कविता — मिसळपाववरील मराठी कवितांचा विशाल संग्रह. प्रेम, निसर्ग, समाज, विरह आणि जीवनानुभव यांवरच्या हजारो मराठी कविता, गझल, मुक्तक आणि चारोळ्या येथे वाचा व आपली कविताही प्रकाशित करा.
नमस्कार,
एक कविता आठवण्याचा प्रयत्न करतोय... बहुधा बा.भ.बोरकरांची आहे.
शीर्षक 'मानिनीस' (असेच आहे बहुधा :)
आज तुझ्या नयनात मानिनी, शरणागती अनुताप
हास्यविनोदांमध्ये तुझ्या अन सलज्ज मूक विलाप
व्यथा परि तव आज मानिनी ...................
नव्या .... मध्ये अन जूना तुझा अभिमान
अशी काही ती कविता आहे. आपल्या पैकी कुणाला ती पूर्ण आठवत असल्यास येथे द्याल का?
आभारी,
--लिखाळ.
कोठुनि येते मला कळेना
उदासीनता ही हृदयाला
काय बोचते ते समजेना
हृदयाच्या अंतर्हृदयाला ।।
येथे नाही तेथे नाही,
काय पाहिजे मिळावयाला?
कुणीकडे हा झुकतो वारा?
हाका मारी जीव कुणाला?
मुक्या मनाचे मुके बोल हे
घरे पाडिती पण हृदयाला
तीव्र वेदना करिती, परि ती
दिव्य औषधी कसली त्याला !
- बालकवी
'पाडणे' जरी मी तुझे चुकवले होते
तोंडावर अमुचे काव्य अपटले होते
'त्या' विडंबनाचे दुःख कराया हलके
का उगीच नवखे शब्द प्रसवले होते?
लक्षात ठेव ते शेर दोन फसलेले
(तू मुळात नुसते शब्द बदलले होते)
राहिल्यात मागे नकोनकोशा ओळी
ते घाव मी जरी सर्व विसरले होते
थेंबातलि कवने किती टपकली होती!
पाऊस 'पाडणे' कुणा न जमले होते!!
नको तुला रे शंकाच तुझ्या कवनाची!
बघ खुळे पुन्हा ते लोक हासले होते!!
घाटातील वाट,
काय तिचा थाट,
मुरकते गिरकते,
लवते पाठोपाठ ।।
निळी निळी परडी,
कोणी केली पालथी,
पान फुलं सांडली,
वर आणि खालती ।।
खाली खोल दरी,
वर उंच कडा,
भला मोठा नाग,
जणू वर काढून फणा ।।
भिऊ नका कोणी,
पाखरांची गाणी,
सोबतीला गात गात,
खळाळतं पाणी ।।
- बालभारती इ. ३ री (१९८४)
लिलीची फुले
तिने एकदा
चुंबिता, डोळां
पाणी मी पाहिले....!
लिलीची फुले
आता कधीही
पाहता, डोळां
पाणी हे साकळे....!
- पु. शि. रेगे
शिवाजी महाराजांच्या युद्धशास्त्रावरील "वेध महामानवाचा" ह्या सुंदर पुस्तकाच्या मलपृष्ठावरची कविता. कवि अज्ञात.
छातीत निर्भय श्वास दे,
साथीस कणखर हात दे।
फुत्कारणार्‍या संकटांना
ठेचणारे पाय दे ।।
ध्येय दे उत्तुंग मंगल
अढळ कैलासापरी ।
कारुण्य निर्मळ वाहू दे
हृदयातून गंगेपरी ।।
दीनदुबळ्या रक्षणा रे,
शस्त्र दे माझ्या करी ।
दु:शासनाच्या दानवी
रुधिरांत धरती न्हाऊ दे।।
निष्पाप जे ते रुप तुझे
उमजूं दे माझे मला ।
धर्म, जाती, पंथ याच्या
तोड आता श्रुंखला ।।
वडापावरावांच्या(आधीचे पाणीपुरी) झोप ह्या कवितेमुळे खडबडून जागा झालो व उत्साहाच्या भरात कविता सुचत गेली
स्वप्ननगरीत माझ्या मी
सोन्याने न्हाऊन निघालो
आईने पाणी शिंपडल्यावर
खडबडूनि जागा झालो
स्वप्ननगरीत माझ्या
ताकाचे प्याले मी प्यालो
जरा जास्तच प्यायल्यामुळे
खडबडूनि जागा झालो
जिंकूनि क्रिकेट वर्ल्डकप
मी माझ्या मायदेशी आलो
मॅच हरल्याच्या बोंबा ऐकून
खडबडूनि जागा झालो
जेव्हा खरोखर जाग आली
तेव्हा कळले झोपेत होतो
आई म्हणाली मला माझी
मी झोपेत बडबडत होतो
-(सूर्यवंशी) बुध्दू बैल
प्रिय गुरुजी,
सगळीच माणसे न्यायप्रिय नसतात,
नसतात सगळीच सत्यनिष्ठ
हे शिकेलच माझा मुलगा कधी ना कधी
मात्र त्याला हे देखील शिकवा
जगात प्रत्येक बदमाशागणिक
असतो एक साधूचरित पुरुषोत्तम.
स्वार्थी राजकारणी असतात जगात
तसे असतात अवघं आयुष्य समर्पित करणारे नेते
असतात टपलेले वैरी तसे जपणारे मित्रही.
मला माहित आहे
सगळ्या गोष्टी झटपट नाही शिकवता येत...
तरीही जमलं तर त्याच्या मनावर ठसवा
घाम गाळून कमावलेला एकच छदाम
आयत्या मिळालेल्या घबाडापेक्षा मौल्यवान आहे.
तू परत येणार नाहीस हे
मला केव्हाच कळलं आहे
माझं वेड मन मात्र अजून
तसं तुझ्यातच गुंतलं आहे
माझाच मूर्खपणा होता तो
सारं काही गृहीत धरलं मी
डोळे मिटून अंधा~या रात्री
झणी शिडात वारं भरलं मी
कसा दोष तसा देऊ तुला मी
तुझं तसं काहीच चुकलं नाही
पण मी तरी सांग काय करू
पापण्यांवरचं पाणी सुकलं नाही
कशीही होवो तशी माझी अवस्था
तुझंच भलं असेल मनात माझ्या
हसेन इथे मी लपवून आसवाना
जखमा असतील जरी मनात ताज्या
माझा प्रत्येक निवांत क्षण तसा
तुझ्याच आठवणींनी सजलेला
मनाचा प्रत्येक कोपरा तसा, तुझ्या
आठवणींच्या दव बिंदुत भिजलेला
अस कधीच झालं नाही तसं आधी
मी मलाच हरवून बसलो आहे आता
कळेना मला अशी काय जादू केली तू
प्रत्येक चेहरा तसा तुझाच वाटतो आता
चाहूल कुणाची जेव्हा कधी लागते मला
तू आल्याचा भास होतो मला तसा आता
पाना फुलांत, नदी ओढ्यात, सागराच्या
फेसाल लाटेतही दिसतेस् मला तू आता
मिसळपाव