विडंबन

आमची प्रेरणा 'ती' गाढवी आरोळी आणि अर्थातच शांताबाईंचे सुंदर गीत 'रेशमाच्या रेघांनी' (टीप - आधी प्रकाशित केलेली आवृत्ती सुधारणा करुन पुनःप्रकाशित करतो आहे.) 'रेशमीया' मेल्यानी, गाढवाच्या जोरानी पुन्हा आहे गळा आज काढीला खरारा करावा जसा घोडीला! जुनी सारी गाणी लाखमोलाची काय सांगू गोडी सूरतालाची ऐकते मी 'पंचम'दा, 'मदना'च्या जोडीला खरारा करावा जसा घोडीला! लावलेला 'किशोर' मी तोर्‍यात अवचित आले त्याच्या मार्‍यात त्यानं माझ्या कानाचा, मुडदा का पाडीला? खरारा करावा जसा घोडीला! भीड काही ठेवा 'रफी''मन्नाची' मुर्वत राखा साता सुरांची

कवि प्रदीप यांची सुंदर कविता '....लवकर ये' ही आमची प्रेरणा:) (ग्लासातला बर्फाचा तुकडा मदिरेला विनवतोय अशी कल्पना! म्हणजे शुध्द मराठीत 'ऑन दि रॉक्स!;) रिमझिम तू माझ्यावर; लवकर ये ! हो माझी 'ग्लेनफिडिच'; लवकर ये ! थंडगार एकटाच खणखणतो... देहाची वाफ किती दवडवितो... किणकिणतो, डुचमळतो अन् म्हणतो - -`सोड सोड तू बाटली; लवकर ये `! तेच भक्त; तूच मदिरा त्यांची! पेग 'विसावा' पुन्हा 'पेटली' त्यांची! ऐक जरा; ऐक आरोळी त्यांची! पेग तो आता भर...लवकर ये ! सांग त्यांना वाट किती दावू मी? का सांग; त्यांची वाट अशी लावू मी ? वाट बघत कोरडा का राहू मी ?

आमची प्रेरणा अनिरुद्ध अभ्यंकर यांचा इतिहास शोधून काढल्या मी गझला जुन्या टनाने पाडू विडंबने ही आता नव्या दमाने चुकलेच आज माझे प्रतिसाद टाकला मी होईल वाद चालू तिरपा नव्या दमाने उकरून काढला मी इतिहास हा तिचा अन आली अनेक लफडी माझ्या पुढे नव्याने ठाऊक सर्व होते घडणार काय आहे ! गेलो तरी तिच्या मी होतो घरी धिटाने खिडकीतुनी तिच्या मी वाकून पाहिले की थोबाड सजवते ती नक्की किती थराने हा ही प्रकार केला बदलून रूप गेलो गेलोच पण पकडला मग तिंबले बुटाने टाळायचे कुणाला, मज हेच आठवेना? चाळून पाहिल्या मी पोरी क्रमाक्रमाने ओढून बांधले मी नाडीस या त

दोन्ही विडंबने मूळ कवितेला उत्तर म्हणून केलेली आहेत.

आमची प्रेरणा अनिरुद्ध अभ्यंकर यांची कविता मोजणी हल्ली घरात कोणा वस्तीस नेत नाही मी ही चुकून सुद्धा जोखीम घेत नाही आश्वासने जरी ती देऊन काल गेली मी खातरी तिची पण कोणास देत नाही सारे तिचे पुरावे जाळून काल आलो फसलो तरी कसा मी लक्षात येत नाही 'सत्कार' 'खास' अमुचा झाला कशा कशाने मज मोजदाद त्याची अजिबात येत नाही देहास पार अमुच्या सुजवून ठेवले की ऐन्या पुढे स्वतःला इतक्यात नेत नाही मी श्वास घेतला की मज वास येत नाही माझा सुगंध आता इथल्या हवेत नाही सांगून "केशवा"ला काहीच फायदा ना शाबूत हाड कुठले ह्याच्या जिभेत नाही

थोर कृषिवल 'अमित'जी हेच आमचे खरे स्फूर्तिस्थान. बाकी दादांच्या मूळ काव्याबद्दल सांगणे न लगे! आज मावळात दंग 'अमित' हा तरी जपून जा जरा कशी 'जयू' तुझ्या घरी! तो लबाड वित्तचोर वाट लावतो दाम देउनी खुशाल टोपी घालतो गुंगवूनि संगती दलाल 'फासतो' 'चारतो' अजूनही तिथे खरोखरी! त्याच 'अमर'सुंदरास हात जोडले शेती लाटल्याविना कुणा न सोडले कोणि राव कोणि रंक करुन टाकले! एकटीच 'बाराबंकी' नाही ती तरी ! भू तिथे करुन दान वाद संपला; थोर 'अमित' तो बनून काळ लोटला; कृषक बनुनि आज फिरुनि तोच पातला हाय! वाजली फिरून गाडी ती खरी! चतुरंग

माझ्या एका मैत्रिणीला हिवाळ्यात खूप सर्दी होते. सोबतीला ताप ,खोकला ही असतो कधी कधी. तिच्या त्या त्रासाचे वर्णन ऐकून मला चेष्टा कराविशी वाटली . ती देते आहे ह्या विडंबनात. मूळ गाण्याबद्दल लिहायची जरूरी वाटत नाही. नाकावर झाली ही सर्दी बहाल नाकावर झाली ही सर्दी बहाल , जरा सोडून जा हो ,मोठा रूमाल ॥ धॄ॥ औषधाची गोळी ठेऊन जिव्हेवरती , ती कडू रिचविते, पाकिटातली पुरती, डोक दुखाव, नाक गळाव ,पुशित रहाव खुशाल ॥१॥ फुरफुर अशी की ओढ म्हणे अन सोड, भरे इंच इंच की आत येतसे फोड, घसा जाळिता कसा ताप ही पसरी काया हाल ॥२॥ जाडे जाडे पांघरूण घेता गरम ते बाई, सरदीचा ओसरला रोग तो सर्वा ठायी ,

आमची प्रेरणा कवी अनिल यांची अप्रतिम रचना आज अचानक गाठ पडे... आज अचानक लाथ पडे नयन वळविता सहज कुठेतरि दिसले अंतरपट उघडे असता मनिमानसी 'तसे' मम अवचित दृष्टिस दृष्ट भिडे 'गूढ खूण' मम कळुन लाजुनी बघते ती इकडे तिकडे निसटुनि जाई संधीचा क्षण सदा तिचा संकोच नडे अयत्या वेळी अयत्या मेळी घडले हे भलतेच गडे दचकुनि जागा मी नीजेतून भार्येने धरले नरडे