प्रेमकाव्य

दुर का रे असतो

दुर कारे असतो सखया जवळी ये ना तू || ध्रु ||

दुर कारे असतो सखया जवळी ये ना तू || ध्रु ||

तात्यांच्या सूचनेवरुन ..( पण खास जमली नाही असं वाटतं )

झाकला ग तुझा चेहेरा
काळ्याकुट्ट बटांनी
आकाशीचा चंद्र जणु
ग्रासला ग नभांनी.. !!

********
नसेल तुझ्या गालांवर लाली
निळी कमळंसुद्धा तळ्यात फुलतात
नसतील तुझे ओठ गुलाबी
काळी द्राक्ष सुद्धा रसरशीत असतात !!

चांदरात


हळुवार केसांतुन फिरव तू हात || ध्रु ||

हळुवार केसांतुन फिरव तू हात || ध्रु ||

हळुवार केसांतुन फिरव तू हात || ध्रु ||

राजपुताना जन्म तिचा, मेवाडची महाराणी होती
भातुकलीच्या खेळामध्ये श्रीकृष्णाची रमणी होती..

दिन सरले ऋतू सरले, खेळ ना तो संपला कधी
गोविंदाच्या लीला मध्ये रमलेली ती तरूणी होती..

गीत तयाचे, नाव तयाचे, तन-मन अन रूप तयाचे
संसाराच्या वेशीवरती, कृष्णमयी ती गृहिणी होती..

कुणी म्हणे तिज व्यभिचारी, कुणी म्हणे तिज बेताला
कृष्णभक्तीचा नाद ल्यायली, ती वेडी तपस्विनी होती

मधु म्हणूनी विष प्यायली, सर्पमाला ती ल्यायली
कृष्णप्रेमा चिंब नाहली, ती अभिसारिणी होती..

सभोवताली अत्याचारी, मोह-माया पाश सारे
अंध:कारी जगतामध्ये, लखलखती दामिनी होती

जेव्हा थकून भागून घरी येतो,
स्वागतासाठी सज्ज असते ती
सर्व थकवा दूर करते एकदम ताज़े होतो मी,

पावसात जारी भिजून आलो,
ठंडी ती दूर करते,
जवल येऊन माझ्या,गर्मी माझ्यात भरते.

खोडी करण्याची लहर आल्यास,
कान तिचा धरतो,
मग एकदम टीला उचलून ओठाला लावतो,

गरम श्वास तिचा
स्पष्ट जाणवतो,
तिच्या सांगतीत मी स्वता:ला विसरतो.

काय झाले असते जर जगत नसते एक कप

कसे सांगू मानत माझ्या आठवणी किती?
सांग कसे विसरू शकेन तुझी प्रेमळ मिठी.

हातात हात गुंफून तू संगितलेले बोल,
कसे सांगू त्या शब्दांचे आहे किती मोल?
शब्दांना तोलाण्याची प्रेमात नसते नीति.
सांग कसे विसरू शकेन तुझी प्रेमळ मिठी.

माझ्या खांद्यावरचे तुझे डोके,
वेगात घेतलेले उंच झोके,
जगू शकेन का न मिळल्यास ही प्रीति?
सांग कसे विसरू शकेन तुझी प्रेमळ मिठी.

मोतीमाळ तुझ्या गळी ,
गालावर पडते नाजुक खळी ,
वसंत फुलवणारे हास्य तुझ्या ओठी.
सांग कसे विसरू शकेन तुझी प्रेमळ मिठी.

सख्या, का ते फुलपाखरू गालातच लाजले रे?
का पंखाच्या फडफडीतूनी चित्त त्याचे हासले रे?

कोण फुलापाई, पंखी रंग त्याने नक्षीले रे?
कोण फांदीवरी फुल त्याचे सुखावीले रे?

बघ कसा वारा चिष्टविती ह्यास, देत झुळूक रे !
का धरला त्याने अबोला, भरल्या कळीस रे ?

कुठुनी येतसे हा गंध, घालीत त्यास साद रे ?
होईल सांज आता, मनी दाटली हुरहुर रे !

कुण्या जन्माची ही, अवखळ, सच्ची प्रित रे !
जन्मापासुनच नाव, त्याने स्वतःशी गुंतले रे !

*फुल्-पाखरू*

तुझ्या आठवात मन चैत्रपालवी
धुंद मोग-याचा गंध लपेटून प्रीत जागवी

तुझ्या विरहात मन वैशाखवणवा
जळे तनमन, आसुसला प्राण शोधतो गारवा

तुझ्या चिंतनात मन आषाढमाया
शामरंगी घन आभाळी रेखिती काजळछाया

तुझ्या संगतीत मन श्रावणहिंदोळे
भिजल्या मातीत हिरवा अंकुर उघडतो डोळे

तुझ्या सावलीत मन शरदचांदणे
सावळ्या रात्रीच्या अंगांगी फुलली लक्ष गोंदणे

तुझ्या प्रणयात मन रंग फाल्गुनी
घननीळा, तुझ्या रूपात विरली राधा उन्मनी