विडंबन

विक्षिप्त यांची सुंदर गज़ल'समजूत' ही आमची प्रेरणा
--------------------------------
कुठल्या दिशेस दडले समजून ओतणारे?
ग्लासात पेय 'तसले', समजून ओतणारे

'सोडा'च द्या बरोबर, त्यांना किती विनवले
नाही मुळीच बधले समजून ओतणारे

रिचवून पेग बसलो ओठात कोरडा मी
आणी तहानलेले समजून ओतणारे

सर्वांसमक्ष देऊ धूम्रास ओठ कैसे?
गेले धुरात गेले समजून ओतणारे

येताच चिकन पुढती मजला कसे कळेना
झडपून संपविती समजून ओतणारे?

पेल्यास टेकवूनी, पेले पिती किती ते
शिवराळ भांडतीका समजून ओतणारे

आमची प्रेरणा 'ती' गाढवी आरोळी आणि अर्थातच शांताबाईंचे सुंदर गीत 'रेशमाच्या रेघांनी'

(टीप - आधी प्रकाशित केलेली आवृत्ती सुधारणा करुन पुनःप्रकाशित करतो आहे.)

'रेशमीया' मेल्यानी, गाढवाच्या जोरानी
पुन्हा आहे गळा आज काढीला
खरारा करावा जसा घोडीला!

जुनी सारी गाणी लाखमोलाची
काय सांगू गोडी सूरतालाची
ऐकते मी 'पंचम'दा, 'मदना'च्या जोडीला
खरारा करावा जसा घोडीला!

कवि प्रदीप यांची सुंदर कविता '....लवकर ये' ही आमची प्रेरणा:)

(ग्लासातला बर्फाचा तुकडा मदिरेला विनवतोय अशी कल्पना! म्हणजे शुध्द मराठीत 'ऑन दि रॉक्स!;)

रिमझिम तू माझ्यावर; लवकर ये !
हो माझी 'ग्लेनफिडिच'; लवकर ये !

थंडगार एकटाच खणखणतो...
देहाची वाफ किती दवडवितो...
किणकिणतो, डुचमळतो अन् म्हणतो -
-`सोड सोड तू बाटली; लवकर ये `!

तेच भक्त; तूच मदिरा त्यांची!
पेग 'विसावा' पुन्हा 'पेटली' त्यांची!
ऐक जरा; ऐक आरोळी त्यांची!
पेग तो आता भर...लवकर ये !

आमची प्रेरणा अनिरुद्ध अभ्यंकर यांचा इतिहास

शोधून काढल्या मी गझला जुन्या टनाने
पाडू विडंबने ही आता नव्या दमाने

चुकलेच आज माझे प्रतिसाद टाकला मी
होईल वाद चालू तिरपा नव्या दमाने

उकरून काढला मी इतिहास हा तिचा अन
आली अनेक लफडी माझ्या पुढे नव्याने

ठाऊक सर्व होते घडणार काय आहे !
गेलो तरी तिच्या मी होतो घरी धिटाने

खिडकीतुनी तिच्या मी वाकून पाहिले की
थोबाड सजवते ती नक्की किती थराने

हा ही प्रकार केला बदलून रूप गेलो
गेलोच पण पकडला मग तिंबले बुटाने

दोन्ही विडंबने मूळ कवितेला उत्तर म्हणून केलेली आहेत. म्हणुन त्यांना विडंबन न म्हणता सुडंबन म्हणले आहे.

मूळ कविता- १

निवडूंग

मी लोकांना सांगतो
"माझं आहे निवडूंगासारखं...
त्याच्यासारखी वेगवेगळी अंगे"

आमची प्रेरणा अनिरुद्ध अभ्यंकर यांची कविता मोजणी

हल्ली घरात कोणा वस्तीस नेत नाही
मी ही चुकून सुद्धा जोखीम घेत नाही

आश्वासने जरी ती देऊन काल गेली
मी खातरी तिची पण कोणास देत नाही

सारे तिचे पुरावे जाळून काल आलो
फसलो तरी कसा मी लक्षात येत नाही

'सत्कार' 'खास' अमुचा झाला कशा कशाने
मज मोजदाद त्याची अजिबात येत नाही

देहास पार अमुच्या सुजवून ठेवले की
ऐन्या पुढे स्वतःला इतक्यात नेत नाही

मी श्वास घेतला की मज वास येत नाही
माझा सुगंध आता इथल्या हवेत नाही

थोर कृषिवल 'अमित'जी हेच आमचे खरे स्फूर्तिस्थान. बाकी दादांच्या मूळ काव्याबद्दल सांगणे न लगे!

आज मावळात दंग 'अमित' हा तरी
जपून जा जरा कशी 'जयू' तुझ्या घरी!

तो लबाड वित्तचोर वाट लावतो
दाम देउनी खुशाल टोपी घालतो
गुंगवूनि संगती दलाल 'फासतो'
'चारतो' अजूनही तिथे खरोखरी!

त्याच 'अमर'सुंदरास हात जोडले
शेती लाटल्याविना कुणा न सोडले
कोणि राव कोणि रंक करुन टाकले!
एकटीच 'बाराबंकी' नाही ती तरी !

माझ्या एका मैत्रिणीला हिवाळ्यात खूप सर्दी होते.
सोबतीला ताप ,खोकला ही असतो कधी कधी.
तिच्या त्या त्रासाचे वर्णन ऐकून मला चेष्टा कराविशी वाटली .
ती देते आहे ह्या विडंबनात.
मूळ गाण्याबद्दल लिहायची जरूरी वाटत नाही.

नाकावर झाली ही सर्दी बहाल

नाकावर झाली ही सर्दी बहाल ,
जरा सोडून जा हो ,मोठा रूमाल ॥ धॄ॥

औषधाची गोळी ठेऊन जिव्हेवरती ,
ती कडू रिचविते, पाकिटातली पुरती,
डोक दुखाव, नाक गळाव ,पुशित रहाव खुशाल ॥१॥

फुरफुर अशी की ओढ म्हणे अन सोड,
भरे इंच इंच की आत येतसे फोड,
घसा जाळिता कसा ताप ही पसरी काया हाल ॥२॥