विडंबन

आमची प्रेरणा अनिरुद्ध अभ्यंकरांची 'ही तुझी माझीच आहे गोष्ट पण....' ही ग़झल.

आज मी सारे खरे ते सांगतो
मी अताशा नवकवींना टाळतो

ते गळी पडणार अंती जाणतो
पण तरी मी पूर्ण फिल्डींग लावतो

संकटे साहीन मी अन वादळे
नवकवी पण धैर्य माझे भेदतो

तो पहा मी चाललो वाटेवरी
शत्रू माझा वाट माझी रोखतो

ऐकताना काव्य त्याचे का मला
काळ पुढती जाईनासा वाटतो

जांभया देऊनही मी एवढ्या
काव्य साला तेच आहे वाचतो

सूड म्हणुनि गोष्ट माझी ही कधी
मुक्तछंदी मी कुणाला सांगतो

आमची प्रेरणा आनिरुद्ध अभ्यंकरांची कविता ही तुझी माझीच आहे गोष्ट पण...

चेहरा सारेच खोटे सांगतो
याचसाठी आरसा तुज दावतो

मज तडी पडणार अंती जाणतो
मी तरी मेसेज 'तसले' धाडतो

कोंबले मी पोट टीशर्टामध्ये
फुंकरीने फुगवल्यागत वाटतो

यायची असतेस तेव्हा का मला
काळ हा येणार आता वाटतो

एवढी साधी नसावी भेळ ती!
पचवण्याला वेळ आहे लागतो

तो अता हल्ली खुळ्या गत सारखा
मी कसा भारी जगाला सांगतो

आज कार्यबाहुल्यातून थोडा वेळ झाल्यावर झकास पैकी चहा केला, संगणाकवर अरुण दातेंची एम्पी थ्री लावली आणि मिपावरील मागिल साहित्याचा माग काढायला सुरवात केली अन स्वरगंगेच्या काठावरती हे सुरेल गीत सुरु झाले.... आणि आम्ही आमच्या भुतकाळात गेलो

किती मैत्रिणी? ताटावरती प्रश्न सुचे हा हिला
अन पूर्वीची लफडी आठवून, घाम फुटे हा मला

मिलिंद फणसे यांची 'सजा' वाचून आम्हाला आमच्या सजा आठवल्या! ;)

कोरड्या नरड्यास ह्या 'द्राक्षासवाचा' शाप दे
टाकतो 'नवटाक' वा 'मोसंबिचा' उ:शाप दे!

जी कुणी दिसते मला, बघतो तशी त्या त्या क्षणी,
गात्र मी स्पर्शीत नाही, फक्त थोडे 'माप' दे!

तामसी आयुष्य भोगी, शेवटी ही 'आव' का?
तोड त्या नाडीस, पोटा सोडुनी अडमाप दे!

दे सजा, बसता कुठे टोचेल का मज तो 'मणी'?
मात्र माझ्या 'वेदनेला' मलम हा उ:शाप दे!

कोरडा उपचार असतो 'पानपुसण्याचा' इथे
पूस 'रंग्या' अन् खुशालीची जगाला थाप दे...!

चतुरंग

श्री समीरसूर ह्यांचे 'सत्य' म ला उलगडले ( https://www.misalpav.com/node/5443 ) हे काव्य वाचले आणि आम्हाला पण काहीतरी खरडायची खुम खुमी आली
.
आणखी एक भोंडला

पोलीस कोठडीत असलेले श्री राजु आणि त्यांच्या सहकार्‍यानी नुकताच एक बेमौसमी भोंडल्याचा कार्यक्रम केला. त्यातलेच काही निवडक भोंडले ....)
.

पुलस्तिंची सुरेख  ठुमरी ऐकली आणि आमच्या लेखणीने पुन्हा ठेका धरला

उधार देण्या मित्र कुणीही उरला जिगरी नाही
पूर्वी होती येथे आता ती ही टपरी नाही

'रखमा' सगळ्या जमल्या आणिक मी लाथांनी भरलो
शोधत आहे अंगावर जी  जागा दुखरी नाही

मास्तर म्हणती चविष्ट आहे हे  प्रौढांचे शिक्षण
'स्वथ निरामय' जगणे घडते शाळा छपरी नाही

नवी स्थळे आली ना बसला शुद्धचिकित्सा धंदा
चौपाटी वा बजबजपुर ही अमुची टपरी नाही

काल प्रातःस्मरणीय नित्यवंदनीय विडंबन भास्कर गुरुवर्य केशवसुमारांचे (परिकथेतील राजकुमारा ...)विडंबन प्रसिद्ध झाले अन आम्हाला त्यांनी इतके दिवस जोमाने दिलेल्या दिक्षेचा गृहपाठ दाखवण्याची घाई झाली !!
:D

पुनरागमनी अरे सुमारा
स्थळे ती सारी बघशील का ?
काय चालले आंतरजाली
आग जरा विझवशील का ?

त्या नावांचे गूढ इशारे
बघ ते वाचून जाणून सारे
स्वयंप्रकाशित जरी म्हणोनी,
पुरी न भाजी देशील का?

आज सकाळीच वंदना विटणकर याचे परिकथेतील राजकुमारा हे सुरेल गीत ऐकल आणि संध्याकाळी आम्हाला 'अल्पवयीन, संपुर्ण शारिरीक वाढ झालेला पण बौद्धिक वाढ अपुर्ण असलेला' अ.शे.मोगलगिद्दिकर यांचे ऐतिहासीक दस्ताऐवजांचा आभ्यासपुर्वक रुमाल वाचायला मिळाले.. आणि न राहून आम्ही हे गाणे गुणगुणायला लागलो

परिकथेतील राजकुमारा
खरडी सार्‍या बघशील का?
काय चालले तरी मिपावर
लेख तयाचा लिहिशील का?

आमची प्रेरणा वैभव जोशी यांची अप्रतिम गझल वगैरे...

पुरे जाहले ते फरारी वगैरे
पुन्हा सज्ज झालो शिकारी वगैरे

खरे सांगतो टाकलेलीच नाही
तुझी मात्र चर्या.. दुपारी!?.. वगैरे

विचारा खरोखर निघालास कोठे?
तुम्हा वाटले ना शिवारी वगैरे

कशाचीच आता नशा येत नाही
जरी घेतली प्रथम धारी.. वगैरे

जराशी सुगंधी असावी सुरा ही
पिण्या येत जाते उभारी वगैरे

तिथे एकटा मीच होतो विवाहित
सुखी सर्व जे ब्रम्हचारी वगैरे

चला दूर जाऊ, नवे बार शोधू
इथे फार झाली उधारी वगैरे