कविता — मिसळपाववरील मराठी कवितांचा विशाल संग्रह. प्रेम, निसर्ग, समाज, विरह आणि जीवनानुभव यांवरच्या हजारो मराठी कविता, गझल, मुक्तक आणि चारोळ्या येथे वाचा व आपली कविताही प्रकाशित करा.
कवी म्हणजे कवी म्हणजे कवी असतो
दही घुसळून लोणी काढणारी रवी असतो
कवीला माहीत घुसळणे फक्त
स्निग्धता लोण्यात मिसळणे फक्त
स्वत: मात्र फिरुन फिरुन बुडत असतो
कवी म्हणजे कवी म्हणजे कवी असतो
स्निग्धतेच्या अंशासाठी जग सारं धावतंय
रवीचं चाक गरागरा फिरतंय
तरंगणा-या गोळ्यापासून अलिप्त जो असतो
कवी म्हणजे कवी म्हणजे कवी असतो
आभास फक्त होता, मी थांबले कितीदा
माझ्याच सावलीने धास्तावले कितीदा
पाने झडून गेली,पक्षी उडून गेले
मातीस घट्ट धरूनी मी ठेवले कितीदा
गर्दीत माणसांच्या का ओळखू न आला?
मी चेहऱ्यास माझ्या धुंडाळले कितीदा
पत्ता जुनाच होता, रस्ता तसाच होता
मुद्दाम आठवांना सांभाळले कितीदा
जाई
होऊन वाघ फिरणे होते तसे नफ्याचे
( गाढव मनात त्याच्या ओशाळले कितीदा)
आयुष्य तेंव्हा "सायरा बानो" सारखं असतं
इकडून तिकडे हिंडण्याचं चकाट्या पिटत फिरण्याचं
.....जेंव्हा आपलं वय "एक ते चार" असतं !
आयुष्य मग "गीता बाली" सारखं होतं
पुष्कळ वेळ बागडण्याचं, मग पुस्तकांशी झगडण्याचं
.....जेंव्हा आपलं वय "पाच ते आठ" असतं !
आयुष्य डोलणार्‍या "वहिदा" सारखं होतं
क्षणात गिरकी घेण्याचं , बर्‍याचदां फिरकी घेण्याचं
.....जेंव्हा आपलं वय " नऊ ते बारा " असतं !
मन बगळ्यांची माळ,निळ्या नभाच्या प्रांगणी..
मन प्रतिबिंब वेडे, वेड्या तळ्याच्या दर्पणी..
मन इवलेसे फूल,नटे प्राजक्ताची फांदी..
मन मातीचा तो गंध, चढे नभालाही धुंदी..
मन आंब्याचा मोहोर, सुवर्णाचे जणू दान..
मन बसंत बहार,मधुर कोकीळ गान..
मन मोत्याचा तो थेंब, उठे पाण्यात तरंग..
मन पावसाची धार, भिजवील अंग अंग..
मन भूपाळीचा सूर, पहाटेच्या समयीचा..
मन तेवता प्रकाश, गाभार्‍यातल्या समईचा...
मन विद्युल्ल्ता पात,धरेवर कोपणारा..
मन बरसता मेघ,जलामृत सांडणारा..
मन कुंकवाची रेघ, भांगामध्ये रेखलेली..
मन मायेची ती काठी, कमरेत वाकलेली..
इथे वरचेवर लिहिणारे, वावरणारे सभासद, लेखक यांच्यासाठी ही कविता. कोणतेही कवितेचे बंधन न पाळता लिहिलेली. जितकी नावे आठवली इथे सापडली आणि कवितेत गुंफण्यास सोपी वाटली त्या सभासदांचि नावे घेतली आहेत.. कोणाच्याही भावना दुखावण्याचा माझा हेतू नाही. ही निव्वळ कविता आहे.. आणि सगळ्यांनी हलकी घ्यावी हि विनंती..
मिसळपाव नावाच्या कुरणामध्ये लहानमोठी मेंढरं जमवतो,
तात्या मेंढपाळ स्वतःला मात्र विसोबा खेचर म्हणवतो..
ओंकार,निलकांत असती या कुरणाचे राखणकर्ता,
दाढा कोरत बसतो प्रसाद, बिपिन म्हणे मी कार्यकर्ता..
प्रदीप कुलकर्णींची कविता "...का?" ही आमची प्रेरणा -
.....................................
...का?
.....................................
आडवा झालोच मी हलकेच अन्
देह माझा चादरीने झाकला...!
पसरला अंधार तो ...माझ्यावरी -
-का तुझा तो 'बा' असा हा वाकला?
व्यर्थ धडपडशील तू माझ्यासवे
भान याचेही तुला नाही जरी...
मी असा तुज...सवेही हिंडतो -
- का हिंडतो तो घेउनी सोटा करी?
शेज ही भासेच काटेरी जरी
स्पर्श तो होताच अन् झाली कडी..!
आग आहे अंतरी, बाहेर ही -
- का बडवुनी हा सोलतो ही कातडी?
(मला विरोपातून आलेले)
कविराज वसंत बापट गेले तेव्हा या ओळी लिहिल्या होत्या. मित्रवर्य तात्यासाहेब अभ्यंकरांच्या आग्रहाखातर त्या आज इथे देत आहे.
(वृत्त वसंततिलका)
गेला वसंत कविकोकिळ दूर गेला
काव्याम्रगंधतरु खिन्न उदास झाला
लावण्य-तेज-मधु-शब्द पदावलीस
गुंफील कोण कवितेत तया परिस
नूपूर आज गळले कवितारतीचे
झाले अबोल स्वर कोमल बासरीचे
ती शाहिरी सुभग सुंदर डौलदार
गेली कट्यार कलिजातचि आरपार
मेळ्यातली मधुर मंजुळ गोड गीते
आवेशयुक्त रणधुंद करी मनाते
झुंजार वीररस कोमल प्रेमबोल
तू लाविलास मधुछंद पदी अमोल
सोंग झोपेचे घेऊन
स्वप्न सुंदर पडेना
देह-भूमिती जाणून
मन-गणित सुटेना
पडे पैशाचा पाऊस
सूर कोरडा राहिला
घाट बांधायाची हौस
देव दगड जाहला
भरी रांजण स्वार्थाचे
घुसे मग तो दिंडीत
टाकी रुपये चोरीचे
वारकर्‍याच्या झोळीत
पापपुण्याचा करावा
हिशेब ना कधी कोणी
गणिकेच्या गळ्यातून
येती गंधर्वाची गाणी
डोके चालविण्या आधी
भिंत चालवावी लागे
हीच ग्यानबाची मेख
करी झोपलेल्या जागे
शब्देविण संवादिजे
असा अधिकार त्यांचा
बाकी सार्‍यांनी आणिला
आव श्रवणभक्तीचा
--अशोक गोडबोले, पनवेल.
मिसळपाव