प्रेमकाव्य

थवे फ़ुलले पक्ष्यांची शाळा भरली संध्याकाळ बासरीने गुणगुणली मला ती येण्याची चाहूल लागली पाणी बेभान थिरकले डोंगर संधीप्रकाशाने उजळले दिवसाची घालमेल थबकली मला ती येण्याची चाहूल लागली सृष्टी चैतन्यात चिमुकली झाली अंबरात सांज ऊतू गेली पायवाटांत ओढ भिरभिरली मला ती येण्याची चाहूल लागली मेघ रेशमी गारव्याच्या अंथरुणात उतरले डोळे संध्येच्या पंखांनी झाकले अरुणाने रात्रीला हाक दिली . मला ती येण्याची चाहूल लागली !!!! मला ती येण्याची चाहूल लागली !!!! ---हे वाचलेलं आवडलं अशी जर खरचं आली तर स्वागत करीन धुमधडाक्यात

तुझ्याशिवाय माझं आयुष्य वजा तू फक्त एक शून्य तुझ्याशिवाय जगणं मी जगणं समजतचं नाही प्रत्येक पावलागणिक तुझा विचार असतो तू नाहीस ही कल्पनाच मी करत नाही. तुझ्याशिवाय जगणं मी जगणं समजतचं नाही मी खूप भांडतो तुझ्याशी पण त्याच्या कित्येक पटीने प्रेम करतो तुझ्यावर नकळत दुःखवले जातो आपण मी मुद्दाम तसं करत नाही तुझ्याशिवाय जगणं मी जगणं समजतच नाही मला ही आयुष्याची वाट चालायचीय अजून पण तू हवीस तू नसशील तर मला हे चालणेच नकोय देवाकडे दुसरं काही मागत मी नाही तुझ्याशिवाय जगणं मी जगणं समजत नाही. ----हे वाचलेलं आणि अनुभवलेलं. आपला धुमधडाका

झेंडूच्या उफाड्यावर दिवसभर, निलाजरी पुंडाई करणारा उनाड चतुर. नाईलाजाच्या वाटेने घरी येतो. तसा मी येतो तिनसांजेला. तेव्हा... तुझ्या ओंजळीतली गुलबाक्षी चिंबून गेली असते. बावळट... ***** अशीतशी इथे तिथे वाट बघू नको माझी. का? का? का?.. तुझ्या सात्वीक ओठाची गुलबाक्षी थरथर. (मी वसूल करतो माझी भ्रष्ट निराशा) का? काय बावळट.. का?..का? का? का?.. कारण.. का? का?.. कावळ्याची असते नजर -गस्त पिकत्या पपईवर.

वादळांचे श्वास होते भावनांचे मेघ ही मीलनाची ओढ होती संयमाची रेघही ओठ नाही त्या गुलाबी दोन होत्या पाकळ्या चुंबताना होत काटेरी जरासा स्पर्शही कामिनीचे रूप पाहू दे मला गे सुंदरी रोखले मी श्वास आणी सोसला आवेगही तारकांचे गूज सांगे रातराणी गंधुनी चांदण्याशी रासक्रीडा खेळला ना चंद्रही पश्चिमेचा गारवारा का सुगंधी वाहिला संयमाची तो परिक्षा घेत आहे आजही - प्राजु

मैत्री म्हणजे विश्वास मैत्री म्हणजे अभिमान मैत्री म्हणजे जीवनातील जगण्याचा स्वाभीमान मैत्री म्हणजे प्रेम मैत्री म्हणजे जाणीव मैत्री शिवाय जीवनात आधाराची उणीव मैत्री म्हणजे विश्व मैत्री म्हणजे आकाश मैत्री म्हणजे तिमिरात वाट दावणारा प्रकाश मैत्री म्हणजे सुख दु:ख मैत्री म्हणजे हर्श मैत्री म्हणजे जिव्हाळ्याचा हळुवार स्पर्श मैत्री म्हणजे रान मैत्री म्हणजे कोवळे उन मैत्री म्हणजे जीव जडणारी सुमधुर वार्याची धुन मैत्री म्हणजे खेड मैत्री म्हणजे पायवाट मैत्री म्हणजे पिकाला पाणी पाजणारा मळ्यातील पाट मैत्री म्हणजे तेज मैत्री म्हणजे तारा मैत्री म्हणजे प्रत्येकाला हवा असणारा मोहक वारा मैत्री म्हणजे दि

भिरभिरते अशी नजर कशाला का, पदर चाचपून बघते ग. भाळावरचे थेंब टिपूनी का ,उगाच खुद्कन हसते ग. एकांतामधी चावेचिमटे कोण तपासून बघते ग दाताखाली ओठ चावूनी कोण उसासून थकते ग. झिम्म्ड फुगडी मिठी रांगडी कुठे सांडली बुगडी ग दहीवर आले उंबरठ्याशी रात्र तोकडी पडली ग बोटावरती दिवस मोजूनी हिशोब कसला धरते ग लुटून गेले पीक पहाटे गोफण आता कसली ग.

आठवते का? आकाशावर उमटुन गेली होती लाली, आठवतो का? तोच रक्तीमा फुलला होता तुझ्याच गाली. - १ आठवले का? हळवे स्पर्श, नीसटती त्यांची हुरहुर, आठवली का? उशीर होता लटक्या रागाची कुरबुर. - २ आठवतो का? ओंजळित फुलला होता चाफा धुंद, आठवला का? सुवास कसला? चोरला त्याने तुझाच गंध. - ३ आठवली का? अधीर वचने अधराची अधराला, आठवले का? चुकार अश्रु बिलगते पदराला. - ४ आठवते का? मी निघतो म्हणता घट्ट मीठि विणलेली, आठवली मज, मला शोधती नजर तुझी शिणलेली. - ५ - सौरभ वैशंपायन(मुंबई).

कुणी नसावे दुरवर परी, श्यामसखा जवळी असावा, श्रावणधारांसवेच अलगद, श्यामसखा बरसुनी जावा - १ श्यामसख्याच्या निळाईत अन मग, गौरतनु हे रंगुन जावे, वेणु त्याने लावताच ओठी, सप्तसुरात दंगुनी जावे - २ श्यामसखा असा बरसता, चंद्र लाजुनी चुरुन जावा, सैलावल्या केसात अन मग, स्पर्श जरासा उरुन जावा - ३ - सौरभ वैशंपायन(मुंबई).