विडंबन

लोकहो ! आमची प्रेरणा 'बरेच दिवसांनी तात्या, चित्तरंजन, मिलिंद, केशवसुमार( म्हणजे आम्ही) आणि इतर मित्र फार मागे लागले होते (!) म्हणून धोंडोपंतांनी केलेली सुंदर गझल अखाडा धोंडोपंत, आपण आज्ञा केलीत 'केश्या,आता या गझलेचे झकास विडंबन टाक पाहू ! तुला कच्चा माल दिला आहे. काफियाही विडंबनाला अनुकूल आहे. काहीतरी झणझणीत विडंबन येऊ दे. मिसळपावला शोभेल असं. झ== हाही काफिया विडंबनात तुला वापरता येईल. गझलेवर असलेल्या बंधनांमुळे मी तो वापरू शकलेलो नाही. पण विडंबनात तो फिट बसतो.

3

आमची प्रेरणा नीलहंस यांची अप्रतिम कविता पांढरपेशी कविता अवळेचिंचा कुरतडताना तिला पाहुनी कच्च्या समजू नका हो झाला आहे भलता सलता लोच्च्या किरकिरणारा बाप तिचा हा जागा चोवीस तास खिडकीमधूनी गेलोतरी ही त्यास लागतो वास गंध मारतो किती तुझ्या रे ह्या कपड्यांना साल्या तुमान बुरसट, सदरा कळकट धू कधीतर मेल्या डेलिकसीच्या नावाखाली समोर झुरळे आली खारवलेल्या मिळती इथल्या हॉटेलातुनी पाली चादर ओढून आता पडतो लोळत घोरत गादी (तशी जराशी गारच होती तुरुंगातली लादी) शौचकूपांच्यासभोवताली फुलल्या दरवळ बागा कविता सुचण्या शांत नसे पण या सम दुसरी जागा अंगावरचे ठसे सांगती गतकाळाचे काही मार लपावा इतकी ही अमुची पुण्य

सखे........! जा,आज प्रेमाला रंग चढेना, आपले काय बिनसले ? कधी तरी 'मुक्या'ने हे बोलणारच होतो, वेदनेला अश्रुत जाळणार होतो. सखे ....! तु एकदा ये काय! या शहरातून त्या शहरात, माणसाच्या विचारांच्या वणव्यात, मराठी शब्दांच्या भावविश्वात. त्या संस्थळावरुन या संस्थळावर, 'केशवसुमार' लिहितो !! उभ्या उभ्या !! मिसळपाववर भांडण आपले रंगेना ! वाचून आली तशी निघून जा!

आमची प्रेरणा बेसनलाडू यांची गझल पौर्णिमा चिंब भिजली, काल रात्री, घार गोरी ही ठमा पावसाच्या कल्पनेने शिंकणारी ही ठमा भांडण्यांचे रान उठते फक्त थोडे बोलता केवढी बेजार करते बघ पुणेरी ही ठमा! का अशी मम नजर खिळली तिच्या पाठीकडे ओळखू आली कशी ना पाठमोरी ही ठमा? बघ मला, कोजागिरीला अवस वाटू लगली (साजरी हल्ली जरा करते गटारी ही ठमा) राखरांगोळी तुझी बघ "केशवा" होणार ही लागली राशिस आता रोज वक्री ही ठमा!

श्री. प्रदीप कुलकर्णी यांच्या जाऊ दे मला या नितांत सुंदर गजलेचे विडंबन. श्री. प्रदीप कुलकर्णी हे अत्यंत प्रतिभावान गझलकार . आम्ही त्यांच्या गझलांचे चाहते. त्यांची जाऊ दे मला ! ही गझल वाचताच आमच्यातला दिड वर्ष सुस्तावलेला गझलकार खडबडून जागा झाला. आणि हे औधत्य आमच्या हातून घडले. सोड माझा हात... जाऊ दे मला ! मी जरी वाह्यात... जाऊ दे मला ! बायको रागावते हल्ली सखे फार झाली रात... जाऊ दे मला ! भेटण्याआधी तिला थुंकून द्या तोबरा तोंडात... जाऊ दे मला ! जेन्ट्स की लेडीज हे सांगू नका वाजताहे वात...

आमची प्रेरणा प्रदिप कुलकर्णी यांची अप्रतिम कविता...देहात माझ्या ! ...देहात माझ्या ! लालसर हे फोड काही उपटले देहात माझ्या ! खाजण्याचे एक वादळ उसळले देहात माझ्या...! नजर मजला लागली ही सांग रे आता कुणाची... केवढ्या वेगात झाली वाढ देही पुटकुळ्यांची ! कांजिणे खाजाळलेले उगवले देहात माझ्या...! फोड झाले एवढे की लपवण्या उरले न काही... पाठ नाही राहिली अन् सोडले तोंडास नाही... हे असे फोडत्व सारे पसरले देहात माझ्या ! प्रार्थनेने थांबलेना,ना दाद देई औषधाला...