विडंबन

नीलहंस यांची 'उभी भिंत डागाळलेली छताशी' ही भेदक कविता वाचून आमच्या डोळ्यांसमोर वेगळेच रंगीत चित्र उभे राहिले! ;) किती रंगल्या पानपिंका मुखाशी, खुजे देव भिंतीवरी मांडलेले उभी भिंत डागाळलेली मुळाशी, वळे ना कधी पोळ निर्ढावलेले कुठे कनवटीचीच काढून चंची लावीत तांबूल होते सुखाने कुठे चार लुंग्या वरी-सावरुनी जणू रंगवीती सडका रसाने कळकून गेली दशा फत्तराची वहाती पुटे सोबतीला रसीली दिशा कोंदल्या, सूचना फाटलेल्या आणि एक गोळी जिभेखालि गेली मुखी राहतो ओरडा फक्त आता, कधी हासती हे मलाही नव्याने तरी शोधतो, मोजतो मी तरीही - पुरावे किती ठेवले कोडग्याने चतुरंग

प्रदीप कुलकर्णींच्या प्राणाची तुळस बहरलेली पाहून आम्हांला मात्र धडकी भरली :) भरदार तुझ्या दिसण्याने नेहमीच धडकी भरते... ! झाडु घेउनी उभा ज़री बिन् दिक्कत ही अवतरते... ! तो तुझाच - खोलीमधला कुरतडला गाउन, सदरा... ! अन् तुझ्याच हाय कृपेने भार्येचा चढतो पारा... ! या मंत्रभारल्या वेळी मी इथे एकटा नाही... ! ते तुझेच - उंदिर,झुरळे मावश्या नि बोके काही... ! ही शांत, सुभगशी संध्या पण किंचित उदासवाणी... ! ओट्यावर, ज़मिनीवर ना सांडले दूध वा पाणी... ? झटक्यात उगवशी केव्हा मी वडे,भजी तळताना... ! मोरीत उगवशी माझ्या कांतीला उजळवताना...

मिल्या चे 'जीवघेणे' बोल वाचून आमच्या काही दुखर्‍या आठवणी जाग्या झाल्या. ;) चालणे की ते मटकणे! जीवघेणे वेधती का नेत्र, सजणे!

एक दूधवाला भय्या दही घेउन बेस्ट बस मधे चढ्तो (त्याच्या साइकली ची कुणितरी अगदी 'मनसे' लावलेली असते) बस मधे खुप गर्दी असते पण पुढे एक जागा रिकामी दिसते , तर तो तिथे जाउन बसतो , त्याला माहीत नसते कि ती ज़ागा महिलांसाठी राखीव आहे . पुढ्च्या स्टाप ला काही बायका बस पकडतात , पुढे येतात अन त्याला म्ह्ण्तात - बाई : " ओ भय्या उठो , ये ज़ागा हमारी है , हम महिलाए हैं " भय्या : " अरे बेहेनजी , ठीक है आप महिलाए हैं लेकिन हम भी तो दही लाये हैं " ~X(

एक लहान मुल्गा आम्बा खाउन कोय रस्त्या वर फेकतो , तोच एक नास्तिक माणुस रस्त्या वरुन चालत येतो , त्या कोई वर सरपट्तो आणि डोके फुटुन मरण पावतो | दुस्र्‍या दिवशी पुन्हा तो मुलगा तसेच कोय रस्त्या वर फेकतो (असतात काही डाम्बिस पोरं, असो ) , मग एक पुजारी तेथून निघतो , तोही रपट्तो आणी डोके आपट्तो , पण त्याला काहीच होत नाही ... का ? - कारण जाको राखे सांईया मार सके ना कोय !

मिलिंद फणसे यांची कधी  ही कविता वाचून आम्हाला आम्ही कधी कधी काय काय कारतो ते आठवलं

"ही" कधी, तर "ती" कधी चालते "तीही" कधी
काय सांगावे तुम्हा शुद्धित असतो मी  कधी ?

रोजचा माझाच मी ठरवला कोटा तिचा
टाकतो सोडा कधी, टाकतो पाणी कधी

संपतो सोडा कधी ,संपते पाणी कधी
चालते तेव्हा मला, वारुणी कोरी कधी

ती कधी नसलीच तर मार्ग मी हा काढतो
खूप येतो वास पण चालते फेणी कधी

हा निरागस चेहरा, हासता मनमोकळे