आर्यचाणक्य यांच्या प्रवाहात मीही हात धुवून घेतले.. ;) मिसळपाववर कोरडे बसण्यापेक्षा मी जेव्हा मिसळीच्या डोहात बुडी मारली... तेव्हा मलाच माहीत नव्हते मी काय करायचा प्रयत्न करतोय? कधी निस्तब्ध ओंडक्यासारखा वाचनावरती पहुडलो तर कधी वाळके पान होऊन वाद्-प्रतिवादात गुरफटलो कधी शब्द वेचले तर कधी काव्य शोधले कधी निसटणारी प्रतिक्रिया हातात घेतली तर कधी भांडणाने बोटे बरबटली पण तरीही मला कळले नाही की मी काय करतोय? दमून भागून शेवटी जेव्हा लिहायला लागलो आणि तट्स्थ नजरेने पुन्हा मिपाकडे पाहीले .... तेव्हा दिसले की खोल, गूढ अश्या त्या मिपामधूनच उगम पावलाय एक सिद्धहस्त लेखक... जो लिहितोय दूर, दूर... क्षितीजापर्यंत मी स्वत:ला बेशक झोकून दिले त्या मिपात... आता मला उमगलंय मला फक्त लिहित रहायचयं, पुढे पुढे जात रहायचयं - बिनडोक बनी