विडंबन

अजब यांना 'आनंदाने' कविता करताना बघून मला राहवले नाही, अर्थात तत्काळ विडंबन धर्माला जागणे क्रमप्राप्त होते! ;)

पुन्हा पुन्हा तो कविता रचतो, आनंदाने
सरसावुन मी लगेच बसतो, आनंदाने...

शब्द बदलणे अवघड नसते माझ्यासाठी
बोरू त्याचा तोच झिजवतो, आनंदाने...

जालावरती टुकार कविता तुडुंब मिळती
जुन्या नव्या मी सर्व उसवतो, आनंदाने...

"विडंबुनी ही कविता तुजला काय मिळाले? "
चडफडणारे प्रश्न ऐकतो, आनंदाने...

पूर्वी काव्ये छोटी-मोठी भादरायचो;
आता गजला तासत सुटतो, आनंदाने...

आमच्या जाणिवेचा प्रेरणास्त्रोत - जाणिव

कवी लिखाळ ह्यांच्या काव्यप्रतिभेला सर्वपित्रीच्या रात्री आलेला भेसूर बहर वाचून मी थिजून गेलो :S आणी माझ्या गोठलेल्या तनातून विडंबनाची एक थंडगार लहर सरसरत गेली! :O

वाचता भयानक ओळी
थिजलो गोठून गात्री
क्षणात गमले मजला
'लिखाळ' हा, ना कवियत्री

भयाण-भेसूर कडवी
यमक वृत्तही नाही
थरथरता मुक्तछंद अन्
वाचकाला झोप नाही

जालावरील मुंजा
लिहितो भेसूर तेव्हा
तळमळत्या मनांचा
अभिशाप स्पष्ट होई

थकला अखेर जेव्हा
'चतुरंग' सर्व गात्री
फाडून आता बघ त्याने
कवितेची लक्तरे उरली ...

प्रसाद कुलकर्णींच्या 'अफवा' वाचून आमच्या पूर्वीच्या काही प्रमादांबद्द्ल उठलेल्या अफवांची आठवण ताजी झाली! ;)

माझ्या 'तिच्या' कथेच्या उठती अजून अफवा
'मीटिंग लेट' करता येती पिकून अफवा

नाही प्रुफे बुफेची मज सावरून गेली
गेली निघून कांता, आल्या घरून अफवा

माझेच शब्द माला फसवून नेत गेले
कोटामधून 'तिकिटे' निघता बनून अफवा

भार्येस ऐकवू का माझी खरी कहाणी
'माहेरच्या दिशांना' होत्या भरून अफवा

संतापल्यात बाई दूरध्वनी निनादे
गणगोत सर्व माझे आले खलून अफवा

हे विडंबन नाही. आम्ही फक्त प्राजुच्या संयमाची रेघ या सुंदर कवितेवरुन प्रेरणा घेतली आहे.

आदितीचा 'पाय' होता 'ब्रह्मकुमारी' विप्रंची
आंबोळ्याची 'नाडी' होती मनिषची 'लक्ष्मी'

कर्णाची 'थंडी' होती होती जरी अजब ती
धनंजयाचा 'कंस' तो करी किती 'हाराकिरी'!

आत्महत्या करुन गेला ऋषिकेशाचा शेतकरी
आयुष्यातून उठून गेला पेठकरांचा टॉमीही

मासेमारीचे गूज सांगे टारु हा माउंटब्युकी
मारतो माणसे आता चतुरंगाचा बिबटाही!

बाजी मारली पार्टनरनी पुरस्कारही घेतला
मिपाकरांची परिक्षा घेत आहे सर्किटही!

आज मी बसून आहे, बायको जेवू घाले ना
राहिले तसेच काम, की भाकरी फुगे ना !

केरसुणी मी धरावी, नुसतेच तू बघावे !
मी काम करताना , रोजचेच तू नटावे !
ते काम का करावे, समजूनही कळे ना
दमलो अती श्रमाने, की पाय चालवेना !

ना घेतली विश्रांती, कामात व्यस्त आहे
घरातला नेहमी चा नोकर दूर राहे?
धुणे अटीतटीचे, घासता भांडी संपेना
चुकवीन बायकोला, ऐसी युक्ति मिळे ना !

की सूड घेई काळ, भलता च हा तुरुंग
देण्यास खोल घाव, छळण्यात गुढरंग ?
फसलो असा कसा हा, ते आजला कळेना ?

सदैव माणसा, पुढेच जायचे
भविष्य ना पुन्हा कधी बघायचे

सदा तुझ्यापुढे, असे महा दशा
सदैव फसवी टॅरोट्ची दिशा
हळूच ग्रह हे,राशीस ग्रासती
मधेच या नाडी, निर्गाठ मारती
बारा जागेतुनी, हळूच जायचे

प्रलोभने तुला हे स्वामी दाविती
ही जन्मकुंडली तूलाच बाधिती,
मंगळ, शनी हा तुला न थांबवी
न चंद्र ग्रहणे, आयुष्य घडवी
न भविष्य तुझे, असे घडायचे

सदैव माणसा, पुढेच जायचे
भविष्य ना पुन्हा कधी बघायचे