विडंबन

ॐकारशेठचा 'मनःशांती' चा शोध वाचला आणि आम्हाला पूर्वीचे अथक प्रयत्न आठवले! ;)

तनःशांतीचा शोध घेत होतो
रात्रंदिवस
'फिटनेस'वर शोधले,
'वेटलॉस'वर आलो जाऊन
'बुलवर्कर' धुंडाळले
'टर्बो बॅग' काढली बुकलून

'केक' पाहिले बदलून
'लो कॅलरी'ही शोधत राहिलो
'ट्रेडमिल' झाले फिरवून
'स्पिनिंग' करत फिरलो

निवांत क्षणी एका
लकाकले डोळे, फिटली भ्रांती
'लॅपटॉप' वर कोक-बर्गर आला
सापडली तनःशांती!

'भार'नियमनाचा मला कळलेला
हा एकमेव फायदा
बाकी तीच झोप, तेच घोरणे
आणि तोच वायदा

चार दिवस गावाला गेलो होतो येऊन बघतो तो काय निवृत्ती?
गुरुवर्य केशवसुमारांच्या ह्या'निवृत्ती'ने आमच्या भावना उचंबळून आल्या.
घेतला वसा टाकणे ही तर विडंबनाशी प्रतारणाच, शिवाय गुरुवर्यांना काय वाटेल? छे, छे हे घोर पाप आम्ही करणार नाही असा तत्क्षणी निश्चय केला आणि लगेच विडंबनधर्माला जागलो ते असे -

धावा सार्‍या कवीजनांचा फळतो आहे
निवृत्तीचा विचार 'केशा' करतो आहे

वा वा टवळ्या खपला आता पाडा कविता
जथा कवींचा पहा कसा ओरडतो आहे

बरा फासला टीकेच्या जाळ्यात पहा तो
सुटका आता कोण तयाची करतो आहे

आदरणिय गुरु केशवसुमारांची निवॄती हे प्रकटन वाचले. ते वाचल्यावर म्हणलं चला आपणही प्रयत्न करावा

हा एक प्रयत्न...

टाळले मी ज्या सर्व कवितांना स्मरतो आहे
विडंबकाचे आज मी विडंबन करतो आहे

खर्‍या कवित्वाच्या त्या खोट्या वेटोळ्यातं
आत कुठेतरी विडंबक गुदमरतो आहे

अट्टाहास प्रतिमेतून सुटण्याचा का कळेना
खरच का मी विडंबनाला विटलो आहे

विडंबनातली ती मजाच् सारी निराळि
आठवुन हे सारे कवितेत कुढतो आहे

आमची प्रेरणा आमच्या गुरुंची निवृत्ती
---------------------------------------------------------------------

छळले मी त्या सर्व मुलींना स्मरतो आहे
शेवटची मी आज भानगड करितो आहे

जाड चपला खूप मिळाल्या मज रसिकेच्या
आत तरीपण एक प्रेमी धुसफुसतो आहे

कसा अडकलो प्रतिभेच्या जाळ्यात कळेना
सुटण्यासाठी माशासम तड्फडतो आहे

चित्राने ही सावज केले होते मजला
आठवणींनी त्या पोरींच्या गलबलतो आहे

डोळ्यांन मध्ये प्रितीच्या ना पाहू शकतो
भावालाही बघण्यास तिच्या घाबरतो आहे

इथे दिलेली चिकनची पा.कृ. पाहिली आणि हे गाणे सुचले.

चालः 'चौकर राजा" मधील गाणे "हे जीवन सुंदर आहे."
-----------------------------------------------------------------------
हे चिकन सुंदर आहे !! धृ !!

निसर्ग धाबा हायवेवरचा अन् मित्रांची पार्टी !
रसात बुडल्या तंगड्यांना चापायाची घाई !!

(अहो विसरा हे सगळ. एथं सगळेच विचित्र. वर कोंबड्या चिकनगुनियाने त्रस्त. सोबतीला ही प्रचंड महागाई !!!)

छळले मी त्या सर्व कवींना स्मरतो आहे
शेवटचे मी आज विडंबन लिहितो आहे

वा व्वा टाळ्या खूप मिळाल्या मज रसिकांच्या
आत तरीपण एक कवी घुसमटतो आहे

कसा अडकलो प्रतिमेच्या जाळ्यात कळेना
सुटण्यासाठी माशासम धडपडतो आहे

मित्रांनी ही सावध केले होते मजला
आठवणींनी त्या सार्‍या गलबलतो आहे

डोळ्यांन मध्ये स्वप्नांच्या ना पाहू शकतो
आरसाही बघण्यास मी घाबरतो आहे

शब्दांच्या मी या कोलांट्या खूप मारल्या
विदूषकाचा भोग आज मज कळतो आहे

करा मोकळा प्रतिमेच्या पिंजर्‍यातून आता
हेच मागणे, हीच विनवणी करतो आहे

स्वाती ताईंची हिरवी जिद्द बघून आमच्या वस्तिगृहातील काही आठवणी हिरव्या झाल्या

रद्दीच्या साठलेल्या थरात....
मासिकाचा बोटभर तुकडा शोधून,
टंच टंच दिसणार्‍या जाहिराती मधल्या
वितभराच्या कपड्यात....
किती ग सुंदर दिसतेस!

तुझ्या एका उघड्या पाठीनं
''जीव शिंपडलाय या देखाव्यात''
शरीराला घट्ट धरून ठेवणारी तुझी वसनं...
आणि पांढर्‍या शुभ्र 'पार्श्व'भूमीवरच..
तो टोकाचा हसरा काळा तीळ,
म्हणजे सौंर्दयाचा कळस!

आहा...!
डोळे अगदी तृप्त झाले तुला पाहून.

मेक-अप् च्या अडगळलेल्या डब्यात....
लिप् स्टिक् चा बोटभर तुकडा शोधून,
ओठांशी मस्ती करणार्‍या आरशामधल्या
पाचफुटी फुला....
उगीच का अत्तर लावतोस?

तुझ्या या मोरपिशी साडीनंच
"अत्तर शिंपडलंय या देखाव्यात''
निर्‍या घट्ट धरून ठेवणारी तुझी बोटं...
आणि तांबूसकाळ्या बटांमागचं..
कानावरचं हसरं पिवळं फुल,
म्हणजे सुगंधाचा कळस!

आहा... !
डोळे कधीच बंद झाले तुला हुंगून.

बर आहे..., तू घरात आहेस!,
असाच राहशील कायम...
असंच राहील तुझं चैतन्यमयी हास्य,
तुझं कोवळे पण..
तुझी मोरपिशी साडी!
न विस्कटता , न कोमेजता!

पुरे आता, बास । कवितांची रास ।
किती किती त्रास । कवींचा या । ।

पाहवेना नेत्री । रात्री अपरात्री ।
कवितांना कात्री । लागलेली । ।

पुरे दादागिरी । आता माझी बारी ।
वदतो अंतरी । विडंबक । ।

इरसाल स्वारी । बसे खाटेवरी ।
पुंगी वेळेवरी । वाजवाया । ।

'काळा' की 'कावळा' । 'प्रेम' की 'पाचोळा' ।
भरल्या मी चुळा । कल्पनांच्या । ।

कवितेचा घास । करुनिया खास ।
सोडला उपास । लेखनाचा । ।

ओळींना वळण । शब्दांचे दळण ।
करितो कांडण । कवितांचे । ।

शिव्यांचाही भार । घेई शिरावर ।
खरा गुन्हेगार । कवितेचा । ।

आमची प्रेरणा श्री. अंबोळी यांचा कंदील
चाल :मंदिरात अंतरात तोच नांदताहे नाना देही नाना रुपी तुझा देव आहे
----------------------------------------------------------------------

अंगणात कंदीलात तोच काळ आहे.
नाना वाती नाना ज्योती उभा तोच आहे.