कविता

कवि प्रदीप यांची सुंदर कविता '....लवकर ये' ही आमची प्रेरणा:) (ग्लासातला बर्फाचा तुकडा मदिरेला विनवतोय अशी कल्पना! म्हणजे शुध्द मराठीत 'ऑन दि रॉक्स!;) रिमझिम तू माझ्यावर; लवकर ये ! हो माझी 'ग्लेनफिडिच'; लवकर ये ! थंडगार एकटाच खणखणतो... देहाची वाफ किती दवडवितो... किणकिणतो, डुचमळतो अन् म्हणतो - -`सोड सोड तू बाटली; लवकर ये `! तेच भक्त; तूच मदिरा त्यांची! पेग 'विसावा' पुन्हा 'पेटली' त्यांची! ऐक जरा; ऐक आरोळी त्यांची! पेग तो आता भर...लवकर ये ! सांग त्यांना वाट किती दावू मी? का सांग; त्यांची वाट अशी लावू मी ? वाट बघत कोरडा का राहू मी ?

एक आठवण आपल्याला जगवते एक आठवण संपवते एक आठवण जगायला भाग पाडते एक आठवण जीवनातले सारं शोषून घेते आयुष्य नीरस बनवते पण ए़खादीच सुंदर आठवण आयुष्यभर पुरते जगण्यातले खरे जगणे शिकवून जाते (कल्पना)

सर्व मिसळपाव सभासदांना चैत्रपाडव्याच्या शुभेच्छा!

आई समीप येता पुत्रांस शोक झाला | न जाणता तुला गे किती काळ व्यर्थ गेला || पुत्रांस आई वाटे देवापुढील ज्ञान | आईस पुत्र वाटे हृदयामधील प्राण || जगतात राम नाही आईशिवाय काही | सौंदर्य सृष्टी जगती आईमुळेच पाही || आईपुढेच नम्र आईपुढे कृतज्ञ | नमतो इथेच तोही सर्वांहुनि सर्वज्ञ ||

आरक्त चेह~याने सांज ढळते अन् पाखरांची किलबिल होते घराकडे मी परतत असताना आई तुझी खूप आठवण येते तेच कुठेतरी सॅक फेकून देणे तेच घाईघाईत कपडे बदलणे अस्ताव्यस्त कपडे उचलताना मात्र आई तुझी आठवण येते एका हाताने बेसिनमध्ये भांडी धुनं दुस~या हाताने कडवट चहा पिणं तव्यातील चपाती जेव्हा करपून जाते तेव्हा आई तुझी खूप आठवण येते पंख फुटल्यावर प्रत्येक पाखराला आकाशी झेप तर घ्यावीच लागते दमून जातो जेव्हा जीव पिल्लाचा तेव्हा आई तुझी खूप आठवण येते आजही इथे साता समुद्रापार आई कधीतरी डोळे भरून येतात अन् पापण्यात तुझी मूर्ती उभी राहते तेव्हा आई तुझी खूप आठवण येते

सॅक्सोफोन आणि ड्रमची जुगलबंदी सॅक्सोफोन-ड्रमच्या जुगलबंदीमध्ये कोणी प्रमुख कलाकार नाही कोणी सहायक कलाकार नाही जेव्हा सॅक्सोफोन त्याच्या हरकतींमध्ये गती आणतो, त्याच्या सुरांत मध ओघळतो - तो गोफ विणतो हृदयातील नसांचा आर्त गीतामध्ये. ड्रमर कळे-न-कळे शिवतो ताशाला, आणि मानतो आपल्या भाग्याला - सॅक्सोफोनच्या भरारीमागचे स्पंदन होणे त्याला प्राप्त झाले.

हल्ली मनात कोणी वस्तीस येत नाही मीही चुकून तेथे कोणास नेत नाही ऐन्यात शोधतो मी सारे जुने पुरावे निसटून काळ गेला हातात येत नाही बाजार वेदनेचा आहे भरात आला जखमा जुन्या तरी मी विक्रीस नेत नाही मी श्वास घेत आहे की भास होत आहे ? काळीज धडकल्याचा आवाज येत नाही आश्वासने जरी ते देऊन काल गेले परतून भेटण्याला कोणीच येत नाही माफी मिळून आता कोणास फायदा हा गळफासमुक्त येथे कुठलेच शेत नाही आपापले कलेवर सजवून आज ठेवा सरकार मोजणीला हे रोज येत नाही

उडत्या पाख्ररांना परतीची तमा नसावी नजरेत सदा नवी दिशा असावी घरटयाचे काय आहे बांधता येईल केव्हाही नजरेत सदा क्षिति़ज्यांच्याही पलिकडे झेप घेण्याची जिद्द असावी.

जय जय मिसळपावा । तूझी किर्ती अमर्यादा । गुणानुक्रम तुझे वर्णीता । विद्वज्जनही थकती ।। १ ।। टोपीकरांचा* प्रभाव पडूनी । कैसे कैसे जन वर्तती । चिंताक्रांतले थोर ज्ञानी । अंतराळी सभेसी ।। २ ।। इतालियन चायनीज भक्षती । नटमोग-या मालिका बघती । आणिक मिरवती फ्याशनी । तयांसी शहाणे करावे ।। ३ ।। मजसी तेथ पाचारण करोनी । मिसळीचे गुण वर्णुनी । वेवस्थित काव्य रचोनी । मिसळपावी प्रकाशना सांगितले ।। ४ ।। त्यांची आज्ञा शिरोधर । मी तो केवळ आज्ञाकार । कवितेचा गंधही ना ठाव । परि प्रयत्न करीतो ।। ५ ।। अहो ही मिसळ अलौकिक । तेणे साधली ओवी मज । आणि श्रोते आपण विद्वान । म्हणूनी धारिष्ट्य करीतो ।। ६ ।। अंतःकरण करावे कुशाग