प्रेमकाव्य

तुझं माझं आयुष्य
दोन समांतर रेषा
कधीही न भेटणार्‍या
तरीही भेटलोच की...
एका सुरेख वळणाने
नकळत बदललेल्या वाटेने...
अचानक दिसलीस
आणि अभावितपणे मी चालू लागलो
तू तुडवलेली तीच उष्टी वाट.
तू मात्र मग्न होतीस
स्वतःच्याच विश्वात
खरे भाग्यवान ते
होतीस ज्यांच्या सहवासात.
तुझा तो बहरही मी अनुभवायचो
तुझी तृप्ती दुरुनच बघायचो
तुझा सभोवतालचा बघून वावर लाघवी
माझ्या वसंतालाही फुटायची थोडीशी पालवी
कधीतरी बघशील या पाऊलखुणा मान वळवून
तुझ्या मागे मागे डोळे बंद करुन चाललेल्या...
कधी घेशील मागोवा माझ्या अस्तित्वाचा...

फ़ुलोरा...

केशराचा गंध ओला शोधते खुणांखुणांतून..
आज जाईचा फ़ुलोरा दरवळे मनांमनांतून..

चांदव्याला जाग आली की निशेला लाज आली
का उषेच्या उंबर्‍याशी, रे उभी ओठंगुनी ती??
चांदणे मी शिंपले रे माझिया कणांकणांतून..
आज जाईचा फ़ुलोरा दरवळे मनांमनांतून..

दाट झाली सावली ती, तारकांच्या सांजवाती
अमृताचे थेंब ओठी, चंदनी गंधीत राती
पाकळ्यांचे चिंब गाणे वेळूच्या बनांबनांतून
आज जाईचा फ़ुलोरा दरवळे मनांमनांतून..

अजुन किती वेळ जाईल?
तुझी आठवण कुठपर्यंत राहिल?
तु गेलायेस पण आठवण छळतेय
तुझ्या सांवल्यात मी अजुन चालतेय
कुठलाच विचार येत नाहि तुझ्या दु:खाविना

अवचित वाजलेला फोन काळजाचे ठोके चुकवतो
गर्दीतला प्रत्येक चेहरा तुझाच भासतो
प्रत्येक रात्री वाट पहात रहाते झोपेची
झोपही येत नाहि तुझ्या दु:खाविना

जाग आल्यावर हात तुझ्या स्पर्शासाठी आसुसतो
तु नसल्याची आठवण झाल्यावर एकदम बावरतो
कधितरी थांबेलच हे सर्व
दु:खांचे हेहि संपेल पर्व

संध्याकाळी वारा वाहता
मेघदूत नी गारा होत्या
मन माझे मग काहूरते
कधी येणारगं तू सखये

झाडावरचा राऊ मजला
हळुच घालतो शीळ स्वरांची
जाणुनबुजूनी माझ्याभोवती
आठवण करीतो तुझ्या सुरांची

रवीराज तो गहीवरलेला
सांजवेळी बहरत होता
मुक्तहस्ते तळ्याकिनारी
तुझा रक्तिमा वाटत होता

कोपरावरच्या वळणावरती
मोगराही बहरलाय
माझ्या वेड्या जिवाबरोबर
तो ही तुझ्यासाठी आतुरलाय

एक नभ जो जाई सुसाट
वाटे तयावर स्वार होउनी
मी यावे ऊडीनी अलगद
कुशीत तुझया एक क्षणिक

तू घरात नसताना आज जरा थंडी वाजली
मायेची माणसं गेली की उब पण रहात नाही

जरा रेंगाळतच पडलो होतो बिछान्यावर
बरेच लोळून झाले पण झोप काही आली नाही

आख्खी चादर लपेटून घेतली अंगाला
पण तुझ्या मिठीची सर काही आली नाही

तूझी आठवण मोजता मोजता पहाटच झाली
पण आठवणींचे गणित काही सुटले नाही

तू घरात नसताना आज जरा थंडी वाजली
मायेची माणसं गेली की उब पण रहात नाही

- अडाणि.

भूल पडली सागराची चंद्रवर्खी रातीला
बंधने उधळून सारी ती निघाली भेटीला

चांदण्याचे माप ओलांडून अलगद उतरली
बावरी नव परिणिता जणु प्रियकराला बिलगली

सावळ्या सखी-साजणाचा नूर होता आगळा
मत्स्यगंधा रात्र झाली, अन्‌ धुके चहूबाजुला

यामिनीचा मग रुपेरी साज हलके उतरला
धुंदले आकाश होते चंद्र होता साक्षीला

शांत झाली गाज तरीही गोड हुरहुर राहिली
का निशेची पैंजणे लाटात त्या रेंगाळली

रात्र सरली, सागराचे गात्र जागत राहिले
अन्‌ तटावर शिंपल्यांची फक्त उरली पाऊले

जयश्री अंबासकर

अगदी स्पष्ट आठवते.
टेकडीचा रस्ता. उतरलेली उन्हे.
तुझा हात, विस्कटलेले केस
ओलेते डोळे अणि तापलेले श्वास.

काही क्षणांचा प्रवास.
दरम्यानचे वाढलेले अंतर
मनाच्या इच्छा, मिठीच्या अपेक्षा.
पण आपण ठरलो नदीचे दोन किनारे.

आज इतक्या दिवसानंतर डोळे न्याहाळाताहेत
खिडकीच्या झरोक्यातून आत येऊ पहाणार्या
आंब्याच्या डहाळीला.

हि फांदी मी कितीतरी वेळा तोडली असेल.
पण काहि दिवसांनतर ती पुन्हा हिरवी होते.
परत एकदा घरात डोकावन्याकरीता आतुर.

मग विशाद वाटतो.

किती निरंतरता आहे तिच्या प्रयासात
आणि किती निर्बलता होति माझ्या प्रयासात.

दिवस उगवला हळुवार
अलार्म पण किणकिणला नाजुक
कूस वळवून बघते तर
नवरा उभा हसतमु़ख

हातातलं गुलाबाचं फुल लाल
गालावरुन फिरलं पिसासारखं
"How Romantic Jaanu !"
मन नाचलं थुईथुई मोरासाऱखं

लॉनवर नेलं बागेतल्या त्यानं
हातात हात घेऊन
"Tea....Your Highness..." म्हणाला
हातात कप देऊन

मूडात होती भलतीच स्वारी
म्हटलं घ्यावा भाव खाऊन
जे जे वाटतंय करवून घ्यावं
ते ते घ्यावं करवून

"कैसे मिजाज है आपके जानम ?"
जेव्हा सवाल आला
म्हटलं "जायचंय आज मला...
"रब ने बना दी" बघायला "