विडंबन

जयवी यांची सुंदर कविता 'गुलाबी चांदणे' हीच ह्या विदारक सत्यामागची खरी प्रेरणा आहे!

'वार कुणावर...' झालेले बघून मला अगदी कसेसेच झाले आणि मग आम्हाला उमाळा आला!

प्रेरणा: सुवर्णमयी यांची कॉर्नफ्लेक्स ही कविता. गोल्डफ्लेक्स पाकिटातून नुकत्याच बाहेर आलेल्या गोल्ड्फ्लेक्स कधीही असतात ताज्या निकोटिनने भरलेल्या उत्साहाच्या चार झुरक्यांनंतर स्वतःच्याच राखेत बुडून शेवटी केवळ फिल्टर उरलेले असतात.... थंडगार फुक्यांच्या चेहेर्‍यावर हसू उमलतं त्यांना पाहून. मिंटने धुराचा वास झटकून पाकिटात बंद होतात उरलेल्या गोल्डफ्लेक्स पुन्हा पुढच्या सुट्ट्यासाठी... - घाटावरचे भट

चाल : रात्रीस खेळ चाले, या गूढ चांदण्यांचा ----------------------------------------- रात्रीत गेम झाला, वस्तीतल्या गुंडाचा! संपेल ना कधीही , हा खेळ दहशतीचा!! हा गुंड ना स्वयंभू, जामिन राहतो हा दंग्यात माणसांच्या, जाळपोळ करतो हा पोलीस होई साथी, हा दूत शासनाचा संपेल ना कधीही , हा खेळ दहशतीचा!! खंडणी मागती हा, बॉलीवुडला शाप जे 'भाई' सांगती ते करती आपोआप हसतात नशिबाला हा दोष जाणीवांचा!

सासरेबुवा सासरेबुवा सासरेबुवा काय तुमची कथा, अहो काय तुमची कथा? तुमची होते गंमत मात्र आमची होते व्यथा. अहो काय तुमची कथा. सासरेबुवा सासरेबुवा काय तुमची शिस्त, अहो काय तुमची शिस्त? एकावेळी नाश्त्याला दोन कोंबड्या फस्त. अहो काय तुमची शिस्त? सासरेबुवा सासरेबुवा काय तुमची करणी, अहो काय तुमची करणी? तुमच्या आकारापुडे फिकी पडते बरणी. अहो काय तुमची करणी? सासरेबुवा सासरेबुवा काय तुमची पोट, अहो काय तुमची पोट? एकावेळी लागतात तुम्हाला चार जणांचे कोट. अहो काय तुमचे पोट? सासरेबुवा सासरेबुवा काय तुमच्या मिशा, अहो काय तुमच्या मिशा? आता कळले सासुबाई घाबरतात कशा. अहो काय तुमच्या मिशा? सासरेबुवा सासरेबुव

स्वाती ताइंची संवेदना!! वाचुन नको त्या संवेदना!! जाग्रुत झाल्या. आणी पडले विडंबन लाल भडक तर्रीवाली तिखट मिसळ... खाल्ली आहेस कधी? ती ज्वालामुखी नंतरच्या लाव्हारसा सारखीच दिसते.. लाल! तिखट रस्स्याचा रसरसता रंग दाखवणारी.. जिभेचे चोचले पुरवणारी.. तिच टोचते.. जखमेच्या ठणक्यापेक्षा जास्त! त्या भळभळत्या वेदने पुढे.. हे सात्विक बुळबुळीतपणच वाईट..! सोसत नसुनही खाल्ल्यावर वारंवार लागते ना घाई.. ही तर फक्त संपलेली... आतडी.. ! गळून जाणारी. गळेलच..!!! मग पुन्हा होइल..

चारवांतर = चार ओळी अवांतर मी टोमणा मारला नाही मी अपमान हि केला नाही मी स्वप्नात सुद्धा माझ्या कधी अवांतरपणा केला नाही ! महाकवी टारवांतर आमची प्रेरणा :- मी मोर्चा नेला नाही मी संप हि केला नाही .... कवी (?) संदीप खरे

इतुकेच तूप घेताना वरणावर कळले होते `अन्ना'ने केली सुटका, `अण्णा'ने छळले होते! ती आमटी फुळूकपाणी बोलून बदलली नाही मी डाळ शोधण्या कितीदा, तळ ढवळले होते मेलेल्या आयुष्याचा त्रास गडे विसरूया (पाऊल कधी वासाने `मेशी'कडे वळले होते?) मी वाहिली तेव्हाही अण्णाला शिव्यांची लाखोली मी नाव त्याच्या बापाचे चुपचाप वगळले होते याचेच रडू आले की जमले न मला हसणेही मी रंग त्याच्या कन्येसह कितीक उधळले होते! नुकतीच त्या स्मरणांची जखम भळभळा वाहिली दिसभर मग त्या विचारांनी पोट ढवळले होते घर माझे शोधाया `ब्युरो'त वणवण केली जे `फोन' मिळाले ते केव्हाच केले होते एकटाच त्या रात्री बकाबका जेवत होतो `मधू'सह आकाशात कितीक