विडंबन

सोडवा . राशीला या आलाय राहू, कवितेचा लकडा नका लावू! (गद्यामधल्याच ओळी सगळ्या, खाली-वरती रचून ठेवू!!) श्रोत्यांच्या या करड्या दर्यात, कविता मारुन सूर घेऊ! फुलेपाकळ्या,चंद्रचांदण्या निवडत-चिवडत सरसर पोहू!! विडंबन पडता पुन्हा एकदा, कविता दुसरी उधार घेऊ! तोंड पोळता,बोट चेपता "सोडवा,सोडवा" म्हणत राहू!! ======================= बेसनलाडू.............. १७-०७-२००८ प्रेरणा: स्वातीताई फडणीसांचा गोडवा (हा कलाविष्कार)

आमची प्रेरणा सध्याचे 'मिपा वरचे प्रतिसादित विषय' (कृपया सर्व जण हे विडंबन मजेत घेतील या बद्दल विश्वास आहे ) चाल : चढाओढीने चढवीत होते ग बाई मी पतंग उडवीत होते -------------------------------------------------------------------------- खेळीमेळीन लिहीत होते ! ग बाई मी प्रतिसाद वाचीत होते.!! कौल लाविला मर्मस्थानी ! गाणं शिकुन लहानपणी ! इतिहास अभ्यासित होते ! ग बाई मी प्रतिसाद वाचीत होते.

आमची प्रेरणा स्वाती ताईंची कविता खाली-वर, खाली-वर -------------------------------------------------------------------------- घोंघावणार्‍या चर्चेत सोडुन दिला एक प्रतिसाद अलगद करुन राहिलो गमन पहात राहिलो मजा इकडे तिकडे : प्रतिसाद.......... आता दिसतही नाही मी शोधत आहे......... नवीन आलेले प्रतिसाद वर-खाली वर-खाली

स्वातीताईंची पावले ही सुंदर कविता वाचली आणि आम्हाला आमची वाकडी तिकडी पडणारी पावले आठवली बेवडे . पिता पिता बेवडे थांबतात, थकतात, कि कानोसा घेतात.. आपल्याच सभोवतालचा! पिता पिता बेवडे अडखळतात, मागे बघतात, कि चाचपतात. .

विडंबनकाराचे दुखः या जालावर कुणाला कळलच नाही.. त्यांना नेहमी गावकुसाबाहेरचे अशीच वागणूक मिळाली.स्वातीताईंचे छोटे,मोठे तारे बघून आमच्यातला जखमी उपेक्षीत विडंबनकार बंड करून उठला कविवर्या किती रे गर्व करशील.... खरं आहे, प्रतिभावान आहेस तू!! मी तुझ्याच कवितांवर जगतो. तरी.. उठून जरा सभोवार पाहा, तू ही छोटासा कवी दिसतोस! : : तू काय किंवा मी काय आपण फक्त भुणभुणतो....

'गुळाचा गणपती' या चित्रपटातील पं.

अजब यांचे 'तू' हे मुक्तक वाचून मनात अनेक विचार मुक्तपणे आले ते असे ;) तू भयकथेगत नकोस येऊ मी त्या पालीगत थरथरतो... तू 'इतिहास' होऊन नकोस वाहू 'बे-भान'पणे मी भरकटतो... तू 'वैशाख फळ' होउन जवळ राहा मी ओरपून खाईन असा... तू 'गजल' एखादी होउन ये मी विडंबनात नाहीन असा... चतुरंग

स्वातीताईं फडणीसांचीखेळी वाचून आमच्या मनात गेले कित्येक दिवस आमच्या विडंबनांना घटत चाललेल्या प्रतिसादांचे खरे कारण समजले.. (खेळी) लिहित होतो मी........ वाचक चकवत होते. वाहवा प्रतिसाद!! कधीच मला न येणारे. मग ठरवल, बास!. आता नाही लिहायचे, पुरे झाला कविता-विडंबनाचा खेळ, आणि थांबलो. एका जागी निश्चल. जिंकल्या सारखा. : : : खुप उशिरा कळलं, ती ही त्यांचीच खेळी. पुन्हा बरोबर पडलेली. ======================== केशवसुमार...................... १५-०८-२००८

आमची प्रेरणा शैलेश कुलकर्णी यांची सुंदर गझल ...ते तसे नव्हतेच, पण... ते 'तसे' नाहीत ना, मी ते तपासुन पाहिले, मी जरा त्यांच्यातले नाते तपासुन पाहिले... रोज रात्री ढोसली की , सोडुनी मज एकला, नेमके, हे घर कुठे जाते ? तपासुन पाहिले... त्या तिच्या नरड्यात होते अडकलेले काय, ते का असे रेड्या परी गाते ? तपासुन पाहिले... जाणिले, जे गायले , का गायले ? माझेच मी काल या छातीतले भाते तपासुन पाहिले... रोज ती पळते तरीही , ती अशी फुगली कशी ? कोणते हे पीठ ती खाते ? तपासुन पाहिले... ...केशवसुमार

मिलिंद फणसे यांची 'माझ्या रचना' वाचून आणि त्यानंतर केसुशेठची (माझ्या रचना) बघून आमचीही जुनी कारागिरी डोळ्यांसमोर आली! ;) मोजण्याची माप पहिली खेप आहे त्यात अन आखूड मेला टेप आहे कोवळ्या जमवून बसतो सर्व पोरी 'बायकांचा', हा खरा आक्षेप आहे! 'मोजमापे' घेतली का मी चुकीची यौवनाचा की तिच्या प्रक्षेप आहे? मोजताना 'माप' मी हुरळू कशाला? दोस्तहो, हा काय पहिला 'शेप' आहे? सलवार, वा कुडता असो वा कंचुकी शिवणप्रांती हा खरा साक्षेप आहे! चतुरंग