विडंबन

हे विडंबन नाही. आम्ही फक्त प्राजुच्या संयमाची रेघ या सुंदर कवितेवरुन प्रेरणा घेतली आहे. आदितीचा 'पाय' होता 'ब्रह्मकुमारी' विप्रंची आंबोळ्याची 'नाडी' होती मनिषची 'लक्ष्मी' कर्णाची 'थंडी' होती होती जरी अजब ती धनंजयाचा 'कंस' तो करी किती 'हाराकिरी'! आत्महत्या करुन गेला ऋषिकेशाचा शेतकरी आयुष्यातून उठून गेला पेठकरांचा टॉमीही मासेमारीचे गूज सांगे टारु हा माउंटब्युकी मारतो माणसे आता चतुरंगाचा बिबटाही! बाजी मारली पार्टनरनी पुरस्कारही घेतला मिपाकरांची परिक्षा घेत आहे सर्किटही! ------------------------------------------- कंदीलसुमार २७-०९-२००८

आज मी बसून आहे, बायको जेवू घाले ना राहिले तसेच काम, की भाकरी फुगे ना ! केरसुणी मी धरावी, नुसतेच तू बघावे ! मी काम करताना , रोजचेच तू नटावे ! ते काम का करावे, समजूनही कळे ना दमलो अती श्रमाने, की पाय चालवेना ! ना घेतली विश्रांती, कामात व्यस्त आहे घरातला नेहमी चा नोकर दूर राहे? धुणे अटीतटीचे, घासता भांडी संपेना चुकवीन बायकोला, ऐसी युक्ति मिळे ना ! की सूड घेई काळ, भलता च हा तुरुंग देण्यास खोल घाव, छळण्यात गुढरंग ? फसलो असा कसा हा, ते आजला कळेना ? आज मी बसून आहे, बायको जेवू घाले ना राहिले तसेच काम, की भाकरी फुगे ना ! --------------------------------------------- मुळ गाणे - अजुन

सदैव माणसा, पुढेच जायचे भविष्य ना पुन्हा कधी बघायचे सदा तुझ्यापुढे, असे महा दशा सदैव फसवी टॅरोट्ची दिशा हळूच ग्रह हे,राशीस ग्रासती मधेच या नाडी, निर्गाठ मारती बारा जागेतुनी, हळूच जायचे प्रलोभने तुला हे स्वामी दाविती ही जन्मकुंडली तूलाच बाधिती, मंगळ, शनी हा तुला न थांबवी न चंद्र ग्रहणे, आयुष्य घडवी न भविष्य तुझे, असे घडायचे सदैव माणसा, पुढेच जायचे भविष्य ना पुन्हा कधी बघायचे ( 'भविष्याच्या अंतरंगात' डोकावणारा ) अमोल --------------------------------------------------------- मुळ गाणे - सदैव सैनिका, पुढेच जायचे न मागुती तुवा, कधी फिरायचे

अजब यांना 'जायचे आहे कुठे?' हा पडलेला प्रश्न बघून, आम्हाला बहुतेक रोज रात्री पडणारा प्रश्न डोळ्यांसमोर न येता तरच नवल! काल रात्री प्रश्न पडला, खायचे आहे कुठे? चापली अंडा-करी, 'संदेश'* तो आहे कुठे?... ओळखीचे भेटले ते लोक सारे हासती ढेरपोट्या कसरतीला चालला आहे कुठे?... सॅलडे तर येत होती, जात होती नेहमी मी म्हणालो, पण मला लाडू बघू आहे कुठे?... दिसत असती तीच ती स्वप्ने मला का सारखी? कोण तो?

( चाल : रेशमाच्या रेघांनी ) रेशमच्या बाबांनी, काल लाथा बुक्क्यांनी बाकपुरा आहे, माझा काढिला.. हात नगा लावू माझ्या बौडिला.........|| ध्रु || चुक झालि माझी, लाखमोलाची .. विचारंल मि, ही पोरं कोणाची, गं कोनाची विसरंल आहे कोण, आहे कोण जोडिला हात नगा लावू माझ्या बौडिला.........|| १ || जात होति वाटेनं ती तोर्यात... अवचीत आला बाप म्होर्यात, गं म्होर्यात आणी माझ्या नरडीला, धरुनिया ओढीला हात नगा लावू माझ्या बौडिला.........|| २ || भीड नाही केली, आल्यागेल्याची.... मागितली माफी मी त्या मेल्याची, गं मेल्याचि म्हणेन मी आता ताई, तुमच्या या घोडीला हात नगा लावू माझ्या बौडिला.........|| ३ || (सदर विडंबनाच्

(अबू सालेम तुरुंगात त्याच्या साथीदाराला ऐकवतो) तुझ्या माझ्यासवे कधी गायचा दाऊदही..! क्रिकेटला शारजाला पोचायचा दाऊदही..! कळेना भारताला कराचीत की दुबईत तो, कसा होता नि नव्हता व्हायचा दाऊदही..! मधूनच जाग जेव्हा येई इंटरपोलला, कशा जागा नव्या शोधायचा दाऊदही..! कधी मर्डर, कधी मागायचा तो खंडणी. कसे बाँबस्फ़ोटही घडवायचा दाऊदही..! कशी भर पार्टीलाही आग माझी व्हायची, जेव्हा मोनिकाला बिलगायचा दाऊदही..! आता जेलामध्ये या फ़क्त आठवणी जुन्या. कधी मरणे अशी ठरवायचा दाऊदही..! -- अभिजीत दाते मूळ गीत - तुझ्या माझ्यासवे कधी गायचा पाऊसही कवी - संदीप खरे

लाचलुचपतीचे विडंबन..... काटा रुते कुणाला? काटा रुते कुणाला? चरबीच जाड आहे. मज "फ़ूल" हे समजती, हा कृरभाग आहे ........ रुते कुणाला? काटा रुते कुणाला? सांगू कसे कुणाला ते स्वच्छ शुभ्र बगळे चिरकाल चरणे त्यांचे, साहतात लोक सगळे ........ रुते कुणाला? काटा रुते कुणाला? काही करू कसे मी? सारेच साव ठरले. भरतात पोतडी ते आडदांड बोके सगळे ........ रुते कुणाला? काटा रुते कुणाला? ह्या शर्मवंचितांना काटा कधी रुतेना पाहूनी लूटमारी मज बोच सलत आहे ........ रुते कुणाला? काटा रुते कुणाला? काटा रुते कुणाला? काटा रुते कुणाला? चरबीच जाड आहे. मज "फ़ूल" हे समजती, हा कृरभाग आहे ........ रुते कुणाला?