कविता

बालकवींची अप्रतिम निसर्गकविता "श्रावणमासी हर्ष मानसी" ही आमची प्रेरणा. ही कविता त्यांच्याच चरणी अर्पण.

पार्श्वभूमी : - इथल्या अफाट थंडीत आणि बर्फांच्या ढिगात कधीतरी मन थोडं उदास होतं आणि नंतर निसर्गचक्रातले विविध विभ्रम पाहून थक्कही होतं..

शिशिरमासी शुभ्र मानसी हिम हे दाटे चोहिकडे,
क्षणात असते थंड हि वारे क्षणात फिरुनी हिम हि पडे,

बघता बघता नभ हे सारे झाकोळुन मग जात असे,
सूर्यबिंबही केविलवाणे ढगांतुनी त्या मग हासे,

शुभ्र फुले ही फुलता सगळी हिमगौरी ही अवतरते,
ह्या जमिनीवर अन गवतावर शुभ्र गालिचे अंथरते,

लोकहो,

"आम्ही कोण?" या प्रश्नावर केशवसुत, केशवकुमारांपासून ते केशवसुमारांपर्यंत अनेकांनी कविता लिहिल्या असतील. त्यात आमची ही एक भर.

आम्ही नक्की कोण आहोत आणि कसे आहोत, ते या कवितेतून उलगडेल असे वाटते.

आम्ही ही कोकणी | माणसे सामान्य
नको असामान्य | जिणे आम्हां ||

हवी आंम्हा फक्त | थंडीला शेकोटी
गांडीला लंगोटी | आम्ही सुखी ||

भोजना मिळू दे | दोन वेळा भात
पान आणि कात | थुंकायला ||

आनंदाचा क्षण | येता जरी पहा
पिऊ अर्धा चहा | टपरीत ||

नाही परदेशी | केले पर्यटन
आमुचा कोकण | आंम्हा प्यारा ||

दुपारी माझा सूर्य उगवे
मावळतीची नसे निश्चित वेळ
जाग आल्यास झोपी जाण्याचा
असाच आहे माझा हा खेळ

सकाळी उठवून म्हणते आई
शाळेला जायचंय कर घाई
दोन मिनिटांत उठतो म्हणुनी
माझी स्वारी झोपून जाई

कविता पाठ होत नाही
कडवे किती बडे बडे
झोपेत बनवे मी कित्येक गाणी
आनंदी आनंद गडे

पहिल्या भागात पान उलटावे लागत असल्यामुळे इथे सुरू करत आहे. आपण सगळ्यांनी पुन्हा भरभरून लिहावे हीच विनंती..

तुझ्या डोळ्यांतल्या नभी
माझे स्वच्छंदी विहरणे
निळ्या मेघात दाटूनी
सरीतूनी बरसणे..

- प्राजु

बिनचेहर्‍याच्या अफाट शहरात
होता मला एक जीवलग मित्र
जणू हरवलेल्या माणसांमधलं
माझं रंगभरलं हिरवं चित्र

तो मला आवडायचा अन
मीही, त्याला आवडायचो फार
चर्चा, मस्करी, थट्टेला
पूर यायचा अपार...

पण हळूहळू दिवस सरले...
पाहता पाहता वर्षही सरलं...
माझ्या मित्राचं मी तोंडही नाही पाहिलं
हे तेव्हा कुठे मला आठवलं!

आम्ही आता नव्हतो नवथर पोरं कालची
कसल्याशा ओझ्यांनी होती पाठ आमची वाकली
नाव, पैसा आणि प्रतिष्ठा यांचा होता खेळ
खेळता खेळता नुरला मित्रासाठी वेळ...

कुठली खिडकी? कितवा मजला?

निळ्या पांढर्‍या भिंती दिसल्या
बावरलेल्या नजरा वळल्या
शब्दांनीही खाटा धरल्या
प्रश्न तेवढा एक राहिला
कुठली खिडकी? कितवा मजला?

मित्र,सोयरे सगळे जमले
नव्या घरी येताना दिसले
बंद लिफ्ट पाहून म्हणाले
किती पायर्‍या चढावयाला?
कुठली खिडकी? कितवा मजला?

मध्यरात्रीचा प्रहर नेमका
हेरून गेलो तसा बेरका
व्यवहारी मी मदन नेटका
पैसे मोजत खांद्यावरती हात टाकला
कुठली खिडकी? कितवा मजला?

मूळ गझल

फासले ऐसे भी होंगे.......ये कभी सोचा ना था .....
सामने बैठा था मेरे.....और वो मेरा ना था!!!!!!

वो की खुश्बू की तरह.....फैला था मेरे चार सू......
मैं उसे महसूस कर सकता था......छू सकता ना था.....

रात भर उस ही की आहट कान में आती रही......
....झाँक कर देखा गली में....कोई भी आया ना था......

अक्स तो मौजूद थे पर ..... अक्स तन्हाई के थे....
आइना तो था मगर उस में तेरा चेहरा न था !!!!

आज उसने दर्द भी अपने अलहदा कर दिए.......
आज मैं रोया तो मेरे साथ वो रोया न था !!!