प्रेमकाव्य

चांदण्यातली रात्र असावी,डोळ्यांमद्धे स्वप्नं असावे
अशा क्षणाला ओठी माझ्या,तुझेच केवळ नाव असावे.

दुरुन कुठुनसा ओळखीतला,निशिगंधाचा सुगंध यावा,
वार्‍यावरती वाहत अलगद,माझ्या श्वासामधे भिनावा.

अशा क्षणाला मनात माझ्या,तुझेच केवळ गीत घुमावे,
तुझ्या स्मॄतीने डोळ्यांमद्धे,माझ्या नकळत अश्रु जमावे.

पाण्याच्या पडद्यातुन जेव्हा,दूर कुठेतरी तुला पहावे,
स्वप्न असे की सत्य असे हे,माझिया मना मीच पुसावे.

तुझ्या रेशमी स्पर्शाने मग,स्वप्नातुन मी जागे व्हावे,
वास्तव सुद्धा असते सुंदर,हे माझ्या प्रत्ययास यावे.

आता तू पहिले सारखं माझ्याशी बोलत नाहीस
तुझा थोडा वेळ सुध्दा माझ्या समवेत घालत नाहीस

माझ्यावर तुझा राग आहे मी मान्य करतो
त्यसाठी मी तुला पुन्हा एकदा सॉरी म्हणतो

मला माफ करुन तू पुन्हा माझ्याशी बोलत रहा
पुन्हा एकदा नव्याने माझ्याशी मैत्री करुन पहा

तू बोलली नाहीस की, दिवस माझा कटतं नाही
मित्रांसोबत, घरच्यांसोबत कोणाशीही माझं पटत नाही

तुझी मात्रीच फक्त आता या जीवाला हवी आहे
छोट्या चुकीची फार मोठी सजा तू मला देत आहे

सजा तुझी मागे घे अशी फर्याद मी करतो
वाचलस तर या चुकीचा जुर्माना सुध्दा मी भरतो

टिप -मला ऑरकुट ही कविता सापडली मी लिहिली नाही आहे पण मिपा करानासठी खास आणली आहे [:0]

सदर लेखन येथून काढून टाकले आहे. कृपया हे वाचा आणि सहकार्य करा..

प्रशासकीय अधिकारी,
मिसळपाव डॉट कॉम.

दाटले डोळ्यांत अश्रू, ते ही कां विकणार तू ?
कष्टाची ना इथे ग किंमत, कां मरेमरेतो जगणार तू ?

कर्तव्याची देऊन दाने, अशी किती उरणार तू ?
पुण्यासाठी करुनी पुण्ये, उरता उरता विरणार तू.

जागजागुनी असंख्य रात्री, वाढविले जरी तू त्यांना
जाण येऊनी उडुनी गेले, सांग किती धरणार तू ?

कठोर कर्तव्याची केवळ कांस कां धरणार तू ?
ध्यास घेऊनी वसंतऋतूचा सांग कधी झुरणार तू ?

मागणारे मागतच असतात, सांग किती पुरणार तू ?
याचकांचे विश्व सारे, हात किती देणार तू ?

हि कविता मी कॉलेजमध्ये असताना केलेली होती.

थांबू नकोस तू, ओळख देण्यासाठी
नादात हरवल्या एका वेड्यासाठी
तो म्हणतो "गाणे रुसले गाता, गाता,
शब्दांस टाळुनी गेली एक कविता"

हे गाणे नाही, हे तर त्याचे जळणे
कवळून आठवणी, झाडामागे हसणे
ती सुरेल गाथा, झुरण्यासाठी आता
शब्दांस टाळुनी गेली एक कविता

आठवतो चांदण्या रात्रीमधले श्वास
'याचना फुलांची', होता केवळ भास
त्या याचकास ना उरला कोणी दाता
शब्दांस टाळुनी गेली एक कविता

श्वासांचं गुदमरणं काही नवीन नाही आताशा
तू मनात नुसता डोकावलास जरी..
तरी एक मोठ्ठा आवंढा घशात...
आणि मनाची उलाघाल थेट डोळ्यांपर्यंत.
...
वर्तमानातल्या प्रत्येक गोष्टीला
तुझ्याशी रिलेट करणं....
आपसूकच !!
पण तू कुठेच नसल्यामुळे आलेलं रितेपण...
असंच गुदमरतं....व्यक्तच होता येत नाही त्याला.
अधून मधून स्वप्नांचं खेळणं येतं मदतीला
खेळत बसते तास्‌ न्‌ तास
अगदी भान हरपून....
तुझ्याशीच असतो डाव मांडलेला
पण जिंकणार तूच...
मी मात्र तुझ्या विजयावर कायम खुश...
तुझ्या जिंकण्याचं मला नेहेमीच कौतुक वाटतं.

कशापायी रामराव करता घाई?
नका लावू पासपोर्ट काढायला....

येऊ तशी कशी मी फारीनला हो...येऊ तशी कशी मी फारीनला?
येऊ तशी कशी मी फारीनला हो...येऊ तशी कशी मी फारीनला?

सण वर्साचा झाला दिवाळी
भरगच्च फराळ अन् जेवनबी भारी
एकसो-बीसची खुमारीच न्यारी
एकसो-बीसची खुमारीच न्यारी...
तात्या बघे पिचकारी मारायला हो....
येऊ तशी कशी मी फारिनला?

येऊ तशी कशी मी फारीनला हो...येऊ तशी कशी मी फारीनला?

उन्मादूनी उसळतो आनंद अंतरीचा
सारी नवी उ भारी, हा स्पंद फुलण्याचा

हातात पावसाची
ओली फुले उमलती
पाण्यात नाचताना
जणू थेंब ताल होती
झाडांतूनी पसरतो
नवश्वास पालवीचा
सारी नवी उ भारी, हा स्पंद फुलण्याचा

आरश्यात पाहताना
प्रतिबिंब रोज हासे
माझे मलास सांगे,
हे दिवस श्रावणाचे
अंगातूनी फिरे मग,
स्वरनाद बासरीचा
सारी नवी उ भारी, हा स्पंद फुलण्याचा

लपुनी पुन्हा पुन्हा मी,
मलाच साद देई
थरकून पैंजणांना,
हलकेच नाद देई
लडीवाळ स्पर्श होतो,
गालांवरी फुलांचा
सारी नवी उ भारी हा स्पंद फुलण्याचा

<डिलिटेड पोस्ट>

दीप निवले रात्रीचे
पहाटही अशी फुले
केसातील मोगरयाचा
गंध अजून, अजून खुले

शब्द नव्हे ओठांवर
नाजुकसे चांदणे
टिपले जरी, परी ऊमले
ओठांच्या स्पर्शाने

लाजलीस जेव्हा तू
वेड मला लागले
श्वासातील गंधभान
स्पर्शातच जागले

पहाटेला भेटण्यास
रात्र परत आली
उगवली पुन्हा फिरूनी
क्षितीजावर चांदणी