विडंबन

"ओढ" म्हणजे काय ते जोर लावल्याशिवाय समजत नाही. "विरह" म्हणजे काय ते माहेरी गेल्याशिवाय समजत नाही. "गेम" म्हणजे काय ते स्वत: केल्याशिवाय समजत नाही "पराजय" म्हणजे काय ते सासरी आल्याशिवाय समजत नाही "दु:ख" म्हणजे काय ते दिवटी झाल्याशिवाय समजत नाही. “सुख" म्हणजे काय ते विडंबन केल्याशिवाय समजत नाही. आधारीतः म्हणजे

(आमच्या घरात दर शुक्रवारच्या मित्रमंडळी आयोजित 'पोकर नाईट' नंतर शनिवारी सकाळी सगळे काही/सगळे जण ठप्प होते/होतात. अशा एका शनिवार सकाळचे हे चित्र) फुकट सकाळ *** कुठे कोण पडले पहाटे बघितले कि वातावरण स्तब्ध नि:शब्द होते सुटीच्या सकाळी असावे तसे हे पहा फक्त पेले रिकामे रिकामे *** नि ओट्यावरी आकृत्या बाटल्यांच्या (नि सोफ्यावरी मित्रही सांडलेले!) अकल्पित जशी गूढ पिशाच्चे असावीत निघाले धुराचे किती लोट होते फुप्फुसातुनी? घाबरा जाहलो मी *** आधारीतः धुकट सकाळ

गेल्या २-३ महिन्यात बर्फ आणि थंडिमुळे आमचे पळायला जाणे बंद झाले.. ह्याचा व्हायचा तो परिणाम झाला, वाढता वाढता वाढे भेदिले शुन्य मंडळा ह्या न्यायाने आमच्या सर्व तुमानी आम्हाला घट्ट व्हायला लागल्या. याच सुमारास आमच्या बिनतारी मित्राचा आमी कापड का घाल्तो ह्या गहन विषयावरचा आत्मपरिक्षणात्मक लेख वाचनात आला. तेव्हापासून पी.

आमचा प्रेरणास्त्रोत अनंतसागर ह्यांची तुला हसताना पाहिलं की....... तुला पिताना पाहिलं की कोरड्या ग्लासाला पालवी फुटते आणि दिवसभर कोरडी असणारी सुरई दुथडी भरुन वाहू लागते तुला पिताना पाहिलं की भरलेल्या ग्लासात वसंत अवतरतो चखण्याची चाहूल लागण्या आधीच चमचा काटा फुलवून नाचतो तुला पिताना पाहिलं की त्या बर्फालाही पाझर फुटतो सोडा तर चोहिकडे सप्तरंग उधळीत फिरतो तुला पिताना पाहिलं की टेबल हसू लागतात सर्व खुर्च्या जणू तुझ्यासाठीच गाणे गातात तुला पिताना पाहिलं की तो शेजारचा टेबलवाला तुझ्या पिण्यावर जळू लागतो आणि तु मात्र मदिरेच्या प्रेमात चिंब होऊन भिजू

अनिरुद्ध अभ्यंकरांची 'ही तुझी माझीच आहे गोष्ट पण...' ही सुंदर गजल कालपासून मनात रुंजी घालत होती आणि आज शेवटी समर्पक शब्द सापडताच आम्ही कान पकडले!

आमची प्रेरणा अनिरुद्ध अभ्यंकरांची 'ही तुझी माझीच आहे गोष्ट पण....' ही ग़झल. आज मी सारे खरे ते सांगतो मी अताशा नवकवींना टाळतो ते गळी पडणार अंती जाणतो पण तरी मी पूर्ण फिल्डींग लावतो संकटे साहीन मी अन वादळे नवकवी पण धैर्य माझे भेदतो तो पहा मी चाललो वाटेवरी शत्रू माझा वाट माझी रोखतो ऐकताना काव्य त्याचे का मला काळ पुढती जाईनासा वाटतो जांभया देऊनही मी एवढ्या काव्य साला तेच आहे वाचतो सूड म्हणुनि गोष्ट माझी ही कधी मुक्तछंदी मी कुणाला सांगतो टाळती का लोक पण मज ना कळे कालचा मी नवकवी ना आज तो - भटोबा

आज कार्यबाहुल्यातून थोडा वेळ झाल्यावर झकास पैकी चहा केला, संगणाकवर अरुण दातेंची एम्पी थ्री लावली आणि मिपावरील मागिल साहित्याचा माग काढायला सुरवात केली अन स्वरगंगेच्या काठावरती हे सुरेल गीत सुरु झाले.... आणि आम्ही आमच्या भुतकाळात गेलो किती मैत्रिणी?

मिलिंद फणसे यांची 'सजा' वाचून आम्हाला आमच्या सजा आठवल्या! ;) कोरड्या नरड्यास ह्या 'द्राक्षासवाचा' शाप दे टाकतो 'नवटाक' वा 'मोसंबिचा' उ:शाप दे! जी कुणी दिसते मला, बघतो तशी त्या त्या क्षणी, गात्र मी स्पर्शीत नाही, फक्त थोडे 'माप' दे! तामसी आयुष्य भोगी, शेवटी ही 'आव' का? तोड त्या नाडीस, पोटा सोडुनी अडमाप दे! दे सजा, बसता कुठे टोचेल का मज तो 'मणी'? मात्र माझ्या 'वेदनेला' मलम हा उ:शाप दे! कोरडा उपचार असतो 'पानपुसण्याचा' इथे पूस 'रंग्या' अन् खुशालीची जगाला थाप दे...! चतुरंग