कविता

सहज एक दिवस विचारल तिला सखे मी तुला काय आणु ? थोडीशी फुल,थोडेसे मोती आणि चांदण आण ओंजळ्भरून मनात म्हणालो स्वतालाच प्रेम भलतच महाग असत जमल तर वार्‍याची झुळुक नाहीतर जाळणारी आग असत ओंजळभरून फुल एक दिवस तिला नेउन दिली काय सांगू आनंदाने सखी मझी हरकून गेली आज फुल दिली उद्या मोती देइल ओंजळ्भरून चांदण माझ्यासाठी घेउन येइल शेवटी एक दिवस सांगितल तिला चांदण तर खूप दूर आहे मी तुला मोतीही देउ शकत नाही तुझी एवढीशी इच्छा माझ्याकडून पूर्ण होउ शकत नाही क्षणभराच्या शांततेनंतर सार आभाळ भरून आल माझ चांदण माझ्या समोर रीमझीम रीमझीम बरसून गेल किती

तोंडी लावायला चंद्र अन चांदण्याची चटणी मिरचीची गरज नाही, डाळीला सुर्याची फोडणी राहु अन केतु जरा जास्तच तिखट गडे राहुचे करु भजे अन त्या केतुचे वडे शनी जाणारच नाही कधी आपल्या वाटेला जिलेबीसारखी त्याची कडीच लावु आपण ताटाला बाकीच्या लघुग्रहांना श्रीखंडात टाकु अन मग जोडीने श्रीखंड पुरी चाखु आख्खी पृथ्वी ठेवली असती तुझ्या हातावर पण मग काय ठेवणार शेषनागाच्या डोक्यावर जरी असतील आपल्या घराला पत्रे तुझ्या दिमतीला ठेविन सगळी नक्षत्रे बाकीचे ग्रह असुदे ना सये आकाशात रातीला एखादा तरी चमकेल ना तुझ्या डोळ्यात माझ्या परिवलानाचे कारण पण तुच अन परिभ्रमणाचा केंद्रबिंदु पण तुच कळतय ना तुझ्या-माझ्यातले आकर

माझ्या मनाला नाही पटंत तिला नसेल ना हे रुचत सगळ्या जगाचं तुला कळतं दुस-याचं मन बरं दिसतं मग बसतो रडत कुथत किति झाले अंक मोजत, मग रडत बसण्यापेक्षा आणि अंक मोजण्यापेक्षा करायचं ते करून टाक , विचार तुझा चुलीत टाक ॥ ती फक्त छान आहे, हे काय महान आहे, रूप वगैरे झूठ आहे पुस्तकी ग्यान पाठ आहे खरं , तू एक माठ आहे न संपणारी ही वाट आहे कधी , त्या रुपाच्या धुंदीत, सुंदर , एका गाण्याच्या गुंगीत करायचं ते करून टाक , विचार तुझा चुलीत टाक ॥ दैवावर तुझा प्रचंड विश्वास स्व्प्ने असती केवळ भास अरे आव्हान दे कधी दैवास घेउन बघ एक मोठा चान्स प्रेम सजवेल मग तुझी आरास चालु होइल एक अध्याय खास अशाच कवितेने प्

आजकाल कुठेही, कसाही...; पण पाय माझा घसरतो........... सोकावलेला सहकारी नेहमी सांगतो अंडर द टेबल व्यवहार करायला शिक आदर्श, नितीमत्ता आणि सोकॉल्ड संस्कार अलगद वेशीवर टांगायला शिक मी कसाबसा स्वत: ला तयार करतो संस्कारांना मनाच्या अंधार्‍या कोपर्‍यात कोंबतो नेमकं तेव्हाच माझाच आरशातला चेहरा ... माझ्याकडे पाहून खुदकन हसतो ..... .........................आणि पाय माझा घसरतो ! चालता चालता मी हजारवेळा थबकतो रस्त्यावरची चालती-बोलती सौंदर्यस्थळे पाहून नकळत जिव माझा कसानुसा होतो त्यांच्याकडे पाहत मी स्वतःलाच समजावतो परस्त्री मातेसमान हे आता विसरायला हवं असं म्हणत स्वतःलाच फसवायला बघतो नजरा चुकवत मान वळवून

रौद्र तांडवे अंगे घुसळीत चंद्रमोहीत श्वासा सोडीत युगायुगांचे जीवन पेरीत सांभाळली मर्यादा कोटी कोटी मस्त्य थवे एक दुजांचे जीवन नवे मनुजही घेती थोडे बरवे सांभाळूनी मर्यादा नद्या मुखींचा गाळ गळोरा त्यामधूनी ये विश्व आकारा खाडी बनली मस्त्य धुमारा सांभाळूनी मर्यादा खोल तळाशी भुतल क्रंदन ज्वालांचेही रसमय नर्तन सागर अद्भुत खेळ चिरंतन सांभाळूनी मर्यादा जसा होतसे मानव सक्षम सागर भासू लागे धनसम कसे लुटू दोनच कर मम यंत्रे वाढवू मर्यादा अगडबंबशी जाल रोवीली मस्त्यथव्यांची रास खेचली कोटी तृणागत मृत फ़ेकली उधळण अमर्याद खाडीप्रत जाती मस्त्यथवे धारून अंतरी बीज नवे विषमयी गटारे तेथ मिळे हत्याकांड अमर्

मरा मारा आणि त्यावर म्हणा भारत माझा देश प्यारा खा खिलवा आणि त्यावर म्हणा या भ्रष्टाचाराला घालवा थुंका पचका आणि त्यावर म्हणा सगळ्यांनी स्वच्छता राखा पाडा ढकला आणि त्यावर म्हणा सगळ्यांनी रांगेतनं चला मी तर म्हणतोयच आणि त्यावर तुम्हीही म्हणा.. -- कवी शाहरुख

सहजसोपे भासते कविता प्रसवणे, गोषवारा माझिया डोक्यात आहे ||१|| असूदे भारी कितीही लेखणी ही, पेलण्याची शक्ति या हातात आहे ||२|| कल्पनाविश्वात करितो मी विहार, दौडण्याची शक्ति या पायात आहे ||३|| जे न देखे रवी तेही पाहतो मी, दूरवरची चमक या डोळ्यात आहे ||४|| अडचणी येती कितीही अन कशाही, सोसण्याची धमक या धमन्यांत आहे ||५|| पाहिली सृष्टीत या दुःखे कितीक, तरीही आनंद या हृदयात आहे ||६|| प्रश्न का बाहेरचे पडतात मजला, पाहिजे ते सर्व काही आत आहे ||७||

नव्या मनुची नवी माणसे, नवहृदयाची नवभाषा नवे रंग हे नवीच आशा, नवक्षितिजे अन नव्या दिशा नवजीवनाच्या रांगोळीत हे, भरून टाकशी रंग नवे सुखदु:खाच्या ठिपक्यांमधली, जागा भरूनी काढू सवे शरद नको अन ग्रीष्म नको हो, वसंत तो झालाच जुना नव्या ऋतुची नवी पालवी, त्यावर अपुल्या पाऊलखूणा गाऊ आपण गीत नवे, तो राग नवा, हा ताल नवा नव्या बंदीशी, नवीन भाषा, अपुला गावा ख्याल नवा अपुले असतील प्रश्न नवे, उत्तरे नवी, अन चुका नव्या नव-वाटेचे नवीन फाटे, ध्येय नवी अन दिशा नव्या वळूनी बघता पाठीमागे, आठवणींचा गोफ दिसे किती भासले सुंदर तरीही, गोफ नसे ते जाल असे हातामध्ये हात देऊनी, चल टाकू पाऊल पुढे नवपर्वाच्या सुरवातीला

उभ्या जन्मात मी बहुधा तुझ्या यज्ञातली समिधा || कधी मी सावली झाले तुला ग्रीष्मात जपणारी तुझ्या बहरात मी झाले कळी गंधात रमणारी बहरले धुंद मी कितीदा तुझ्या यज्ञातली समिधा || कधी अभिसारिका झाले, प्रिया झाले, सखी झाले रमा नारायणाची, शंकराची पार्वती झाले कधी कृष्णा तुझी राधा तुझ्या यज्ञातली समिधा || तुला पाहून माझ्या अंतरी प्राजक्त दरवळतो कुठेही जा, तुझ्यासाठीच माझा जीव घुटमळतो प्रिया, तू सूर्य मी वसुधा तुझ्या यज्ञातली समिधा ||

जगणार्‍याला मरणाची ओढ अन मरणार्‍याला जगण्याची ओढ नास्तिक म्हणुन जगलो आयुष्यभर म्हातारपणी आता मला देवघराची ओढ नाही साधले काहीच फिकट जगुन कापसाला आता मात्र वातीची ओढ आयुष्य गेलो मुडद्यासारखे जगत अन माझ्या मुडद्यालाही आता जिवणाची ओढ दु:खेच आली सदैव नशिबी माझ्या सुखांना सुद्धा दु:खाची ओढ सहन नाही होत हे जगणे असले माझ्या मढ्याला मात्र आता सरणाची ओढ आठवणींचा किती हा पसारा, का माझ्या वर्तमानाला भुतकाळाची ओढ भुतकाळातच रुतुन पडलोय वर्तमानाला मात्र भविष्याची ओढ गेल्यावर जगातुन काय उरेल मागे माझ्या मरणाला आता मागे उरण्याची ओढ