती, कधी दिसे छातीपाशी
तुमान ही असते परी खुंटीवरी कातरवेळी

असे उंबऱ्याचे कुंपण, करात या हिरव्या बेड्या
तरी बोंबलत ही दिसते वेशिवरी कातरवेळी