विडंबन

आमची प्रेरणा जयंतरावांची सुंदर गझल सोबतीचा आव आहे आणि आमच्या गुरुजींचे दर्जेदार विडंबन (सोबतीचा आव आहे)

वाढला सांबार आहे, ब्रॉथ नाही
सोबतीला पाव आहे, भात नाही

भोवती अंधार आहे, रात नाही
चुंबिला तो पाय आहे, हात नाही

वाटतो हा  खेळ पण ना फार सोपा
राहिले तोंडात बाकी दात नाही

घासतो  मी स्वखुषीने रोज भांडी
सांगतो, पण मी तुझ्या धाकात नाही

आज सकाळ सकाळी मिपावर आल्यावर बघितले तर सगळेच म्हणजे (म्हणजे)म्हणजे...>(( म्हणजे )) करता आहेत..अस असताना आम्ही गप्प बसावे म्हणजे........

"ओढ" म्हणजे काय ते
दारू सोडल्याशिवाय समजत नाही.

"विरह" म्हणजे काय ते
ड्राय डे असल्याशिवाय समजत नाही.

"प्रेम" म्हणजे काय ते
बापाचा मार खाल्याशिवाय समजत नाही

"पराजय" म्हणजे काय ते
लग्न केल्याशिवाय समजत नाही

"ओढ" म्हणजे काय ते
१ आयडी उडवल्यावर लगेच दुसरा काढल्याशिवाय समजत नाही.

"विरह" म्हणजे काय ते
आपला आयपी ब्लॉक केला गेल्याशिवाय समजत नाही.

"गेम" म्हणजे काय ते
हिट्स वाढवुन सर्व्हरवर ताण आणल्याशिवाय समजत नाही

"पराजय" म्हणजे काय ते
तरीसुद्धा संकेतस्थळ चालु असल्याचे पाहिल्याशिवाय समजत नाही

"दु:ख" म्हणजे काय ते
आपला पानभर प्रतिसाद क्षणात उडवल्या गेल्याशिवाय समजत नाही.

“सुख" म्हणजे काय ते
दिवसातुन एकदातरी आंतरजालावर गजाल्या केल्याशिवाय समजत नाही.

शीतलची "म्हणजे..." कविता वाचून माझो सारस्वत जीव उचंबळान आयलो....

माशे म्हणजे काय तां,
चव घेतल्याशिवाय समाजणां नाय...

चव म्हणजे काय तां,
काटे चावल्याशिवाय समाजणां नाय...

काटो म्हणजे काय तां,
घशात अडकल्याशिवाय समाजणां नाय...

घसो म्हणजे काय तां,
सांबार्‍यान भाजल्याशिवाय समजणां नाय....

सांबारा म्हणजे काय तां,
भात कालवल्याशिवाय समाजणां नाय....

भात म्हणजे काय तां,
ढेकर दिल्याशिवाय समाजणां नाय....

-डांबिस प्रभू (साळगांवकर!)

"ओढ" म्हणजे काय ते
जोर लावल्याशिवाय समजत नाही.

"विरह" म्हणजे काय ते
माहेरी गेल्याशिवाय समजत नाही.

"गेम" म्हणजे काय ते
स्वत: केल्याशिवाय समजत नाही

"पराजय" म्हणजे काय ते
सासरी आल्याशिवाय समजत नाही

"दु:ख" म्हणजे काय ते
दिवटी झाल्याशिवाय समजत नाही.

“सुख" म्हणजे काय ते
विडंबन केल्याशिवाय समजत नाही.

आधारीतः म्हणजे

(आमच्या घरात दर शुक्रवारच्या मित्रमंडळी आयोजित 'पोकर नाईट' नंतर शनिवारी सकाळी सगळे काही/सगळे जण ठप्प होते/होतात. अशा एका शनिवार सकाळचे हे चित्र)

फुकट सकाळ
***
कुठे कोण पडले पहाटे बघितले
कि वातावरण स्तब्ध नि:शब्द होते
सुटीच्या सकाळी असावे तसे हे
पहा फक्त पेले रिकामे रिकामे
***
नि ओट्यावरी आकृत्या बाटल्यांच्या
(नि सोफ्यावरी मित्रही सांडलेले!)
अकल्पित जशी गूढ पिशाच्चे असावीत
निघाले धुराचे किती लोट होते
फुप्फुसातुनी? घाबरा जाहलो मी
***

आधारीतः धुकट सकाळ

गेल्या २-३ महिन्यात बर्फ आणि थंडिमुळे आमचे पळायला जाणे बंद झाले.. ह्याचा व्हायचा तो परिणाम झाला, वाढता वाढता वाढे भेदिले शुन्य मंडळा ह्या न्यायाने आमच्या सर्व तुमानी आम्हाला घट्ट व्हायला लागल्या. याच सुमारास आमच्या बिनतारी मित्राचा आमी कापड का घाल्तो ह्या गहन विषयावरचा आत्मपरिक्षणात्मक लेख वाचनात आला. तेव्हापासून पी. सावळाराम यांचे घट डोईवर घट कमरेवर,हे गाणे आम्ही काही केल्या सरळ म्हणू शकलो तर शप्पथ....

आमचा प्रेरणास्त्रोत अनंतसागर ह्यांची तुला हसताना पाहिलं की.......

तुला पिताना पाहिलं
की कोरड्या ग्लासाला पालवी फुटते
आणि दिवसभर कोरडी असणारी सुरई
दुथडी भरुन वाहू लागते

तुला पिताना पाहिलं
की भरलेल्या ग्लासात वसंत अवतरतो
चखण्याची चाहूल लागण्या आधीच
चमचा काटा फुलवून नाचतो

तुला पिताना पाहिलं
की त्या बर्फालाही पाझर फुटतो
सोडा तर चोहिकडे
सप्तरंग उधळीत फिरतो

तुला पिताना पाहिलं
की टेबल हसू लागतात
सर्व खुर्च्या जणू
तुझ्यासाठीच गाणे गातात

अनिरुद्ध अभ्यंकरांची 'ही तुझी माझीच आहे गोष्ट पण...' ही सुंदर गजल कालपासून मनात रुंजी घालत होती आणि आज शेवटी समर्पक शब्द सापडताच आम्ही कान पकडले! ;)

गाल हा सारे खरे ते सांगतो
याचसाठी चुंबने मी टाळतो

बायको नडणार अंती जाणतो
का तरी 'मीटिंग' मोठी ठेवतो?

कोंडली मी वादळे पोटामधे
गुरगुराटाने पहा घायाळतो!

'होल वावर, इज अवर' असता इथे
मी कुणाची वाट कसली पाहतो!

यायची असतेस तेव्हा का मला
घोळ थोडा जाहल्यागत वाटतो

एकही सीधा दिसेना प्रश्न मज,
लाटण्याचा मग सुगावा लागतो!