विडंबन

एक दूधवाला भय्या दही घेउन बेस्ट बस मधे चढ्तो (त्याच्या साइकली ची कुणितरी अगदी 'मनसे' लावलेली असते)
बस मधे खुप गर्दी असते पण पुढे एक जागा रिकामी दिसते , तर तो तिथे जाउन बसतो , त्याला माहीत नसते कि ती ज़ागा महिलांसाठी राखीव आहे .
पुढ्च्या स्टाप ला काही बायका बस पकडतात , पुढे येतात अन त्याला म्ह्ण्तात -

बाई : " ओ भय्या उठो , ये ज़ागा हमारी है , हम महिलाए हैं "
भय्या : " अरे बेहेनजी , ठीक है आप महिलाए हैं लेकिन हम भी तो दही लाये हैं "

~X(

आमची प्रेरणा मिलिंद फणसे यांची अप्रतिम गझल

फक्त मी नावास कर्ता शेष आता
बायको ही लांडगा मी मेष आता

केस पिकले, दात पडले, भिंग सजले
केव्हढा बदलून गेला वेष आता

म्हैस ही बसते, पुन्हा उठतेच कोठे!!
आणि लाजेचा न उरला लेश आता

रोज नवऱ्यांनो, अता ऱ्हावा उपाशी
बायकांनी काढला आदेश आता

एकही ना ठेवला खात्यात पैसा
आणि बचतीचा मला उपदेश आता

सारखी येते तिला ऊर्मी लढ्याची
राहिला नाही मला आवेश आता

एक लहान मुल्गा आम्बा खाउन कोय रस्त्या वर फेकतो , तोच एक नास्तिक माणुस रस्त्या वरुन चालत येतो , त्या कोई वर सरपट्तो आणि डोके फुटुन मरण पावतो | दुस्र्‍या दिवशी पुन्हा तो मुलगा तसेच कोय रस्त्या वर फेकतो (असतात काही डाम्बिस पोरं, असो ) , मग एक
पुजारी तेथून निघतो , तोही रपट्तो आणी डोके आपट्तो , पण त्याला काहीच होत नाही ... का ?

- कारण जाको राखे सांईया मार सके ना कोय !

मिलिंद फणसे यांची कधी  ही कविता वाचून आम्हाला आम्ही कधी कधी काय काय कारतो ते आठवलं

"ही" कधी, तर "ती" कधी चालते "तीही" कधी
काय सांगावे तुम्हा शुद्धित असतो मी  कधी ?

रोजचा माझाच मी ठरवला कोटा तिचा
टाकतो सोडा कधी, टाकतो पाणी कधी

संपतो सोडा कधी ,संपते पाणी कधी
चालते तेव्हा मला, वारुणी कोरी कधी

ती कधी नसलीच तर मार्ग मी हा काढतो
खूप येतो वास पण चालते फेणी कधी

आज माझ्या वाढदिवसा निमित्त हे एक नविन विड॑बन

मना सज्जना केर वारे करावे
पहाटे भल्या रोज पाणी भरावे
धुवावी अशी घास घासुन लादी
पसारा नको आवरा निट गादी

मना सज्जना तोच चंडी उठावी
तिची त्या क्षणी जिभ वेगे सुटावी
चहा पाजुनि थंड डोके करावे
पति चांगला ऎसे नांव मिळावे

त्वरेने पुन्हा भात पोळी करावी
विळी घेउनी योग्य भाजी चिरावी
डबा रोजचा एक जैसा नसावा
शिरा न्याहरीला जरुर असावा

प्रभाते मनी बायकोला भजावे
तरी स्वल्प पैसेच खर्चा मिळावे
पगारास हाती तिच्या सोपवावे
कमावुन जास्ती तिला तोषवावे

काही खा|वेसे वाटते पण खाणार नाही
पण खाणार नाही
गरगरीत पोटाचा ढेर वाढू देणार नाही
काही खा|वेसे वाटते पण खाणार नाही
पण खाणार नाही |धृ|

बासुंदी श्रीखंडपुरी आमरस रत्नांगीरी
पुरणपोळी तुपे माखली चाखती घरोघरी
चिकनकरी मटनमच्छी चोपती काहीबाही
शेवटी आइसक्रीमात रसगुल्ले घालुन खाई

सारे खा|वेसे वाटते पण खाणार नाही
पण खाणार नाही |१|

कवी अनिरुद्ध अभ्यंकर यांची "किंमत" ही सुंदर गझल धरुन केलेली हि रचना (विडंबन म्हणा हव तरं)

कारणे होतीचं तशी लिहायला
प्रतिक्रीया होत्याच तशा न पटलेल्या

प्रश्न हा साधाच होता पण तरी
लागला तो काहीतरीच कारणे द्यायला

मी जरी आता सुखी दिसतो तुला
खूप किंमत लागली मोजायला (हे मात्रं खरे)

काळजी त्यांची नका करू एव्हढिही
की काळजी लागेल ही खटकायला

बंद कधीही नाही केले मी उमलायचे
आणि तो आला नेहमीप्रमाणे फुले तोडायला

कॉ. स्वतःला म्हटलेस तू पहिजे तसे
लागलास् तु वाट्टेल तसे लिहायला

आमची प्रेरणा अजब यांचे 'एका फुलाचे मनोगत (गजल)'

कधी तरी मी 'फुगलो' होतो, अता जरी मी 'सुकलो' आहे
कधी तरी 'दरवळलो' होतो, अता जरी 'मावळलो' आहे...

गुरगुरणारा 'वारा सरला' तेव्हा माझी कळीच खुलली
हावरून मी खातच सुटलो; सुस्तच आता पडलो आहे...

मला न होते काही वावडे, 'बर्गर' 'पिझ्झा' चाले सगळे
'कोक' पिताना लोक म्हणाले, जिथेतिथे मी सुजलो आहे...

अंग बदलले, पोटच सुटले, 'शेप'हीन मी आता उरलो
विशाल माझा देह पसरुनी मंचकावरी पडलो आहे...

प्राजु ताइंच्या कवितेवर माझे एक विडंबन

भंकस ही करता करता, मन माझे गुंतले
मस्त पोरी टापताना, कोण साले शिंकले...

आळसावलेले पाय हे, पसरुन कट्ट्यावरी
इकडुन तिकडे फिरवी, ही मुंडी वरचेवरी
आज त्याचे ध्यान का, एकीवरचं थांबले
मस्त पोरी टापताना, कोण साले शिंकले...

टक लावुन पाहताना, तोंड का वेडावले
वळुन मागे पाहताना, मन का पस्तावले
नेहमीच्या या खेळामधले, नाविन्य का हे संपले
मस्त पोरी टापताना, कोण साले शिंकले...

आमची प्रेरणा महेश यांची संदर प्रायोगिक कविता/गझल लुब्रे पडाव

भरला बघून पेला मी हंगरून गेलो
गोडीत पेग उष्टा मी लंगरून गेलो

शंका कुणा न आली की आत काय आहे
ग्लासास स्टिलच्या  या मी ड्रिंकरून गेलो!

काठीजरी करी या बघण्यात मग्न पोरी
लुब्रा स्वभाव माझा, मी यंगरून गेलो

मज लागले कळाया सारे तिचे इशारे
भलताच अर्थ कळता मी गांगरून गेलो