कविता

आसवांचा जुना आड आता नाही वेदनांचे तसे लाड आता नाही ! मांडला मी असा स्वप्न बाजार पुन्हा वास्तवाच्या भुता 'झाड' आता नाही ! वेदनांची खरी जाहली मज सोबत संकटांना नव्या "हाssssड", आता नाही ! कल्पनांचा मना लाभला आधार नि... जाणिवांची तशी चाड आता नाही ! झेलले घाव सारे सदा सुमनांचे अन नव्याने भ्रमर धाड ....., आता नाही ! विशाल.

अंधाराच्या साम्राज्यावर दिवटीचा तोरा सुर्य उभा कोपर्‍यात काजवे करताहेत नखरा क्षितीजावर उभे प्रकाशाचे दुत पण आसमंत सारा सावल्यांनी झाकोळलेला मी कुणाला विचारु सुखाचा रस्ता इथे प्रत्येक जण वेदनेने पिळवटलेला कधीचा शोधतोय मी नेहेमीच गोंधळलेला अंधाराच्या दुनियेत प्रकाशालाच अडखळलेला. विशाल

डिसक्लेमर : मला कविता, मुक्तक , विडंबन ही फक्त नावे माहीत आहेत. त्या कशाशी खातात मला माहीत नाही. तर त्यामुळे खालील लेख (????) सॉरी...कविता स्वतःच्या जबाबदारीवर वाचावी.

युरेका युरेका --------------------------------------------------- अता युद्ध होईल नक्की निकाली, युरेका युरेका.. उरलीत शस्त्रे तुटल्यात ढाली, युरेका युरेका.. मला पाहुनी ती अशी लाजली की तुम्हा काय सांगू.. अभंगातुनी मज स्फुरली कवाली, युरेका युरेका.. तिचे सज्जनांशी होतेच तंटे कळता मला अन.. जमले मला ते बनणे मवाली, युरेका युरेका.. नवे दु:ख येता निवार्यास माझ्या म्हणालो स्वतःशी.. सुन्या जिंदगानीत नवी जान आली, युरेका युरेका.. जुन्या त्या लढ्याला हुतात्मा मिळाला अखेरीस कोणी.. चला क्रांतीला ह्या सुरवात झाली युरेका युरेका.. तिच्या नेत्रडोहातल्या त्या सुनामीत फसलो असा मी.. पुरी जिंदगानीच अख्खी ब

न देणे, न घेणे, फुकाचे न खाणे, कुणाच्या न वाटेत येणे मुळीही, बरे काम माझे, बरी वाट माझी, स्वत:च्याच विश्वात मश्गूल आम्ही ||१|| असे वाटले की लिहावे जरासे, लिहावे जरा, पाठवावे कुठेसे, तया सोडुनी या जगाच्या भरोसे, विचारात होऊ पुन्हा दंग आम्ही ||२|| कधी आवडावीत काव्ये कुणाची, दिसावी कधी झेप कोणा मनाची, जरी दाद देऊ तया ताकदीची, मनाच्या महाली असू गुंग आम्ही ||३|| न लाटात आम्ही, न वाळूत आम्ही, सदा एकटे सागराच्या किनारी, जसा सूर्य चाले सकाळी दुपारी, तसे राहतो या अलिप्तात आम्ही ||४||

आयुष्य म्हटले हा माणुस कधीच रडला नाही नाहीच रडणार न झेपणारा राग कधीच गायला नाही आयुष्य सजवले मी प्रेमाच्या फुलांनी आयुष्यात प्रेमाचा मोगरा कधी फुलला नाही जोडले मित्र जसे माळेमधे मणी अजुनतरी एकही मणी निसटला नाही कविता सजवल्या तिच्यासाठी प्रेमाच्या शब्दांनी एकाही कवितेचा अर्थ तिला समजला नाही आयुष्यभर गायली पावसाचीच गाणी ह्रदयात दुष्काळ माझ्या कधीच टिकला नाही कितीक घाव , कितीक दु:खे सोसली माझ्यासाठी माझाच एकही शब्द रडला नाही दैवानेही केले कित्येक वार अन घाव असा कुठलाच घाव नव्हता जो सोसला नाही हार-जीतची चिंताच नव्हती मनाला खेळ असा मांडलाच नाही जो रंगला नाही प्रश्न्च नव्हता कुणाचे पाय धराण्

दोन मैत्रिणी वरती बघती डब्बे उंच रुळावर फ़िरती नागमोडी रांगांतुनी खाली गर्दी बघते उत्सुकलेली भय इथले संपतच नाही एक बोलली भयांकीतशी सखी तिची ऐकेना काही धीर देऊनी तिजला नेई गोलगोल रुळांवर फ़िरुनी चहुबाजुला रम्य पाहुनी वेगाची बहु नशा घेऊनी परी सम झाल्या दोघीजणी मी तुला म्हटले नाही? भिऊ नको मुळीच बाई धिटावली आता पहीलीही म्हणे काय मस्त मजाही भराभरा उंचावर नेई क्षणात खाली झोकून देई ओरडणे हसणेही काही धडधडाटी विरून जाई रूळ तिरके कोनात मांडले उंच उंच चढ चढू लागले खडखड गडगड डबे चालले शिखर बळे गाठून थबकले

रोंरावत आला वारा उधळीत धुळ धूराळा वटव्रुक्ष ही गळूनी पडले आकांत पेटला सारा मी सान कळी इवलीशी अजिबात हलले नाही झेलुनी वादळ सारे मी किंचित फुलले नाही तू अजस्त्र असशी मोठा मी सान कळी इवलीशी धैर्याने ट्क्कर देते तू अखंड मी अविनाशी तू ज्ञानवंत अधिकारी परि तुज अहंपणाचा शाप स्वार्थ साधण्या प्रज्ञा तव जळुनी झाली राख रे ठावूक नाही तुजला सत्याची अमोघ शक्ती सत्तेच्या कैफाहूनही श्रेष्ठच ठरती भक्ती जा अहंपणाला तुझिया मी मूळीच मानत नाही मज आदर असे ज्ञानाचा मी गर्व जुमानित नाही फुलविण्यास रे मजला एक नाजुक फुंकर बास हे जीवन म्हणजे वेड्या एक मस्त मोकळा श्वास

घसा जरा जास्तच ओला झाला की.... फुटपाथ वरच्या रस्त्याने, अगदी सावकाश चालत यावे | खिडकीचे दार उघडून ,कुलूप हळूच ढकलून द्यावे || आपलाच पाय आत ठेवावा, पाटीवरचे दार पाहात | समजेल की आपल्याच घरात, तुम्ही वाट चुकला आहात || कळेल जेव्हा मनावरचा ताबा ,इतका सुटला आहे | आरशात पाहून म्हणाल ,हा अनोळखी माणूस कुठला आहे? ओल्या गोष्टी उशीराच वाळतात ,त्यात तुमची चूक नाही | पण अशा वेळी मात्र ,झोपेसारखं दुसरं सुख नाही || म्हणून उशीवर चादर टाकून ,गादीची छान सोय करावी | पायांवरती पडून जरा ,पाठ लांबवर पसरावी || स्वप्नात डोळे करता करता ,विचारांची उघडझाप होते | रात्रीच्या आठवणीतच ,आख्खी बाटली निघून जाते || काट्य