कविता — मिसळपाववरील मराठी कवितांचा विशाल संग्रह. प्रेम, निसर्ग, समाज, विरह आणि जीवनानुभव यांवरच्या हजारो मराठी कविता, गझल, मुक्तक आणि चारोळ्या येथे वाचा व आपली कविताही प्रकाशित करा.
तुझ्या भावनांची शपथ आहे
नाहीतर शब्दांचे हे बंध कधीच मी मानीत नाही
आज तू मला रोखले आहे
नाही तर तुझा दुरावा मनाला पटत नाही
आज तुझा आधार आहे
नाहीतर कोसळल्यावर मी कधीच सावरत नाही
म्हणूनच सखे, आपला संग आहे
तुझ्या असण्याची मला किंमत आहे
नाहीतर तसा मी कोणासाठी सैरभैर होत नाही ...
- सागर
०७-०२-२००८ दुपारी ४.०० वा.
वाद्य
आता जेव्हा कधि तो वाद्यांच्या दुकानासमोरुन जातो
नेहमि खालमानेने जातो
हि सगळी वाद्यां त्याच्या घरात आहेत
कधिकाळी..................
तो विचारित आसे वीणेचि किंमत
अलवार पणे फिरायचा त्याचा हात ताराना झंकारत
नि त्याला वाटायच
वाद्यं नसतात त्याचि
जो केवल खरिदतो त्याना
ती असतात त्याचि
जो निर्माण करतो अनाहत सुरवटि
आणी मग एका संध्याकाळी
त्याच्या घरी वीणा आलि
कितीक सांजवेळा,कितीक रात्री
कित्येक दिवस उलटले
थकून ...वैतागुन..... पराभुत होऊन
त्याच्या कालजाच्या सुरावटी
पकडताच आल्या नाहित त्याच्या बोटांना
कोल्हापूरचा कोल्हे वाणी
पोलादपूरला सोले आणी!
सल्ला सच्चा सोळा आणे
सोलापूरला पोलाद नेणे
सकाळी उठावे | सुसाट सुटावे |
ऑफिस गाठावे | कैसेतरी ||
इच्छा गं छाटाव्या | पोळ्या अन् लाटाव्या |
वेळाही गाठाव्या | सगळ्यांच्या ||
चढावे बशीत | गर्दीत घुशीत |
रोज या मुशीत | कुटताना ||
धक्के ते मुद्दाम | नजरा उद्दाम |
गाठण्या मुक्काम | सोस बये! ||
उशीर अटल | चुकता लोकल |
जीवही विकल | संभ्रमित ||
लागते टोचणी | भिजते पापणी |
जावे का याक्षणी | तान्ह्याकडे? ||
मस्टर धोक्यात | छकुला डोक्यात |
आयुष्य ठेक्यात | बसेचिना ||
रोजची टुकार | कामे ती भिकार |
बंड तू पुकार | बुद्धी म्हणे ||
आजही मला ते सर्व आठवतयं
जणू कालचं सारे घडल्यासारखं
तीच आयुष्याची मजा घेत
मित्रांच्या सहवासात बसल्यासारखं
अजुनही मला आठवतंय....
Lecture ला दांडी मारुन
बाजुचा परिसर फिरत बसायचो
फिरुन कंटाळा आला की
परत college कडे वळायचो
Canteen वाल्याला शिव्या घालत
बाहेरच्या café मध्ये जायचो
Café बंद असला की परत
Canteen मधलंच येऊन गिळायचो
Library card चा तसा कधी
उपयोग झालाच नाही
Canteen समोरच असल्याने
Library कडे पावलं कधी वळलीच नाहीत
लहान मुलांना पोटशूळ झाल्यास म्हणायचा मंत्र
अ अ अनशापोटी
आ आ आवळा खाल्ला
इ ई इथे बसलाय्?
उ ऊ उड्या मारतोय्?
ए ए एकदा सांगून
ऐ ऐ ऐकत नाही!
ओ ओ ओरडतोय्
औ औ औषध द्याला -
अं आं आंबटशोक
अ: आहा आंगलट आला!
छूऽऽ मंतर... बाऊ दूऽऽर गेला!
गोफातली एक जुनी चारोळी, प्राजू यांची 'सांज' आणि ऋषिकेशची 'झांज' ही कविता यांच्यापासून स्फुरलेली/बनवलेली/पाडलेली ही मिसळ-कविता :)
"गायी परतुनि आल्या
अवचित झाली सांज
दीप लागू लागले
मंदिरी वाजे झांज
पिले बिलगती आईला
झाड आवरे पाने
क्षितिज लाजले किंचित
रेखीत रंगीत गाणे
सारे काही जिथल्या तिथे
मलाच नाही थारा
विश्व मानिते ज्याला मी
मग्न तो जगदाधारा"
मंडळी,
१४ फेब्रुवारी म्हणजे व्हॅलेंटाईन्स डे. या दिवशी प्रेम व्यक्त करण्याचा मोका तमाम प्रेमींना मिळतो.
या दिवसाच्या निमित्ताने एक धागा चालू करावा असा विचार सहज डोक्यात आला. प्रेम या विषयावर आपण चारोळ्या लिहूया का? प्रेम .. मग ते कोणावरहि असेल. ईश्वर , पती-पत्नी, आई, वडील, भाऊ-बहीण, मित्र्-मैत्रिण किंवा पाळीव प्राणी अगदी निसर्गावर सुद्धा..
कोणाबद्दलही वाटणारे प्रेम आपण शब्दबद्ध करूया का?
एक सूचना मात्र : प्रेम भंग किंवा उदासिन चारोळ्या लिहू नयेत.
प्राजू यांची सांज.. ही अप्रतिम कविता वाचून काहि ओळी सुचल्या
पंढरीचा ठेका उदरी घेऊन झांज आली
चिपळ्या-ढोलकाला साथ देऊन झांज आली
गाभार्‍यात पेटलेले निरांजन तेलवातीचे
गजरात माऊलीचे समाधान पाहून झांज आली
हरीनामाचा गजर आसमंतात भरलेला
कृतकृत्य विठ्ठलाला निरखून झांज आली
ना संपतो कोलाहल, भोवती गर्दीही लोटलेली
गुलाल अबीर बुक्क्यात रंगून झांज आली
वारकर्‍यांच्या रिंगणाची, गावास ओढ लागलेली
दिंडी पोचली वेशीवरी सांगून झांज आली
संधिकालचे गीत ओठी घेऊन सांज आली
अंबराला नवी किनार देऊन सांज आली
घरांघरांतून पेटली ती चूल लिंपलेली
निरांजनाची ज्योत इवली लाऊन सांज आली
गुरे वासरे आणि पाखरे घरी परतलेली
अस्ताचलाच्या झळाळीला बिलगून सांज आली
संपला कोलाहल अन् चाहूल लोपलेली
उदास नूर त्या बाजाराला देऊन सांज आली
पाऊलाला घरट्याची त्या ओढ लागलेली
वाटेवरती नजर कोणती लावून सांज आली
तप्त चेतना, शुष्क ओठ अन् गात्रे थरारली
गूज रात्रीचे सांगत वेडी लाजून सांज आली..
- प्राजु
मिसळपाव