आमची प्रेरणा आनिरुद्ध अभ्यंकरांची कविता ही तुझी माझीच आहे गोष्ट पण...
चेहरा सारेच खोटे सांगतो
याचसाठी आरसा तुज दावतो
मज तडी पडणार अंती जाणतो
मी तरी मेसेज 'तसले' धाडतो
कोंबले मी पोट टीशर्टामध्ये
फुंकरीने फुगवल्यागत वाटतो
यायची असतेस तेव्हा का मला
काळ हा येणार आता वाटतो
एवढी साधी नसावी भेळ ती!
पचवण्याला वेळ आहे लागतो
पुलस्तिंची सुरेख ठुमरी ऐकली आणि आमच्या लेखणीने पुन्हा ठेका धरला
उधार देण्या मित्र कुणीही उरला जिगरी नाही
पूर्वी होती येथे आता ती ही टपरी नाही
'रखमा' सगळ्या जमल्या आणिक मी लाथांनी भरलो
शोधत आहे अंगावर जी जागा दुखरी नाही
मास्तर म्हणती चविष्ट आहे हे प्रौढांचे शिक्षण
'स्वथ निरामय' जगणे घडते शाळा छपरी नाही
नवी स्थळे आली ना बसला शुद्धचिकित्सा धंदा
चौपाटी वा बजबजपुर ही अमुची टपरी नाही
मिसळपाव