विडंबन

बॅचलरांच्या मेळ्यामध्ये आम्ही वैवाही भाबडे. तुम्हा रुचेल का हो हे माझे मोडके तंगडे. तुम्ही शाल मखमली, आम्ही फाटके घोंगडे. का हो बायको घरात आम्हा म्हणते फावडे. जन्म स्वैपाकात गेला, अमुचे भांड्यांशी वाकडे. जशी समजून चाले ती आम्हांसी बोकडे. जरा चालवूद्या हात, जुळवितो माझे शब्द. लव्हमॅरेज अमुची कथा अगदिच नाही निर्बुद्ध. - बिनडोक बनी प्रेरणास्थान : अंकुश चव्हाण यांचा ज्ञानियांचा मेळ

अनिरुद्ध अभ्यंकरांची 'वय सोळावं सरलं की' ह्या तरल कवितेतल्या भावना साठीच्या 'हिरवट' चष्म्यातून पहायचा एक चाळा!

आता तळीरामाला मार्ग कोणी दावा... उघड दार देवा आता उघड दार देवा. पिते दारू डोळे मिटुनी जात बेवड्याची, मनी त्याच्या भीती का हो नशा चढण्याची? सरावल्या पायांनाही कंप का सुटावा? उघड दार देवा आता उघड दार देवा. रोज रात्री करतो देशी बारची हा वारी. घरी मात्र जाताना का शोधी दिशा चारी? बेहोश होई रोज करूनी मदिरेची सेवा. उघड दार देवा आता उघड दार देवा. रस्त्यावरूनी चालताना मोजतो हा पावले. झिंग चढल्यावाचून घरी जाणे नाही भावले. शेजा-याच्या दारातही अपुला दरवाजा दिसावा. उघड दार देवा आता उघड दार देवा.

आपल्या चमत्काराने चक्क जुलै-आगष्टात देखील एप्रिल फळे क्रमशः चाखायला देणारे आणि आपल्या स्वप्नांच्या चमत्कारी(क) दुनियेतून क्रमशः फिरवून आणणारे आमचे परमजालस्नेही विजूभाऊ यांनी आज एका विडंबनाला प्रतिसाद देताना टीका करण्याच्या जोषात 'वेडात मराठे वीर दौडले सात' चे विडंबन करुन दाखवा पाहू आणि स्वतःला धन्य समजा, असे उद्गार काढले मात्र! डोक्यातुनी उठली एक वीज जोरात प्रतिसाद विजूभै का असा लिहिलात! हे लिहिले कुचकट थोडे किंचित वेले सरदार आम्ही सरसावुन उठलो शेले आव्हान देऊनी आज, तुम्ही हो फसले करणार विडंबन पाहा आता, फटक्

संदीप खरेच्या "कितीक हळवे कितीक सुंदर" ही कविता वाचुन आम्हालाही आमचे सोकॉल्ड हळवे क्षण आठवले... किती धटिंगण किती भयंकर ----------------------------------------- किती धटिंगण किती भयंकर तात तुझे अन बंधु खरोखर त्याच जागी त्या येऊन गेले फाडुनि माझे चड्डी धोतर

---------------------- सांगा ढेकुण कुणी हा पाहिला सांगा ढेकुण कुणी हा पाहिला झोपुनिया असता खाटवरी हो, तसे होतो आम्ही गहनविचारी डंखुनी गेला तो विषधारी कुठे लपुन बाई हा राहिला सांगा ढेकुण कुणी हा पाहिला रात्री जागविती, हे ढेकुणजन हे सुयोग आम्हालागी तुझा ना साहे बळेबळे ओढता चादर हो मालवुनि बघा दिवा खोल्यांचा डंख पदी झाला मेल्याचा म्हणे अमल्याजी, देह हा फोडिला सांगा ढेकुण कुणी हा पाहिला ------------------------------------------------------------------------------------------------------------ मुळ गाणे - सांगा मुकुंद कुणि हा पाहिला सांगा मुकुंद कुणि हा पाहिला रासक्रीडा करिता

(नाथांच्या "विंचू चावला" वरून सुचलेले हे आम्हां बिचार्‍या......) अनाथांचे भारूड अगगगगागागाऽऽगाऽऽगाऽऽऽ अगगगगगाऽ................... सर्कू चावला! द्येवा रं द्येवाऽऽ................ सर्कू चावला!! आत्ता काय मी करू?....... सर्कू चावला!!! आनि कुनाला सांगू?....... सर्कू चावला!!!! अरं असा रं कसा!.......... सर्कू चावला!!!!!! अग बया बया बया!!..........

घाटावरच्या भटसाहेबांनी विडंबनाची भेळपुरी लिहुन आमच्या प्राण:प्रिय साहित्यप्रकारावर टिका केली (मारली). त्यात आमच्या प्रातःस्मरणी सदगुरु केशवसुमारांचा उल्लेख पाहुन तर आमची अस्मिताच दुखावली (शेजारच्या क्युबिकल मधली नाही). आमची ती वेदना मग ही अशी आम्ही झरझर उतरवुन काढली. (डिस्क्लेमरसाठी कृपया पहिले कडवे पहा नाही समजले तर गेलात उडत !) मिपाकरांनो झोडुन घ्यावे मांडतो त्यांची व्यथा विडंबन माझे ह.

कालनिर्णयाच्या जाहीरातीवर विडंबन, भुतकाळ मेनु, आरोग्य घाण, अश्लील साहीत्य, प्रत्येक पान, पंचांग मोठे, घाणेरडे असावे, भिंतीवरी कालनिर्णय नसावे.... :D :D :D