विडंबन

अजब यांना 'जायचे आहे कुठे?' हा पडलेला प्रश्न बघून, आम्हाला बहुतेक रोज रात्री पडणारा प्रश्न डोळ्यांसमोर न येता तरच नवल!

काल रात्री प्रश्न पडला, खायचे आहे कुठे?
चापली अंडा-करी, 'संदेश'* तो आहे कुठे?...

ओळखीचे भेटले ते लोक सारे हासती
ढेरपोट्या कसरतीला चालला आहे कुठे?...

सॅलडे तर येत होती, जात होती नेहमी
मी म्हणालो, पण मला लाडू बघू आहे कुठे?...

दिसत असती तीच ती स्वप्ने मला का सारखी?
कोण तो? फोटो कडेने काढतो आहे कुठे?...

( चाल : रेशमाच्या रेघांनी )

रेशमच्या बाबांनी, काल लाथा बुक्क्यांनी
बाकपुरा आहे, माझा काढिला..
हात नगा लावू माझ्या बौडिला.........|| ध्रु ||

चुक झालि माझी, लाखमोलाची ..
विचारंल मि, ही पोरं कोणाची, गं कोनाची
विसरंल आहे कोण, आहे कोण जोडिला
हात नगा लावू माझ्या बौडिला.........|| १ ||

जात होति वाटेनं ती तोर्यात...
अवचीत आला बाप म्होर्यात, गं म्होर्यात
आणी माझ्या नरडीला, धरुनिया ओढीला
हात नगा लावू माझ्या बौडिला.........|| २ ||

(अबू सालेम तुरुंगात त्याच्या साथीदाराला ऐकवतो)

तुझ्या माझ्यासवे कधी गायचा दाऊदही..!
क्रिकेटला शारजाला पोचायचा दाऊदही..!

कळेना भारताला कराचीत की दुबईत तो,
कसा होता नि नव्हता व्हायचा दाऊदही..!

मधूनच जाग जेव्हा येई इंटरपोलला,
कशा जागा नव्या शोधायचा दाऊदही..!

कधी मर्डर, कधी मागायचा तो खंडणी.
कसे बाँबस्फ़ोटही घडवायचा दाऊदही..!

कशी भर पार्टीलाही आग माझी व्हायची,
जेव्हा मोनिकाला बिलगायचा दाऊदही..!

आता जेलामध्ये या फ़क्त आठवणी जुन्या.
कधी मरणे अशी ठरवायचा दाऊदही..!

-- अभिजीत दाते

लाचलुचपतीचे विडंबन.....

काटा रुते कुणाला?
काटा रुते कुणाला? चरबीच जाड आहे.
मज "फ़ूल" हे समजती, हा कृरभाग आहे
........ रुते कुणाला? काटा रुते कुणाला?

सांगू कसे कुणाला ते स्वच्छ शुभ्र बगळे
चिरकाल चरणे त्यांचे, साहतात लोक सगळे
........ रुते कुणाला? काटा रुते कुणाला?

काही करू कसे मी? सारेच साव ठरले.
भरतात पोतडी ते आडदांड बोके सगळे
........ रुते कुणाला? काटा रुते कुणाला?

ह्या शर्मवंचितांना काटा कधी रुतेना
पाहूनी लूटमारी मज बोच सलत आहे
........ रुते कुणाला? काटा रुते कुणाला?

केदार पाटणकर ह्यांचे 'टाळणे' बघून आम्हाला आमची वारंवार चालणारी टाळाटाळी आठवली! ;)

रोजचा छळवाद आता टाळतो
मी जरा व्यायाम आता टाळतो

पाहिजे आहे तनाला शांतता
कोणतीही चाल आता टाळतो

गोड 'केका'ची खुमारी आगळी
वरण-भाता हळुच आता टाळतो

सोडले पळणे, तरण केव्हाच मी
'जीम'चीही वाट आता टाळतो

घेर ढेरीचा कितीही वाढला
घोरण्याचे मी न आता टाळतो!

चतुरंग

पहचाना क्या बगुवा हमको दारात आला कोणी.
कपडे होते कर्दमलेले, डोळ्यामध्ये पाणी,

क्षणभर बसला, नंतर हसला बोलला वरती पाहून,
राजभैय्याची माणसं परवा गेली स्टॉलवर येऊन.

गणपतीच्या मिरवणुकीसारखी चार भिंतीत नाचली.
मोकळ्या हाती जातील कशी, घरची मात्र वाचली.

गाडी फुटली, चूल विझली, होत्याचे नव्हते झाले.
तिकिटासाठी म्हणून थोडे पैसे बाकी ठेवले.

कारभारणीला घेऊन संगे, बघा आता पळतो आहे.
उद्याच तिकीट काढतो आहे आणि बिहार गाठतो आहे.

खिशाकडे हात जाताच हसत हसत उठला.
पैसे नकोत पण थोडा एकटेपणा वाटला.

आर्यचाणक्य यांच्या प्रवाहात मीही हात धुवून घेतले.. ;)

मिसळपाववर कोरडे बसण्यापेक्षा
मी जेव्हा मिसळीच्या डोहात बुडी मारली...
तेव्हा मलाच माहीत नव्हते मी काय करायचा प्रयत्न करतोय?

कधी निस्तब्ध ओंडक्यासारखा वाचनावरती पहुडलो
तर कधी वाळके पान होऊन वाद्-प्रतिवादात गुरफटलो
कधी शब्द वेचले तर कधी काव्य शोधले
कधी निसटणारी प्रतिक्रिया हातात घेतली
तर कधी भांडणाने बोटे बरबटली
पण तरीही मला कळले नाही की मी काय करतोय?

सन्जोपरावांची 'मिरवणूक' बघून आमची करमणूक झाली आणी हे विडंबन प्रसवले! ;) गणपतीबाप्पा मोरया!! :B

असं कवितेशी इतकं तुटक राहून कसं चालेल
म्हणून चष्म्याची काच खाली घेतली
आणि लेखणीने ठेकाही धरला सूक्ष्म
एका अनोळखी नवकवीच्या कवितेवर

कवी आहेत, थोडी कविता करायचेच
म्हणून कौतुकाचाही प्रयत्न केला
काही बिचकणारी कडवी बघून
जरा कागदाचे कोपरे दुमडूनच
पण तरीही

अनिरुद्ध अभ्यंकर 'दूर पळ दूर पण' सांगताना बघितले आणि आमच्या मनात आजूबाजूची वेगवेगळी चळिष्ट चित्रे साकारली! ;)

खोकत खोकत
पहाता पहाता
उठते जेव्हा
एक कळ
मन माझे
म्हणते तेव्हा
म्हातार चळ म्हातार चळ

एरंडाचं पान माझ्या
टाळू वरुन ढळलं नाही
काशाची ती वाटी गं
उष्मा अंगचा सरला नाही
खिडकीमधे आज पुन्हा
दिसलं आहे 'मृगजळ'
मन माझे म्हणते तेव्हा
म्हातार चळ म्हातार चळ

प्रदीप कुलकर्णींचे 'मारव्याचे सूर काही' ऐकले आणि एका वेगळ्याच रागाचे चित्र नजरेसमोरुन तरळले! ;)

मारले वजनास, स्नायू फुगवले भरपूर काही!
जवळ येतानाच गेले, ढेर माझे दूर काही!

मी जरी कुथलो कितीही जोर ते मारायला पण....
होत नाही 'बेडकी'चा सांड तो मगरूर काही!

ओरडा कोणी कितीही - बाटल्या होती रिकाम्या
तोंड अमुचे सोडते मग दाटलेला धूर काही!

वाढते हे पोट माझे संथ, टप्प्याने परंतू
'वादळी' येऊन गेले आतमधुनी सूर काही !